Ένα μεσημέρι στη Σταδίου, το ιστορικό REX αποκαλύφθηκε ξανά στα μάτια του ζωγράφου σαν μια απρόσμενη αθηναϊκή οπτασία: Η Αθήνα Πάβλου Χαμπίδη
Ένα Σάββατο μεσημέρι, κόβοντας από τη Σταδίου στην Αρσάκη, έμεινα έκθαμβος αντικρίζοντας διαγώνια μπροστά μου το REX. Σαν να το έβλεπα για πρώτη φορά! Και προφανώς πρώτη φορά το έβλεπα έτσι: Σαν οπτασία ακτινοβολούσε με όλο εκείνο το φως που πλημμύριζε την πρόσοψή του, εκείνη την κουρασμένη πρόσοψη μπροστά από την οποία είχα περάσει τόσες και τόσες φορές.
Ένα μεγαλείο παρελθόντος, κάτι από τη γοητεία των βορειοευρωπαϊκών πόλεων αποκαλύφθηκε στα μάτια μου. Γοητευμένος καθώς προσπερνούσα το ανούσιο, αισθητικά, άγαλμα του Παναγούλη, σκίρτησα νιώθοντας σαν να έκανα βόλτα στο Amarcord… τόσο, που πίστεψα (ευγενής πόθος) ότι θα δω την Gradisca να περνάει από μπροστά μου!
Ξαναπέρασα λίγες μέρες αργότερα για να το χαρώ ζωγραφίζοντάς το.
Η σπουδαία ηθοποιός επιστρέφει, σχεδόν 40 χρόνια μετά, στον εμβληματικό ρόλο της Χαδούλας Φραγκογιαννούς, σε μια παράσταση που παραμένει ζωντανή μέσα της
Ένας κόσμος κρυμμένος πίσω από τις προσόψεις των παλιών σπιτιών, εκεί όπου κινούνταν οι οικιακές εργάτριες και αποτυπωνόταν ο κοινωνικός διαχωρισμός μιας άλλης εποχής
13°
