Η επένδυση στις Σκουριές, τα οικονομικά οφέλη της εξόρυξης χρυσού και χαλκού, η σημασία της τεχνολογίας και η σύγκρουση ανάπτυξης και οικολογίας.
Θυμάστε εκείνη την αμίμητη φράση του Πάνου Καμμένου «Λιντσάρετε τον Πάχτα, πρέπει να μην μπορεί να κυκλοφορήσει»; Ήταν Σεπτέμβριος του 2013, ειπώθηκε σε ομιλία του στη ΔΕΘ, απευθυνόταν στους κατοίκους της Χαλκιδικής και αναφερόταν στον τέως δήμαρχο του Αριστοτέλη, Χρήστο Πάχτα.
Επένδυση στις Σκουριές: Τα οικονομικά οφέλη για την Ελλάδα
Δεν ξέρω αν αυτό το παρελθόν θα μείνει για πάντα πίσω μας, όπως ευχήθηκε ο πρωθυπουργός, ξέρω όμως ότι η Ιστορία ενίοτε εκδικείται. Και στην προκειμένη περίπτωση ευτυχώς που εκδικείται, και μάλιστα σκληρά. Διότι μιλάμε για μια επένδυση 2 δισ. δολαρίων που απασχολεί 5.000 εργαζόμενους, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι κάτοικοι της περιοχής. Η επένδυση για τα επόμενα 20 χρόνια θα παράγει 140.000 ουγγιές χρυσού και 67 εκατ. λίβρες χαλκού κάθε χρόνο. Η αξία των εξαγωγών εκτιμάται σε 17,5 δισ. ευρώ σε βάθος 25ετίας. Το ελληνικό δημόσιο θα εισπράττει ετησίως 1,3 δισ. ευρώ μόνο από τα μεταλλευτικά τέλη, εκ των οποίων τα 500 εκατ. θα πηγαίνουν στον Δήμο Αριστοτέλη ως ανταποδοτικό όφελος. Προφανώς ψιλοπράγματα (sic) μπροστά στον αγώνα του προοδευτικού λαού μας (sic) για κάθε είδους αποεπένδυση και επιστροφή στην εποχή των σπηλαίων.
Χαλκός και χρυσός είναι δύο μέταλλα απαραίτητα σε κάθε εφαρμογή της σύγχρονης τεχνολογίας και σηματοδοτούν τη λεγόμενη πράσινη μετάβαση. Ο χαλκός βρίσκει εφαρμογή στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, στη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας, στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στα data centers και την ΑΙ και σε όλα τα ευρείας κατανάλωσης ηλεκτρονικά. Ο δε χρυσός έχει εξαιρετική ηλεκτρική αγωγιμότητα και αντοχή στη διάβρωση και στην οξείδωση και εγγυάται την ακριβή λειτουργία των ηλεκτρονικών εφαρμογών για πολλά χρόνια. Είναι απαραίτητος σε ηλεκτρονικές συσκευές και smartphones, μικροτσίπ και επεξεργαστές, υπολογιστές και servers, μνήμες RAM και μητρικές κάρτες, κυκλώματα δορυφόρων αλλά και σε σημαντικές εφαρμογές της ιατρικής τεχνολογίας (ιατρικά εμφυτεύματα και rapid tests).
Αλλά για τους σύγχρονους και πάντα «προοδευτικούς» λουδίτες όλα αυτά είναι όργανα του κακού καπιταλισμού και θα κάνουν τη ζωή των λαών χειρότερη. Εξάλλου υπάρχει και ο τελάλης και τα μηνύματα καπνού ως εναλλακτική στη σύγχρονη τεχνολογία. Τελικά ούτε η Χαλκιδική ερήμωσε, ούτε τα ύδατα μολύνθηκαν, ούτε αβίωτη από τη σκόνη έγινε η ζωή των κατοίκων, ούτε οικολογική καταστροφή προκλήθηκε, αν εξαιρέσουμε βεβαίως την κοπή δένδρων και την αλλοίωση του τοπίου. Που είναι πάντοτε το τίμημα για τέτοιου είδους επενδύσεις. Αλλά προφανώς το αποτύπωμα είναι θετικό για την οικονομία της χώρας. Και η εν λόγω επένδυση αποτελεί οδηγό για ανάλογες επενδύσεις στη Βόρεια Ελλάδα. Και όλα αυτά διότι έχουν επιβληθεί ιδιαίτερα αυστηροί περιβαλλοντικοί όροι, η εφαρμογή των οποίων παρακολουθείται στενά από τις αρμόδιες αρχές. Οι οποίες ελπίζω να κάνουν σωστά και αδέκαστα τους ελέγχους τους. Όχι όπως στην υπόθεση των «κβαντικών γιατρών».
