Η πολιτική παρακαταθήκη του Στέφανου Μάνου και η σύγκριση με τη σημερινή διαχείριση της οικονομίας, του κράτους και της κοινωνίας
Είθισται τα εγκαίνια της Δ.Ε.Θ. να σηματοδοτούν την έναρξη του «οικονομικού έτους» της χώρας, με τις προγραμματικές δηλώσεις και τις εξαγγελίες του εκάστοτε πρωθυπουργού για το επόμενο δωδεκάμηνο. Φέτος, εν όψει εκλογών, οψέποτε αυτές κι αν γίνουν, το «καλάθι της ΔΕΘ» (κατ’ ουσίαν ο πρώιμος αγιοβασιλιάτικος σάκος του πρωθυπουργού) αναμένεται να είναι ιδιαιτέρως γενναιόδωρο: νέα επιδόματα, αυξήσεις συντάξεων, ποικιλώνυμα “passes”, παροχές δηλαδή που ενώ θα τις ανέμενε κανείς από μια αριστερόστροφη κυβέρνηση, τις ακούει από μια υποτιθέμενα «φιλελεύθερη».
Πόσο τίμιο και ειλικρινές είναι όμως να τα ’χει κανείς καλά και με τον αστυφύλαξ του σοσιαλισμού και με τον χωροφύλαξ του φιλελευθερισμού;
Η ΔΕΘ, τα «passes» και η φιλελεύθερη παρακαταθήκη του Στέφανου Μάνου
Φιλελεύθερος στην πράξη
Σε (κραυγαλέα) αντίθεση με την εποχή, αλλά και το ίδιο του το κόμμα, ο πρόσφατα αποβιώσας Στέφανος Μάνος (Σ.Μ.) δεν επεδίωξε να είναι αρεστός, αλλά αποτελεσματικός. Δεν «προσαρμόστηκε» σε ψηφοθηρικές «ανάγκες» και (υποτιθέμενα) πολιτικά κόστη, αλλά επέλεξε τον δύσκολο δρόμο της συνέπειας με τις αρχές και τις ιδέες του για την οικονομική και ατομική ελευθερία, υπερασπιζόμενος μέχρις εσχάτων τον φιλελεύθερο τρόπο σκέψης και δράσης.
Σε μια εποχή υπερτροφικού κρατισμού, που θεωρούσε (και εξακολουθεί να θεωρεί) το Κράτος – πατερούλη ένα θέσφατο και μια φυσική νομοτέλεια, ο Σ.Μ. πάλεψε για λιγότερο και αποτελεσματικότερο κράτος, για λιγότερη γραφειοκρατία, για ίσες ευκαιρίες για επιχειρηματικότητα για όλους και περισσότερες ευκαιρίες ευδαιμονίας για τους πολλούς.
Στον αντίποδα αυτής της στάσης ζωής - διότι στην περίπτωση του Σ.Μ. περί αυτού πρόκειται και όχι απλά για πολιτική στάση - η παρούσα κυβέρνηση διαπνέεται από τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά: στυγνός δημοσκοπικός καιροσκοπισμός, μικροπολιτική επιδοματοποίηση και παθητικοποίηση των πολιτών με τη χορήγηση ποικιλώνυμων “passes” - σοβιετικής αντίληψης «κουπονιών», κατ’ ουσίαν (προτεινόμενο λινκ: ) - και διατήρηση μιας (ψευδεπίγραφα και κατ’ επίφαση «φιλελεύθερης») κρατικοδίαιτης οικονομίας, στην οποία το Κράτος λύνει και δένει και η ανάπτυξη αφορά ελάχιστους ημέτερους και ευνοούμενους του εκάστοτε γκουβέρνου.
Ο Σ.Μ. έθεσε πρώτος στη δημόσια σφαίρα θέματα που ένα τέταρτο του αιώνα μετά εν πολλοίς αποτελούν ακόμα ζητούμενα: αξιολόγηση και κατάργηση μονιμότητας Δ.Υ., κεφαλαιοποιητικό - αντί του παρωχημένου, θνησιγενούς διανεμητικού - ασφαλιστικό σύστημα, απλοποίηση του φορολογικού και δραστική πάταξη της γραφειοκρατίας και της πολύ-/κακονομίας.
