Ο σερβιτόρος των ζώων του Εθνικού Κήπου

Κάθε ξημέρωμα ξεκινά από το Γαλάτσι με τη συγκοινωνία για το κέντρο της πόλης. Διασχίζει τη Λ. Αμαλίας που είναι άδεια από αυτοκίνητα, βιαστικούς Αθηναίους και μπερδεμένους τουρίστες, και πριν ακόμα πάει 7 το πρωί έχει φορέσει τις γαλότσες και τα ρούχα εργασίας του. Αφού επιθεωρήσει τα κλουβιά, σειρά έχει το τάισμα και τότε αμέτρητα ζευγάρια μικρά μάτια από διάφορα ζώα καρφώνονται πάνω του με τα στόματα ανοιχτά περιμένοντας το πρωινό τους, αλλά και… χάδια. Ο Κώστας Παρτσινέβελος εδώ και 12 περίπου χρόνια έχει αφιερώσει τη ζωή του στους «κατοίκους» τού Εθνικού Κήπου. Εκατοντάδες ζώα γεννιούνται στα χέρια του, όλα τους διαθέτουν ονόματα, και ομορφαίνουν όχι μόνο τη δική του καθημερινότητα αλλά και κάθε επισκέπτη.

Ζώα στον Εθνικό Κήπο: Τι μας είπε ο φροντιστής τους Κώστας Παρτσινέβελος

«Μεγαλώνοντας βρήκα μια παλιά φωτογραφία με εμένα παιδί σε μια λίμνη να ταΐζω πάπιες. Κανείς δεν θυμόταν σε ποιο μέρος είχε τραβηχτεί, και παρέμενε μυστήριο. Αρκετά χρόνια αργότερα, εντελώς τυχαία, έπιασα δουλειά στον Κήπο και συνειδητοποίησα πως το σημείο της φωτογραφίας ήταν αυτό στο οποίο στέκομαι πλέον κάθε μέρα», μου λεει ο Κώστας και ξεκινά να μου περιγράφει μια τυπική του μέρα στη δουλειά. «Το πρώτο μου μέλημα είναι ο έλεγχος στους χώρους των ζώων, να δω αν τυχόν δεν είναι κάποιο καλά στην υγεία του, και έπειτα αρχίζω τις διαδικασίες για το τάισμά τους. Η άποψή μου είναι ότι εφόσον έχουμε αυτά τα ζώα σε κλουβιά πρέπει να τους παρέχουμε την καλύτερη δυνατή διαβίωση και να μην τους λείπει φαγητό ή νερό – ειδάλλως ας τα είχαμε ελεύθερα. Μετά τα κλουβιά, σειρά έχουν οι λίμνες με τα υδρόβια, τις πάπιες, τους κύκνους, τις νεροχελώνες και τα ψάρια».

Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του Εθνικού Κήπου έχουν φιλοξενηθεί στις ζωοπτηνολογικές συλλογές του διάφορα είδη ζώων, ακόμη και της άγριας φύσης, όπως λύκοι, στρουθοκάμηλοι, μαϊμούδες, ζαρκάδια, αλλά και λιοντάρια με το περίτεχνο ρωμαϊκό κλουβί τους να βρίσκεται σε περίοπτη θέση στον Κήπο – αδειανό ωστόσο. Η γενικότερη οικονομική κατάσταση ανά τα χρόνια δεν μπορούσε να επιτρέψει τη συντήρησή τους κι έπειτα μπορεί οι βασιλείς να προτιμούσαν την άγρια ζωή στους κήπους τους, πλέον όμως όλο και λιγότεροι άνθρωποι επιθυμούν να βλέπουν φυλακισμένα τα άγρια ζώα. Έτσι η σημερινή συλλογή που διατηρείται φιλοξενεί κυρίως μικρά οικόσιτα ζώα – πάπιες, χήνες, κοτόπουλα, κουνέλια, κρι κρι και δεκάδες είδη πτηνών. Όλα τους συμβιώνουν αρμονικά, αλλά το καθένα έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες, όπως περιγράφει ο Κώστας.

