Urban Lines: Ελληνικό

Είναι Τετάρτη βράδυ. Από τις σπάνιες φορές που παρκάρω στο Ελληνικό (γιατί βρήκα αμέσως) για να πάρω το μετρό να ανέβω Χολαργό. Θα συναντήσω τη Μυρτώ στο White Spoon σε 45 λεπτά. Ήρθα νωρίς, το ξέρω, αλλά συνήθως φτάνω πρώτη. Αγχώνομαι, όταν ο άλλος με περιμένει. Με τα χρόνια έχω αναπτύξει μια παράξενη σχέση με τον χρόνο. Ή είμαι δούλος του ή δεν με νοιάζει καθόλου. Τον σέβομαι περισσότερο όταν τον μοιράζομαι με άλλους. Όταν τον ξοδεύω μόνη μου οι πράξεις μου νιώθω ότι έχουν έναν αέρα υπεροψίας. Κλείνω τα παράθυρα του αυτοκινήτου, βγαίνω, κλειδώνω, και αρχίζω να περπατάω τα 200 περίπου μέτρα προς τον σταθμό.

Όπως πάντα, τα βήματά μου είναι γρήγορα, μεγάλα, και χρίζουν κριτικής από τους περισσότερούς μου φίλους, την αδερφή μου (η οποία με πιάνει αγκαζέ για να μη φεύγω μπροστά), και του πρώην μου ο οποίος πάντα μου έλεγε «θα περπατήσουμε ποτέ μαζί;». Εάν με ρωτήσεις γιατί βιάζομαι θα σου πω για να φτάσω πιο γρήγορα, στην πραγματικότητα όμως δεν είμαι τόσο σίγουρη. Ίσως μου έμεινε συνήθειο απ’ τα χρόνια που έζησα στον Καναδά, όπου στους -40°C η ανάγκη να φτάσεις πιο γρήγορα είναι άκρως ρεαλιστική. Ας πούμε ότι είναι αυτό.

Την ώρα που περιμένω να διασχίσω την Ιασωνίδου ακούω μια κοπέλα να πλησιάζει τη διάβαση. Στην αρχή νομίζω ότι μιλάει στο τηλέφωνο, αλλά μετά καταλαβαίνω ότι ηχογραφεί ένα ηχητικό μήνυμα. «...και εκείνη την ώρα θόλωσα, Σοφία. Αρχικά είπα να το παίξω ανώτερη, αλλά μετά μου την έδωσε. Μπήκα στο προφίλ του να δω ποιες του έχουν κάνει like και ποιες comment. Τον πήρα τηλέφωνο αλλά, κλάιν, δεν απάντησε ποτέ. Ήταν online στο Messenger 5 λεπτά πριν όμως, και στο Viber 7, άρα απλά το αγνόησε. Σοφία είναι η τρίτη φορά που συμβαίνει αυτό. Ή έχει γκόμενα και με έχει φλομώσει στο ψέμα, ή με τρολάρει επίτηδες».

Ο «Γρηγόρης» άναψε και περάσαμε απέναντι. Μπήκαμε στο μετρό και κατεβήκαμε τη μεγάλη σκάλα. Εκείνη φορούσε ένα λευκό φόρεμα με μικρά κίτρινα λουλούδια, και ένα ζευγάρι φλατ πέδιλα με μια μεγάλη μεταλλική μέλισσα με πολύχρωμες πετρούλες στο κουτεπιέ. Όση ώρα κατεβαίναμε χαμογελούσε μόνη της, πιθανόν γιατί η Σοφία της είχε απαντήσει με τον ίδιο τρόπο. Η αναμονή ήταν 4 λεπτά. Η στάση Ελληνικό επιβάλλει τεχνολογικό blackout, και έτσι το κορίτσι έβαλε το κινητό στην τσέπη και κοίταζε το σκοτάδι στο τούνελ με ένα ύφος χαμένο. Ήταν άβαφη, τα μακριά της μαλλιά πιασμένα a la Σαολίν ψηλά στο κεφάλι. Το μοναδικό κόσμημα που φορούσε ήταν ένα χρυσό chevalier δαχτυλίδι στο δεξί της χέρι. Ήταν αριστερόχειρας.

Καθίσαμε αντικριστά στην αρχή (ή στο τέλος) του βαγονιού και μέχρι να επανέλθει το σήμα ανοιγόκλεισε το κινητό της τουλάχιστον 4-5 φορές, ελπίζοντας ίσως πως οι θεοί του 4G θα τη σώσουν από τη μοναξιά της. Πώς ζουν άραγε οι άνθρωποι χωρίς ίντερνετ; Τι συμβαίνει σε αυτό τον νεκρό χρόνο; Στον σταθμό της Δάφνης άστραψε η οθόνη και η Σοφία επανήλθε τηλεφωνικώς. «Έλα, στη Δάφνη είμαι. Όχι, Σοφία. Όχι μόνο δεν με πήρε πίσω, δεν έχει καν στείλει ένα μήνυμα. Το στόρι μου όμως το είδε σε λιγότερο από ένα λεπτό αφού το ανέβασα. Τι; Να ξαναστείλω; Πας καλά, μωρέ; Ναι, την προηγούμενη φορά όντως μου είπε αυτός να βγούμε, και; Αφού δεν απαντάει καν, ρε συ. Λες το χτεσινό post να τον... Σοφία;»

Όταν το σήμα χάθηκε, μαζί με τη Σοφία, το κορίτσι κοίταξε πάλι στο κινητό της. Στον χρόνο που μεσολάβησε μπορεί και να της είχε στείλει. Το πρόσωπό της όμως έδειχνε πως όχι. Μόλις ο συρμός έφτασε στον Άγιο Ιωάννη και οι πόρτες άνοιξαν, σήκωσε το βλέμμα της και χαμογέλασε. «Σοφία! Εδώ!» «Έστειλε;» ρώτησε η Σοφία, ενώ φίλησε τη φίλη της σταυρωτά. «Τίποτα» απάντησε εκείνη. «Σκάσε, θα στείλει, είμαι σίγουρη» της είπε και έκατσε δίπλα της. Α ρε Σοφία, σκέφτηκα, ξέρεις να λες ψέματα.