Καφωδείο Ελληνικό: Η Σουζάνα Σίμη, ο Κώστας Κόκκαλης και κάποια μεταφυσικά φαινόμενα

Η Σουζάνα Σίμη και ο Κώστας Κόκκαλης δουλεύουν στο Καφωδείο Ελληνικό στο 45 της Βενιζέλου. Το Ελληνικό είναι πολύ στέκι μου. Και για πολλούς λόγους, με κορυφαίο τον εξής έναν: στο Ελληνικό διαλέγω να καθίσω πάντα (μα πάντα!) στο τραπέζι με την κόκκινη πολυθρόνα, απέναντι από τη ρεκλάμα του Μεσοπολέμου που αβαντάρει τα σιγαρέτα Νέστος. Κατάγομαι από την περιοχή που ο ποταμός Νέστος είναι το σύνορο. Όταν το περνάς, μπαίνεις στη γεωγραφική επικράτεια της Θράκης (ολέο, μου λείπει καμιά φορά).

Ως απόδημος Ξανθιώτης στον σταθμό της Βενιζέλου, με το που αντικρίζω την καλλονή της διαφήμησης να φουμάρει με ηδυπάθεια τον καπνό της, συνδέομαι με τη γενέτειρά μου. Τηλεμεταφέρομαι, νιώθω πως πίνω τον καφέ μου σε μια από τις καπναποθήκες της πόλης μου, γεμάτης με μπασμάδες και αρώματα Κιρέτσιλερ. Αυτό είναι κάτι που δεν το είπα ποτέ στη Σουζάνα Σίμη και τον Κώστα Κόκκαλη, που δουλεύουν πάντα πρωινή βάρδια τον χειμώνα, όταν διαλέγω να καθίσω στο Καφωδείο Ελληνικό και έξω φυσά ο Βαρδάρης και μουλιάζουν την Εγνατία οι βροχές και θαμπώνει η γυάλινη σκεπή της στάσης μετρό της Βενιζέλου.

Χειμώνα καλοκαίρι αράζω εδώ, επιτέλους οι ζεστοί αμερικάνο έγιναν καφέ κον ιέλο, πάντα υπό την εποπτεία τους, και ένας άλλος λόγος που αγαπώ το Καφωδείο τους είναι γιατί προσομοιάζει με τον παγκόσμιο ορισμό για τον όρο «τριεθνές». Τριεθνές ονομάζεται κάθε γεωγραφικό σημείο στο οποίο συναντώνται τα σύνορα τριών χωρών και αυτό ισχύει και εδώ: Στη γωνία της Βενιζέλου με τη Βαμβακά όπου κατοικοεδρεύει το Ελληνικό, τέμνονται τρεις ξεχωριστές λάνδες (land, λάνδη) της πόλης: η Βενιζέλου, που τις νύχτες, ειδικά, από την Εγνατία και πάνω αποτελεί foodie κάζουαλ νεανικό ως επί το πλείστον προορισμό (Salento, Λάγιες Βέργες, Εκλεκτίκ, Κυρ Γιώργης, και μετά για ποτά στο δυο βήματα παραδιπλανό Πικάπ)· η Βαμβάκα με τα φασαριόζικα εναλλακτικά γκρούβι μπαρ της, και, φυσικά, η στάση μετρό της Βενιζέλου, που μέρα νύχτα είναι ένα από τα υπέρτατα αξιόθεατα της νέας Θεσσαλονίκης.

Επιστρέφω στον έσω διάκοσμο: Όλο το Ελληνικό είναι σαν να δραπέτευσε από χολιγουντιανή ταινία του 1930 με τα γραμμόφωνα, τους πολυέλαιους, τα φίνα μαλτ, το πιάνο, τα δεκάδες βίνταζ ραδιόφωνα και τους τζαζίστες στους τοίχους. Αυτόματα το βάζω στη λίστα με τις πιο αγαπημένες μου μπάρες στη Θεσσαλονίκη, Θερμαϊκός, De Facto, Flipside, Casablanca Social Club. Μαγαζιά δηλαδή με προσωπικότητα, ουχί καναπεδάδικα ή με χιλιοφορεμένο λάουντζ ντεκό, αλλά μέρη που λειτουργούν σαν σκηνικό θεατράλε. Fin, που γράφουν και οι τίτλοι τέλους της Καζαμπλάνκα!