Τελικά αυτή χρονιά είναι ένας «Ghost Rider» που ισοπεδώνει τα πάντα, διψά για σάρκα και ανθρώπινο αίμα! Κάπως έτσι την έχω στο κεφάλι μου, πόσους θα πάρεις ακόμα, δεν χόρτασες; Δυστυχώς για ακόμη μια φορά η skateboarding κοινότητα έχασε έναν από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της παγκόσμιας σκηνής όχι μόνο πάνω αλλά και κάτω από το σανίδι.
Ο Dylan μας χαιρέτισε με έναν αέρινο τρόπο, αφού μετά από αρκετή προσπάθεια έχασε τη μάχη από τον ιό της λευχαιμίας σε ηλικία 28 ετών. Νιώθω τυχερός που έτυχε να τον γνωρίσω το 2007, όταν είχε επισκεφτεί την Αθήνα με το team της Analog Clothing μαζί με τον Arto Sari, Stefan Janoski, Omar Salazar & τον Jon Goemann. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση ότι όπου και αν βρισκόταν, κάνοντας skate ή όχι, τραβούσε τα βλέμματα κι όταν τον γνώριζες σου έβγαζε μια ενέργεια τύπου απόμακρος, αλλά παράλληλα κάτι σε έκανε να τον πλησιάσεις. Μιλώντας μαζί του ή παίζοντας game of skate καταλάβαινες ότι πρόκειται για έναν πολύ chill τύπο που απλά είναι καλοσυνάτος, πωρώνοντας τους πάντες με την ενέργειά του και το μοναδικό του στιλ πάνω στο skate. Θυμάμαι που ο τότε team manager του Mark Oblow μας έλεγε ότι στο συγκεκριμένο ταξίδι ήταν παραπάνω ήσυχος από τα νορμάλ του επειδή είχε χωρίσει από τον πρώτο του έρωτα.
Με την πάροδο του χρόνου ο Dylan μεγάλωνε, μαζί με αυτό το μοναδικό του στιλ. Η εκτέλεση των κόλπων του πραγματικά έκανε το skate να φαίνεται πολύ πιο όμορφο, σε συνδυασμό με το ρουχισμό που είχε, που για εκείνο τον καιρό ήταν κάτι το ασυνήθιστο. Συνεχίζοντας να είναι ο εαυτός του, ο Dylan ακολούθησε παράλληλα και το δρόμο του modeling στη Nέα Υόρκη, ενώ το στιλ του –που χλεύαζε ο λαός– με την πάροδο του χρόνου έγινε μόδα, με αποτέλεσμα κλώνους σε κάθε μέρος του πλανήτη!
Τελικά δεν ξέρω πώς όλες αυτές οι ιδιαίτερες προσωπικότητες κάθε κουλτούρας που ξεχωρίζουν, δεν καταφέρνουν να μείνουν all the way μαζί μας... Το μόνο που μπορώ να πω... είναι να του απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την επιρροή που μας πρόσφερε με το ταλέντο του και τα μοναδικά του video parts, μια υπόκλιση σε αυτόν το μοναδικό θρύλο που μας άφησε νωρίς!
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η συγγραφέας ακολουθεί μια διαδρομή στην πόλη όπου οι δρόμοι, οι εικόνες και οι αναμνήσεις μπλέκονται με το σήμερα
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η Βικτώρια Σαντούλιακ γράφει για την Αθήνα της φιλοξενίας και των μικρών καθημερινών στιγμών που την έκαναν να νιώσει σπίτι: H Αθήνα της Βικτώρια Σαντούλιακ
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, ο δημοσιογράφος γράφει για την ακτογραμμή, τις γειτονιές και τις μικρές ατέλειες που κάνουν την πόλη ξεχωριστή
17°