Στον αντίποδα όλων αυτών, η παρούσα κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να συμβαδίσει με την απαίτηση της κοινωνίας για λογοδοσία δημοσίων φορέων και υπαλλήλων για πράξεις ή παραλείψεις τους, με αποτέλεσμα σπανίως να καταλογίζονται έγκαιρα ευθύνες στους υπηρεσιακούς παράγοντες και τους πολιτικούς προϊσταμένους που είναι υπαίτιοι ή ηθικοί αυτουργοί τραγωδιών σαν αυτή των Τεμπών, αλλά και την πρόσφατη με το βρέφος στην Κυψέλη.
Το ασφαλιστικό μας καρκινοβατεί, με το μισό ποσό των συντάξεων να προέρχεται από τον κρατικό προϋπολογισμό, υπονομεύοντας έτσι τη βιωσιμότητά του για τις επόμενες γενεές, ενώ την εποχή της Α.Ι. η γραφειοκρατία αντί να παταχθεί, απλά ψηφιοποιήθηκε.
Στον αντίποδα εκείνης της πολιτικής, η σημερινή κυβέρνηση θα μείνει στην Ιστορία ως εκείνη που επέτρεψε - έστω αρχικά - τη δόμηση σε ένα μοναδικού φυσικού κάλλους τόπο, όπως είναι το Σαρακήνικο της Μήλου, που αδιαφόρησε για το συγκριτικό πλεονέκτημα του ελληνικού τοπίου συνολικά, το μέτρο και την ανθρώπινη κλίμακα, αδειοδοτώντας τη δόμηση μεγαθηρίων σε μικρά νησιά περιορισμένης φέρουσας ικανότητας και που ταυτίστηκε με τη μαζική οικοπεδοποίηση εκείνου που προοριζόταν να αποτελέσει το μητροπολιτικό πάρκο της «αθηναϊκής ριβιέρας», στερώντας από τον λαό της πρωτεύουσας ίσως την τελευταία του ευκαιρία για έναν πνεύμονα πρασίνου.
Τυμβωρύχοι
Σήμερα η πνευματική κληρονομιά και η πολιτική παρακαταθήκη του Σ.Μ. δεν κινδυνεύουν πλέον από τους ιδεολογικούς του αντιπάλους, τα γραφικά, μειοψηφικά πλην θορυβώδη γκρουπούσκουλα που με μια ντουντούκα στο χέρι εξακολουθούν να πιστεύουν αφελώς και εμμονικά ότι έτσι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, όσο από τους τυμβωρύχους αυτής της κληρονομιάς: τους γιαλαντζί φιλελεύθερους - ορισμένοι εκ των οποίων διετέλεσαν πρώην συνοδοιπόροι του Σ.Μ. - οι οποίοι κατέληξαν νυν υπερασπιστές των επιδομάτων, υποστηρικτές της (πρόχειρα καμουφλαρισμένης) κρατικοδίαιτης οικονομίας και υπασπιστές ενός υπερσυγκεντρωτικού, ευνοιοκρατικού και ελάχιστα φιλελεύθερου «υπαρκτού μητσοτακισμού».
Όλων όσων απεχθανόταν και αντιμάχονταν ως το τέλος ο θανών δηλαδή: πόσο υποκριτικό!
ΥΓ. Φιλελεύθεροι φορείς και ανεξάρτητοι πολίτες της Θεσσαλονίκης θα διοργανώσουν μια εκδήλωση στη μνήμη του Στ. Μάνου και της πολιτικής του παρακαταθήκης στα τέλη Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη. Περαιτέρω πληροφορίες θα ανακοινωθούν εντός των ημερών στο asteriskos.gr/events.
Δεν τους ένοιαξε που μίλησε για την εικόνα τους και για τον τρόμο που μπορεί να προκαλεί η πιθανότητα αυτοί να αποφασίζουν για τη χώρα. Αυτό που δεν άντεξαν ήταν ο χαρακτηρισμός «άνθρωποι»
Στην αντιπολίτευση αντί να νοιάζονται για την πολιτική σταθερότητα, κάνουν τα πάντα για να μας πείσουν ότι το μόνο που τους απασχολεί είναι η κομματική τους επιβίωση
17°