Μεταλλευτικές επενδύσεις και περιβάλλον: Η αντιπαράθεση για τις Σκουριές
Αλλά οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν ως στόχο την αποεπένδυση, εμφορούμενες δήθεν από οικολογικό ενδιαφέρον, έχουν και διαφορετικές πολιτικές επιδιώξεις. Τις οποίες φυσικά και αποκρύπτουν πίσω από το δήθεν οικολογικό τους ενδιαφέρον. Παλιότερα το «αποεπενδυτικό κίνημα» αφορούσε επενδύσεις σε ρυπογόνες μορφές ενέργειας (λιγνίτη, πετρέλαιο) και στροφή στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Και ορθά. Αλλά αυτό ήταν προφανώς ο φερετζές. Διότι, όταν η τεχνολογία προχώρησε και, υπό το βάρος της κλιματικής κρίσης, έγινε η συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, το «προοδευτικό κίνημα» δεν δίστασε να στραφεί και κατά των ΑΠΕ. Και γι’ αυτό παρατηρούμε μια συνεχή πολεμική τόσο προς τις ανεμογεννήτριες όσο και προς τα φωτοβολταϊκά. Με διάφορες αιτιάσεις, συνήθως αστήρικτες και διακοσμητικές.
Διότι ο στόχος του λεγόμενου «προοδευτικού» κινήματος σήμερα είναι ο οικονομικός μαρασμός της Δύσης με κάθε κόστος. Αυτός ήταν βεβαίως εμμέσως πλην σαφώς πάντοτε. Και γι’ αυτό η αριστερά κάποια στιγμή υιοθέτησε το οικολογικό κίνημα. Διότι ο βιομηχανικός μαρασμός της Δύσης και η οικονομική της κατάρρευση θα έκαναν πιο εύκολη την επικράτηση των Σοβιετικών ορδών επί υπαρκτού σοσιαλισμού. Στις μέρες μας το «αποεπενδυτικό κίνημα» γενικώς στοχεύει στην ανάσχεση της οικονομικής ανάπτυξης και στην επέκταση της φτώχειας, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη κινημάτων ανατροπής του καπιταλισμού. Όχι απλώς βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου. Αυτό δηλαδή που γίνεται αυτές τις μέρες στη Γαλλία, υπό τον μανδύα των μαθητικών κινητοποιήσεων. Αλλά αναμένεται να επηρεάσει το αποτέλεσμα των προσεχών εκλογών.
Το κίνημα κατά της επένδυσης στις Σκουριές, την εποχή εκείνη, φυσικά και ωφέλησε πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ και τις αντιευρωπαϊκές δυνάμεις και τους έδωσε την κρίσιμη ώθηση προς την εξουσία. Όπως και ο πολυετής αγώνας κατά της επένδυσης του Ελληνικού. Ήταν η εποχή των τεράτων και του ονείρου της Κούβας της Μεσογείου, υπό τον Έλληνα Κάστρο, άντε Μαδούρο. «Φτωχοί αλλά τίμιοι και ελεύθεροι». Αλλά, ως συνήθως, η φασαρία που δημιουργείται μεταφέρει τη συζήτηση σε απίθανες θεωρίες συνωμοσίας και σε φανταστικές αρνητικές επιπτώσεις, που ευνοούν και βίαιες συμπεριφορές. Δηλαδή σε ένα αντισυστημικό φαντασιακό που γουστάρουν οι συμπολίτες μας. Και όχι στα μετρήσιμα οφέλη για την οικονομία της χώρας και τη συνεπαγόμενη ευημερία της κοινωνίας.
Το χειρότερο, δε, είναι ότι ο δημόσιος διάλογος δεν επικεντρώνεται στην τήρηση των περιβαλλοντικών κανόνων γύρω από κάθε επένδυση, με αποτέλεσμα συχνά να γίνονται παραλείψεις και παραβιάσεις. Φυσικά εκ του πονηρού. Διότι το λεγόμενο προοδευτικό κίνημα ουδόλως ενδιαφέρεται για το περιβάλλον, παρά μόνο για τα εκλογικά του οφέλη. Τότε, αυτά μετουσιώθηκαν στην εξουσία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Σήμερα δεν ασχολείται κανείς «ευαίσθητος» αριστερός πολιτικός με τέτοια πράγματα. Έχει άλλες έγνοιες. Θα τον πάρει η ΕΛ.Α.Σ στις τάξεις της ή μήπως να πάει στο ΠΑΣΟΚ; «Έχουμε ο καθένας τα βάσανά του, μην ενοχλείς τον άλλον αν κοιτάει τη δουλειά του», που τραγουδούσε κάποτε ο Δημήτρης Πουλικάκος με τους Εξαδάκτυλος. Μόνο που εδώ δεν είναι «εντάξει τα παιδιά». Διότι «έχουν κακούς σκοπούς».
Δεν τους ένοιαξε που μίλησε για την εικόνα τους και για τον τρόμο που μπορεί να προκαλεί η πιθανότητα αυτοί να αποφασίζουν για τη χώρα. Αυτό που δεν άντεξαν ήταν ο χαρακτηρισμός «άνθρωποι»
Στην αντιπολίτευση αντί να νοιάζονται για την πολιτική σταθερότητα, κάνουν τα πάντα για να μας πείσουν ότι το μόνο που τους απασχολεί είναι η κομματική τους επιβίωση
17°
