«Μακεδονικόν»

Το 1974, μόλις είχα περάσει στο πανεπιστήμιο, η Φιλοσοφική ήταν ακόμα στο δεξί (δυτικό) κομμάτι του κτιρίου της Νομικής, όπως μπαίνουμε από τη Σόλωνος.  Την ίδια χρονιά τ’ αδέρφια Παγωνίδη από τη Μακεδονία ανοίξανε αυτό το μαγαζί, πολύ κοντά στη σχολή. Τότε πήρα για πρώτη φορά εκεί κυμαδόπιτα και μπουγάτσα. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε στη γύρω περιοχή, στην κοινωνία και φυσικά στη ζωή μου: ας πούμε, η Φιλοσοφική από δεκαετίες έχει μεταφερθεί στα όρη και στα βουνά, ενώ εγώ δεν τρώω πια όχι μονάχα μπουγάτσες, ούτε καν γλυκά εν γένει. Όμως το μαγαζί διατηρείται πάντα στο ίδιο μέρος απαράλλαχτο, εν μέρει στα χέρια της νεότερης γενιάς, κι έχει πάντα την ίδια καλή κυμαδόπιτα, που συνεχίζω να την αγοράζω.  «Μακεδονικόν»,  Σόλωνος 73 & Ιπποκράτους, 2130256153

Νυχάδικα

Μαζί με τόσα μαγαζιά που κλείνουν, υπάρχει κι ένας τουλάχιστον κλάδος που ανθεί στην Αθήνα: τα νυχάδικα, μανικιουράδικα, πεντικιουράδικα και συναφή. Είναι γνωστό, πάντα ήταν, ότι σ’ εποχές φτώχειας και κρίσης αρκετοί άνθρωποι χαλάνε τα (λίγα) λεφτά τους στον καλλωπισμό του σώματός τους.  Έτσι, μαζί με τα όλο και περισσότερα κομμωτήρια - κουρεία (αν και οι δυο αυτοί κλάδοι βρίσκονται γενικά υπό συγχώνευση), μαζί με τα ρουχάδικα και τα παπουτσάδικα, μαζί με τα πάντοτε θάλλοντα καλλυντικάδικα, μαζί και με τα οδοντιατρεία, βέβαια, ξεφυτρώνουνε τα τελευταία χρόνια νυχάδικα και τα συναφή κατά μάζες. Μάλιστα, περισσότερα από ένα σε κάθε γειτονιά, και πολλά πολλά στους μεγάλους δρόμους ή στο κέντρο. Με τις βιτρίνες τους πάνω στο δρόμο, απενοχοποιώντας ένα είδος καλλωπισμού που μέχρι πρόσφατα ήτανε ιδιωτικό και το ’κανε ο καθένας –και ιδίως η καθεμιά– κατά μόνας. Μπορεί να πεινάς, μπορεί να μην έχεις λεφτά να βγεις, μπορεί να κινείσαι αποκλειστικά από παγκάκι σε κρεβάτι κι αντίστροφα, αλλά το νύχι πρέπει να ’ναι περιποιημένο και το πόδι δίχως κάλους.

«Μπαμπούλ»

Μιλώντας για καλλωπισμό, ίσως να θυμόσαστε που κάνα δυο χρόνια πριν σας είχα εξομολογηθεί και τη δική μου μικρή αμαρτία: ότι πήγαινα πού και πού σ’ ένα μπαγκλαντεσιανό κουρείο στη Σατωβριάνδου, έδινα €4 και ξυριζόμουνα.  Γιατί, πολύ απλά, ποτέ δεν έμαθα να ξυρίζομαι συστηματικά (περίεργο για μένα που κουρεύομαι από πάντα  μόνος μου, αλλά κάντε πως δεν καταλαβαίνετε). Ο τύπος όμως έκλεισε κι είχα μείνει ρέστος, μέχρι που πήγα δεύτερη φορά ήδη και γι’ αυτό το συστήνω, στο «Μπαμπούλ», πάλι μπαγκλαντεσιανό.  Εδώ δουλεύουν τρία άτομα κι εγώ δίνω €5 (πάντα με απόδειξη), αλλά ο αρχηγός του μαγαζιού μιλάει ελληνικά και κάνουμε τις σχετικές πλάκες.  Αξιοσημείωτο: οι περισσότεροι πελάτες είναι Έλληνες, ακολουθούν διάφοροι Ανατολικοευρωπαίοι και τελευταίοι έρχονται οι Μπαγκλαντεσιανοί και Πακιστανοί. «Μπαμπούλ», Ευριπίδου 51, 2103314296, 6950526625