«Αποκαλώ τον εαυτό μου “σερβιτόρο ζώων” αφού τρέχω μόνιμα με άλλη τροφή για το καθένα και δεν ησυχάζω αν δεν βεβαιωθώ ότι έχουν όλα άφθονο νερό, χωρίς να με ενοχλούν οι παραξενιές τους ή η μυρωδιές τους. Όλα αυτά τα χρόνια βλέπω ζώα από τη στιγμή που γεννιούνται μέχρι τα βαθιά τους γεράματα –κουνελάκια αμάλλιαστα που κάνουν σβούρες ή μωρά κατσικάκια– και δένομαι μαζί τους. Η σχέση μας είναι συνεχής και αμφίδρομη και η θλίψη μου τεράστια όταν κάποιο δεν αντέξει να επιβιώσει ή μας αφήσει πλήρες ημερών. Τους δίνω και ονόματα, συνήθως εμπνευσμένα από την αρχαιότητα, όπως Οδυσσέας ή Ίριδα. Τα πιο ατίθασα δεν είναι τα κρι κρι, όπως θα πίστευε κανείς, ίσα ίσα αυτά είναι ντροπαλά, αλλά οι πάπιες που μερικές φορές δυσκολεύονται να εγκλιματιστούν. Έχει τύχει να έχω φτάσει μόλις στο σπίτι και να με ενημερώσουν για ένα πουλάκι που έπεσε από δέντρο. Αμέσως γύρισα πίσω να βεβαιωθώ ότι δεν έχει τραυματιστεί σοβαρά».

Η επιβίωση των ζώων του Εθνικού Κήπου δεν μπορεί να εξαρτηθεί μόνο από τα φιλότιμα χέρια του κ. Κώστα και των συναδέλφων του. Το τελευταίο διάστημα γίνονται σχέδια για τη βελτίωση των υπαρχόντων υποδομών, αλλά και για να ενισχυθεί η βιοποικιλότητά του. Η ομάδα του Δήμου Αθηναίων που ασχολείται με αυτό το κομμάτι δίνει έμφαση στη διατήρηση της μεγάλης ποικιλίας φυτών – σημαντικό για να αυξηθούν τα ζώα στον Κήπο. Σε κάποια σημεία αφήνονται τμήματα δένδρων που έχουν ξεραθεί ώστε μικρά πουλιά και ζώα να βρίσκουν φωλιά και τροφή. Οι φωλιές εντοπίζονται και προστατεύονται, και γίνονται τακτικοί έλεγχοι της ποιότητας του νερού των λιμνών.

Ο Κώστας συχνά ξαποσταίνει στο γεφυράκι και παρατηρεί τους επισκέπτες που έρχονται σε επαφή με τα ζώα, αλλά και πώς αυτοί αντιδρούν όταν συνειδητοποιούν πόσο δραματικά μεταμορφώνεται το τοπίο της πόλη – από τα γκρι κτίρια σε έναν πράσινο παράδεισο.

«Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν κολλημένα σε οθόνες και θεωρώ ευεργετικό για την ψυχολογία τους και την ποιότητα ζωής τους γενικότερα το να έρχονται σε επαφή με κάποιο ζώο. Από τον ενθουσιασμό τους προσπαθούν να προσφέρουν στα ζώα ό,τι έχουν, ακόμα και το κουλούρι που τους έχει πάρει η γιαγιά για κολατσιό. Όλοι οι επισκέπτες θέλουν να τα ταΐσουν, ορισμένοι όμως τους πετούν αλλόκοτα πράγματα. Τις προάλλες έριξαν καρπούζια στη λίμνη που πήγαν χαμένα… Αν τα έδιναν σε εμένα, ήξερα πώς να τα κάνω κατάλληλα για τροφή. Άλλος κάποτε ερχόταν κι άδειαζε μακαρόνια στα κατσίκια που αργότερα, σε συνδυασμό με το νερό που έπιναν, πρήζονταν ανησυχητικά. Κάποιοι μαδάνε τις πικροδάφνες και τους τις δίνουν πιστεύοντας ότι επειδή πρόκειται για φυτά θα είναι κατάλληλες αλλά στην πραγματικότητα είναι ό,τι χειρότερο γι’ αυτά. Πολλοί τουρίστες εντυπωσιάζονται με τα λικνίσματα των παπαγάλων αλλά και με τις χελώνες που τις αποκαλούν “λόφους με πόδια”. Όταν βλέπω τα χαμόγελα του κόσμου, για μένα είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή».

Αν έχετε κι εσείς ένα πρωτότυπο και δημιουργικό πρότζεκτ ή μια ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθείτε, στείλτε μας email στο katerinakamp@yahoo.com