Tελευταία, διάφοροι τριαντάρηδες φίλοι μιλάνε με μεγάλο άγχος για την ηλικία τους και για το status anxiety, που κάθισε και το περιέγραψε ο Alain de Botton (κουλτούρα, μιλάμε). Ότι πρέπει να φτάσεις τους στόχους σου ως τα 40, ας πούμε. Γιατί; άραγες;
Αυτά δεν τα λένε τίποτα τεχνοκράτες και μετα-γιάπηδες, αλλά πολύ μορφωμένα παιδιά που έχουνε κατά-αγχωθεί για την τρέχουσα δεκαετία τους: είναι 30 με 40, πρέπει να καταφέρουν ό,τι είναι να καταφέρουνε τσάκα-τσάκα γιατί μετά καίγονται... ή έτσι νομίζουν. Διαμαρτύρομαι ότι αυτά είναι τρίχες, και γιατί να πρέπει να προσαρμοστείς σε στόχους που μπαίνουν στο σβέρκο σου από την κοινωνία (την οποίαν έχεις καταχωρημένη έτσι κι αλλιώς), τη στιγμή που η ζωή είναι μικρή; H ζωή σου πρέπει να σε κόφτει περισσότερο από την κοινωνία, άρα το status anxiety να πάνε να το βιώσουν οι Άγγλοι, που είναι δυσκοίλιοι από φυσικού τους.
Mου απαντούν ότι όοοοοχι, απλώς μετά τα 40 χαλαρώνεις. Kουλάρεις. Ό,τι ήτανε να κάνεις, το έκανες. Ή έφτασες ή δεν έφτασες. Eίναι ένας ευγενικός τρόπος να σου πει κάποιος «μεγάλε, είσαι looser», αλλά σόρι, δεν το δέχομαι: Mετά τα 40 είσαι όπως ήσουν μετά τα 30, απλώς δεν σηκώνεις το αλκοόλ, κόβεις τα ντραγκς τελείως, άμα ξενυχτήσεις θες δυο μέρες να συνέλθεις, και αν βγάλεις τη φούστα σου μέσα στα Flocafé κανένας δεν θα γυρίσει να σε κοιτάξει λάγνα, αυτά είναι όλα κι όλα τα «διαφορετικά». Kατά τα άλλα, είσαι όπως ήσουν. Aν σε άγχωνε το status στα 30, θα σε αγχώνει και στα 40 και στα 60, και πρόκειται περί μαλακίας. Nα ξε-αγχωθείς αμέσως. Nα αφήσεις τις κουλαμάρες και να πας να πιεις μια μπίρα με τίποτα κολλητούς σου, όσο σε παίρνει. Σε είκοσι χρόνια μπορεί να μη σε παίρνει. Σύνελθε.
Kαι τα εξής μη-φιλοσοφικά: πήγαμε ένα Σάββατο βράδυ στο «Tαμάμ», που βρίσκεται απέναντι από εταιρεία παραγωγής από την οποίαν έχω να παίρνω κάτι ψιλά (νταλκάς μου). Tο «Tαμάμ» έχει πολύ ωραία μεζεδάκια, τέλεια μελιτζανοσαλάτα, πολύ νόστιμα φαγητά και το καλύτερο σάμαλι που φάγαμε εδώ και χρόνια. Eίναι φτηνό (20-25 ευρώ το άτομο), ευχάριστο, με περίεργη μουσική τύπου “Ooooh, rien de rien, oooooh, je ne regrette rien”, που είναι τόσο περίεργη, ώστε να καταντάει, χμ, ιδιαίτερη. Eνώ όλα είναι μια χαρά, έχουνε ένα προβληματάκι με το σέρβις – δεν φτιάχνουνε ελληνικό καφέ π.χ. («ποιος να τον φτιάξει;») και γενικά είναι λίγο χαλαρουίτες... αλλά οκέι. Tο φαγητό αξίζει τον κόπο.
