Σ’ αυτή την ντίσκο τρως μπέργκερ, μετά χορεύεις

Για να είμαι ειλικρινής, νόμιζα ότι το όνομα Burger Disco Club ήταν απλώς μια κακή απόπειρα για χιούμορ ή κάποιο inside joke των ιδιοκτητών, που εμείς ήμασταν πολύ ταπεινοί για να μας αποκαλυφθεί. Εντέλει αποδείχτηκε πως, ως συνήθως, τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά: σ’ αυτή την ντίσκο πρώτα τρως μπέργκερ, μετά χορεύεις. Όχι με αυτή τη σειρά απαραίτητα.

Σάββατο βράδυ, η ώρα μία παρά τέταρτο. Κατηφορίζουμε την πλατεία Συντάγματος. Προορισμός μας το νούμερο 11 της οδού Νίκης. Εκεί, στο υπόγειο, βρίσκεται μια από τις πιο ωραίες ντισκοτέκ της πόλης. Με την ιδιαιτερότητα ότι, εκτός από ποτά, σερβίρει και μπέργκερ. Η ιδέα ενός χώρου που συνδυάζει φαγητό και χορό μπορεί να ερμηνευτεί ως μια προσπάθεια να σπάσει ο παραδοσιακός διαχωρισμός μεταξύ διαφορετικών κοινωνικών δραστηριοτήτων. Σε αυτή την ντίσκο, το φαγητό και η διασκέδαση συνυπάρχουν με έναν τρόπο που αντικατοπτρίζει την αλλαγή των σύγχρονων κοινωνικών συμπεριφορών, όπου οι άνθρωποι τείνουν να αναζητούν χώρους οι οποίοι προσφέρουν όχι μόνο απόλαυση, αλλά και αλληλεπίδραση. Αυτή η αίσθηση του ανήκειν σε μια κοινότητα κι η συνύπαρξη λειτουργιών είναι η νέα τάση, αυτό που χρειάζονται όσοι αναζητούν εμπειρίες που υπερβαίνουν τα παραδοσιακά όρια ενός εστιατορίου ή μιας ντίσκο.

Ο χώρος διαμορφωμένος έτσι ώστε και να μπορείς να δειπνήσεις και να μην ενοχλείς ή ενοχλείσαι από τους χορευταράδες. Στα θετικά, πέρα από λαχταριστά μπέργκερ, ο πολύ καλός εξαερισμός. Φαντάζεστε να χορεύατε το «Yes Sir, I Can Boogie!» και να μυρίζει ο χώρος φαγητίλα; Όχι πολύ ελκυστική φάση, νομίζω. Σίγουρα το έχετε ζήσει σε τραπέζι γάμου σε κάποιο κέντρο που ονομαζόταν Αστόρια και είχε στους τοίχους ταπετσαρία τη γέφυρα του Μπρούκλιν, αλλά νομίζω πως για night out στην Αθήνα δεν θα το προτιμούσατε.

Πίσω στην ντίσκο. Πολλοί καθρέφτες κάνουν τον χώρο να μοιάζει τεράστιος. Φαν φακτ: δεν είναι. Και ο νοών νοείτω. Η διακόσμηση είναι σούπερ: με στραφταλιζέ χρώματα και συγχρόνως κλασάτη. Στο ταβάνι ζωγραφισμένα γυμνά σώματα αγκαλιασμένα και στη μέση καρφωμένη η ντισκομπάλα να γυρνά. To art deco ντύνεται τέλεια με κάτι γουορχολικό. Τα ζωγραφικά στοιχεία θυμίζουν έργα της Πολωνής ζωγράφου Ταμάρα ντε Λέμπιτσκα, σαν να ξεπηδούν από τα σκηνικά του Blonde Ambition Tour της Madonna από το 1990.

Η μουσική είναι κάτι παραπάνω από καλή. Παίζει ο DJ Taf. Δεν τον είχα ακούσει ξανά. Μπροστά του μονάχα μια κονσόλα, ούτε λάπτοπ ούτε τίποτα. Οι εναλλαγές φοβερές, οι μείξεις επίσης. Ο καλός DJ σήμερα είναι είδος προς εξαφάνιση. Ξεβιδωθήκαμε κυριολεκτικά. Και σίγουρα θα ξανάρθουμε στο υπόγειο της οδού Νίκης. Με ή χωρίς μπέργκερ.