Σκέψεις που κάνω όταν κοιτάζω τον Φωκά της γωνίας Ερμού με Βενιζέλου

Οι Φωκάδες ήρθαν στη Θεσσαλονίκη από τη Ρωσία τη δεκαετία του ’30. To 1936, ξεκινώντας από τη Στοά Σαούλ τη μικρή επιχείρηση πώλησης ενδυμάτων και υπόδησης, τα αδέλφια Λέανδρος, Οδυσσέας και Απόστολος ανοίγουν το πρώτο τους κατάστημα στη συμβολή της Ερμού με τη Βενιζέλου. Έως το 1958 που η εταιρία τους μετονομάστηκε σε Φωκάς, ονομαζόταν Βεργόπουλος, ενώ το 1978 οι Φωκάδες εγκαινίασαν το μεγαλύτερο πολυκατάστημα στη Θεσσαλονίκη των καιρών στην Τσιμισκή, εισάγοντας εμπορικά σήματα και αντιπροσωπεύοντας μπράντες (Levis) για τις οποίες γινόταν έλα να δεις λαϊκά προσκυνήματα.

Τα ίδια μεγαλεία, από όσο γνωρίζω συνέβησαν και στην Αθήνα με τον Φωκά που άνοιξαν στην Ερμού, όμως, όπως άδουν και οι Bangles, Time, it goes fast when you’re having fun και αντίο: Τον Μάρτιο του 2014 το οικόσημο F πτώχευσε και επίσημα δια της δικαστικής οδού. Τα χρέη της εταιρείας σε πιστωτές, προμηθευτές και εργαζόμενους άγγιξαν τα εβδομήντα εκατομμύρια, το λαμπερό αστέρι της οικογένειας έπαψε να αστράφτει.

Έντεκα χρόνια μετά το φαλιμέντο των Φωκάδων, κάθε φορά που περνώ από τη γωνία Ερμού και Βενιζέλου, μαγκώνεται η καρδιά μου. Μια πράσινη λινάτσα, ένα σάβανο, σαν φονικός κισσός δηλητηριάζει τη μνήμη, προσπαθώντας να κρύψει τις ρωγμές και τις ραγάδες. Ειδικά όταν πιάνει να πέφτει εκείνη η άτιμη ψιλή (τσιρ τσιρ) γαμωβροχή, περνώντας από έξω, νιώθω πως μπορεί από μιαν αφύλαχτη χαραμάδα να βγει ο Pennywise, να με ρουφήξει στα υπόγεια και αντίο, όμορφε κόσμε. 

Τα φετινά Χριστούγεννα ερήμην και εν αγνοία του, το κουφάρι του κραταιού κάποτε F, ερειπιώνα σήμερα, Φωκά, γκέλαρε κατά κόρον στις αναρτήσεις των δυσοίωνων. Έχω ξαναγράψει για τη φυλή των 5Μ (Μίρλα, Μιζέρια, Μισαλλοδοξία, Μπαγιατιλίκι), ντόπιων γκαντεμόσαυρων που ενάντια στη χαρά της πόλης για το μετρό, το τουριστικό μπαμ, την απογειωμένη επισκεψιμότητα και τον εξαιρετικά χαρμόσυνο στολισμό που ανέδειξε μια Θεσσαλονίκη αισιόδοξη και με πίστη στο μέλλον και τις καλύτερες μέρες, τούτοι διατείνονται διακαώς πως πίσω από κάθε προσπάθεια για να πάρει η Θεσσαλονίκη τα πάνω της, είναι καταδικασμένη με επιχείρημα ότι… το είπε ο Μυλόπουλος! 

Απέναντι ακριβώς από το κουφάρι του Φωκά με την πρασινοσάβανη λινάτσα, στο απέναντι πεζοδρόμιο της συμβολής Ερμού με Βενιζέλου, θάλλει σφύζοντας από καλοσυντηρημένη ομορφιά το Μέγαρο Μαλάχ, που ανόρθωσαν το 1928 ο αρχιτέκτονας Φερνάντζεζ με μηχανικό τον Πλεϊμπέρ. Κάθε που το αντικρίζω νιώθω σαν να τηλεμεταφέρομαι στο εκλεκτικιστικό Παρίσι. Αλλά μάλλον έτσι αισθάνομαι μόνο εγώ και όχι οι 5Μ που, αν τους το υποδείξεις, θα αντιτείνουν ναι, μεν, αλλά, κοίτα ακριβώς απέναντι από το Μαλάχ, στο ρημαγμένο επίσης κτίριο Ερμού με Σπανδωνή, όπου μπροστά του σκότωσαν τον Λαμπράκη. 

Πού θέλω να καταλήξω: Έτσι όπως ο ήλιος του χειμώνα ή οι βροχές του Ιανουαρίου λούζουν τη φλανερί και διασχίζοντας τη Θεσσαλονίκη βλέπεις το παρελθόν να εκτοξεύει σινιάλα πρότερου μεγαλείου κατά ριπάς, ας επικεντρώσουμε στο πώς θα επανεκκινήσουμε την Ιστορία, κόντρα στους μοιρολάτρες και τους καρμιρόλαγνους, που ηδονίζονται να καταστροφολογούν. Βέβαια γνωρίζω ότι για πολλούς της συνομοταξίας είναι επάγγελμα, οπότε πάσο.