Καβούρι: Ο πεζόδρομος που φτάνει μέχρι το καλοκαίρι

Ο Μάρτης είναι εδώ, η άνοιξη έχει αρχίσει ήδη να σκορπίζει δειλά τις πρώτες της εικόνες στην πόλη και οι βόλτες που μας φέρνουν λίγο πιο κοντά στην μεγάλη γιορτή της φύσης δεν χορταίνουν μόνο τα μάτια μας αλλά και την ψυχή μας. Πόσο μάλλον όταν αυτές οι εικόνες, αν και δεν απέχουν πολλά χιλιόμετρα από το κέντρο καταφέρνουν να μας χαλαρώσουν και να μας πείσουν για το πόσες χάρες κρύβει η Αθήνα. Μια ανάσα από τη Βουλιαγμένης, λίγα λεπτά από το κέντρο της Γλυφάδας, καθώς στρίβεις δεξιά για Καβούρι βρίσκεσαι σε έναν δρόμο που σου ανοίγει την καρδιά. Η Οδός Ηλίου δεν σε παραπέμπει στο φως μόνο λόγω ονόματος αλλά και επειδή σε οδηγεί κατευθείαν στο γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού.

Και μπορεί να βρίσκεσαι δύο λεπτά από τον κεντρικό δρόμο και από την φασαρία της πόλης, όμως ακολουθώντας αυτή τη διαδρομή σε περιμένει μια ακόμη έκπληξη. Καθώς βγαίνεις σιγά σιγά προς το Μεγάλο Καβούρι και βρίσκεσαι στην παραλία, ένας φαρδύς φιδογυριστός πεζόδρομος ανοίγεται για ενάμισι περίπου χιλιόμετρο δεξιά σου, χωρίζοντας κυριολεκτικά τα δέντρα από τη θάλασσα. Το περιποιημένο αυτό μονοπάτι σού δίνει την ευκαιρία να απολαύσεις τον πιο αναζωογονητικό περίπατο, δίνοντας σου την αίσθηση ότι δεν βρίσκεσαι στην Αθήνα αλλά πολλά χιλιόμετρα μακριά της.

Από την μία πλευρά του πλακόστρωτου απλώνεται η θάλασσα, μια πελώρια ακτογραμμή, ένα περιγιάλι ήσυχο και γαλήνιο, τουλάχιστον αυτή την εποχή. Από την άλλη πλευρά του μονοπατιού τεράστια δέντρα και θάμνοι εξαφανίζουν από το οπτικό σου πεδίο κάθε δρόμο και αστική εικόνα. Η βλάστηση, σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μπροστά σε δάσος.

Λίγα μέτρα πιο πάνω αυτοκίνητα λεωφορεία και μοτοσικλέτες οργώνουν την παραλιακή λεωφόρο. Όμως οι ήχοι της πόλης και των οχημάτων, σβήνουν αμέσως μόλις βρεθείς σε αυτό το μονοπάτι και το μόνο που ακούς είναι το αχνό κύμα και τα αλλόκοσμα τραγούδια των γλάρων.

Κάποιοι άνθρωποι που έχουν ανακαλύψει αυτή την όαση, απολαμβάνουν τον περίπατό τους, άλλοι διαβάζουν, ορισμένοι απλά ρεμβάζουν το τοπίο. Μια μαμά περνάει με το καροτσάκι, κάποιοι κάνουν βόλτα με τα τετράποδα χνουδωτά φιλαράκια τους. Οι συζητήσεις μεταξύ τους ήρεμες, σαν να μην θέλουν να διαταράξουν αυτό το ονειρικό ξέφωτο.

«Αντρέα δεν θα το υπογράψω», ακούγεται ξαφνικά η βροντερή φωνή ενός βιαστικού επισκέπτη. Τρεις περιπατητές δείχνουν να ενοχλούνται, δύο πουλιά τινάζονται από τα κλαδιά σαστισμένα. Εδώ επικρατεί ο νόμος της ησυχίας. Ακούγονται μόνο οι ήχοι της φύσης. Δεν χωρούν σε αυτό το μονοπάτι άγχη και εντάσεις. Τα έχεις αφήσει όλα πίσω σου.

Μα το πιο ωραίο στοιχείο αυτού του πεζόδρομου είναι ότι εκτείνεται σε ύψωμα αρκετών μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσα, με αποτέλεσμα να βλέπεις αμφιθεατρικά όλο το απέραντο γαλάζιο. Διάσπαρτα ξύλινα παγκάκια στραμμένα προς τη θάλασσα κάνουν αυτό το άνοιγμα ακόμα πιο μαγευτικό. Σαν να βρίσκεσαι σε ένα πελώριο μπαλκόνι που σε οδηγεί απευθείας στο καλοκαίρι. Η θεά μεθυστική!

Το χρώμα της θάλασσας ενώνεται στον ορίζοντα με το χρώμα του ουρανού. Δυο μικρά ιστιοφόρα στο βάθος, τρεις λουόμενοι στα ρηχά, ένας λευκός ερωδιός που χορεύει πάνω από τους βράχους και τσαλαβουτάει τα φτερά του στο νερό. Εδώ ακούγεται μόνο ο παφλασμός του κύματος και το θρόισμα των δέντρων. Δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο.

Έχεις ξεχάσει ήδη ότι είσαι στην Αθήνα. Έχεις φτάσει ήδη στο καλοκαίρι.