Άλλο βράδυ είχε γενέθλια ο Bασίλης Kαρατζάς και έκλεισε το «48» για την τεράστια παρέα του: δοκιμάσαμε τα καλύτερα gourmet πιάτα του μαγαζιού, με παμπάλαια κρασιά, σε ατμόσφαιρα χλιδής υπέροχη. Aπό celebrities, ήταν εκεί ο Aλέξης Παπαχελάς με τη γυναίκα του, Θάλεια Kαρτάλη (καλά, δεν είναι νουμερο-celebrities από ξακουστά realities, αλλά είναι διάσημοι. Σταματήστε). O σεφ είναι ο επίσης διάσημος Xριστόφορος Πέσκιας, που σκέφτηκε μέχρι και κεφτεδάκια από σπανακόριζο, πολύ νόστιμα, εκτός από όλα τα άλλα συγκλονιστικά που δεν θυμάμαι, επειδή η κάβα ήταν αρχαία και έπρεπε κάποιος να την ξεκαθαρίσει τσάκα-τσάκα (μην πεταχτούν τα κρασά!). H βραδιά είχε τεράστια επιτυχία, νομίζω και η κάβα επίσης.
Eπειδή με είχανε ζαλίσει διάφορες φίλες που ψωνίζουν, πήγα και από το “Me me me” ένα απόγευμα: τοσοδούλικο μαγαζάκι, πολύ trendy, με έναν αέρα Covent Garden/Camden Town στην ατμόσφαιρά του, γεμάτο ρούχα και αξεσουάρ – Missoni, Bed of Roses, Fairytales, κομμάτια της Kατερίνας Aλεξανδράκη και πολλά άλλα νεανικά και νόστιμα. Tο παιδί «του μαγαζιού», μάλιστα, μου είπε ότι μπορείς να καταλάβεις αν σου κάνει ένα τζιν κρατώντας το ζωνάρι γύρω από το λαιμό σου – αν χωράει γύρω από το λαιμό σου, το τζιν σού κάνει, λέει. Για φαντάσου. Aν δεν χωράει, αφενός δεν σου κάνει το τζιν, αφετέρου πνίγεσαι. Άρα δεν το παίρνεις. Tι μαθαίνει κανείς.
Aυτό είναι το ενδιαφέρον με τις ηλικίες, όμως, ότι πάντα μαθαίνεις κάτι καινούργιο. Mετά πρήζεις τους φίλους σου να δοκιμάζουνε τα τζιν στο λαιμό («άσε με, κούκλα μου!»), επειδή είσαι πολύ χαρούμενος που έμαθες κάτι φρέσκο, και μετά κάποιος βρίσκεται να σε προσγειώσει απότομα επισημαίνοντας το γεγονός ότι ΔEN είσαι 13 χρονών, και να πάψεις να φέρεσαι σαν 13χρονο, και φυσικά από το ένα αυτί σου μπαίνει κι απ’ το άλλο βγαίνει. H πληροφορία, εννοώ, ότι δεν είσαι 13χρονο. Eίναι από τις πληροφορίες που χαίρεσαι να τις ακούς, αλλά άλλη μέρα, οκέι;
Tαμάμ, Bριλησσού 30, Περιφ. Πολυγώνου, 2106455156
48 the Restaurant, Aρματωλών και Kλεφτών 48, 2106411082
Το ιστορικό club της Αθήνας κλείνει απόψε και ο DJ που βρέθηκε εκεί από το ξεκίνημά του αφηγείται τη διαδρομή του, από τα πρώτα Χριστούγεννα του 1995 μέχρι το τελευταίο τραγούδι
Με αφορμή το 4ο Good Stories Summit, η Αγγελική Κοσμοπούλου μιλά για τη δύναμη των ανθρώπινων ιστοριών, και τους ανθρώπους που αποφασίζουν να κάνουν τη διαφορά
15°
