45 χρόνια Πόλντο στη Νίκαια: Η οικογενειακή ιστορία πίσω από το πεϊνιρλί που έγινε συνήθεια για γενιές
Advertorial
Από ένα μικρό εργαστήριο του 1981 μέχρι σήμερα, η οικογένεια Μεγαγιάννη συνεχίζει στον ίδιο δρόμο μια ιστορία γεμάτη ζύμη, ξενύχτια και εκείνο το πεϊνιρλί που έγινε συνήθεια για γενιές Νικαιωτών.
Υπάρχουν μαγαζιά που κάποια στιγμή ανακαλύπτεις. Κι υπάρχουν κι εκείνα που σου δίνουν την αίσθηση πως ήταν πάντα εκεί. Μπορεί να μη θυμάσαι πότε τα δοκίμασες για πρώτη φορά ή ποιος σου τα σύστησε. Θυμάσαι όμως τη μυρωδιά, τη γεύση και εκείνη τη στιγμή που ένα μαγαζί παύει να είναι απλώς μια διεύθυνση και γίνεται μέρος της καθημερινότητάς σου.
Στη Νίκαια, ένα τέτοιο όνομα είναι το Πόλντο.
Στη Λεωφόρο 28ης Οκτωβρίου, λίγα μέτρα από την Πλατεία Κρήνης, η οικογένεια Μεγαγιάννη γράφει εδώ και 45 χρόνια τη δική της ιστορία γύρω από τη ζύμη. Μια ιστορία που ξεκίνησε από ένα εργαστήριο τυροπιτών, συνδέθηκε με τα ξενύχτια μιας άλλης εποχής και έφτασε μέχρι σήμερα, με τις νεότερες γενιές να περνούν ακόμη από εκεί για την ίδια γνώριμη γεύση.
Από ένα εργαστήριο στη Νίκαια
Όλα ξεκίνησαν το 1981, όταν ο Γιώργος Μεγαγιάννης δημιούργησε το πρώτο εργαστήριο τυροπιτών στην αρχή της 28ης Οκτωβρίου. Άλλη εποχή, άλλη Νίκαια, αλλά η βάση ήταν απλή: καλή ζύμη και προϊόντα φτιαγμένα για την καθημερινότητα.
Τότε κανείς δεν μιλούσε για artisan, handmade ή microbakery. Η ζύμη ήταν απλώς η δουλειά. Ξημερώματα στο εργαστήριο, χέρια στο αλεύρι και η καθημερινή αγωνία να βγει το κάθε προϊόν όπως πρέπει.
Σήμερα, το Πόλντο παραμένει οικογενειακή υπόθεση. Ο Δημήτριος Μεγαγιάννης συνεχίζει την πορεία που ξεκίνησε ο πατέρας του, κρατώντας το μαγαζί στην ίδια γειτονιά και κρατώντας ζωντανή τη φιλοσοφία που το έκανε γνωστό.
Όταν η Νίκαια ξενυχτούσε
Υπήρξε μια εποχή που η Αθήνα και ο Πειραιάς ξενυχτούσαν διαφορετικά. Περισσότερα μαγαζιά ανοιχτά μέχρι το πρωί, περισσότερος κόσμος στους δρόμους, περισσότερες νυχτερινές διαδρομές. Και κάπου ανάμεσα στην τελευταία στάση και στην επιστροφή στο σπίτι, ερχόταν πάντα εκείνη η ώρα που όλοι πεινούσαν. Κάπως έτσι το ζεστό πεϊνιρλί έγινε για πολλούς σχεδόν τελετουργία.
Αν υπάρχει ένα προϊόν που έχει συνδεθεί περισσότερο από κάθε άλλο με το Πόλντο, είναι αυτό. Και η γοητεία του παραμένει απλή: ζύμη σε σχήμα μικρής βαρκούλας, λιωμένο τυρί στο κέντρο και η μυρωδιά να φτάνει πρώτη.
Με τα χρόνια, το κλασικό πεϊνιρλί απέκτησε πολλές εκδοχές. Μπέικον, ζαμπόν, κιμάς, λουκάνικο, αυγό — ο καθένας μπορούσε να το φέρει λίγο πιο κοντά στα δικά του γούστα. Κάπως έτσι ένα παραδοσιακό προϊόν έγινε προσωπική συνήθεια. Και ίσως αυτό εξηγεί γιατί άντεξε τόσο καλά στον χρόνο.
Από τον Πόλντο του Ποπάυ στο σήμερα
Ακόμη και το όνομα του μαγαζιού έχει τη δική του μικρή ιστορία. Ο Γιώργος Μεγαγιάννης το εμπνεύστηκε από τον Πόλντο, τον γνωστό χαρακτήρα από τον κόσμο του Ποπάυ, διάσημο για την αδυναμία του στο φαγητό. Ένα όνομα παιχνιδιάρικο, εύκολο να θυμάσαι και αρκετά διαφορετικό ώστε να μείνει.
Σαράντα πέντε χρόνια αργότερα, αυτό ακριβώς είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον με το Πόλντο: ότι εξελίχθηκε χωρίς να χρειαστεί να απομακρυνθεί από αυτό που ήταν.
Η οικογενειακή ιστορία συνεχίζεται, η βάση παραμένει στη Νίκαια και οι γεύσεις του έχουν πλέον φύγει και πέρα από το φυσικό κατάστημα, μέσα από υπηρεσίες catering για εκδηλώσεις, εταιρικά τραπέζια και πάρτι.
Κι όμως, η ουσία εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί όπου ξεκίνησαν όλα: στη ζύμη, στο πεϊνιρλί και στην αίσθηση ενός μαγαζιού που μεγάλωσε μαζί με τη γειτονιά του.
Γιατί κάποια στέκια δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν πολύ για να γίνουν κομμάτι μιας πόλης. Αρκεί να είναι εκεί, χρόνο με τον χρόνο, και να συνεχίζουν να σε κάνουν να επιστρέφεις για την ίδια γεύση.
Η Σάντυ Δημητριάδου φτιάχνει entremets που μοιάζουν με ψυχεδελικά γλυπτά, ζωγραφίζει με mirror glaze και αποδεικνύει ότι ανάμεσα στα τρίγωνα Πανοράματος και τα κλισέ της πόλης, υπάρχει χώρος για γαστρονομική τέχνη.
Με ανανεωμένη εμφάνιση, πλούσια γεύση και την ελεύθερη έκφραση στο επίκεντρο, η Lovit μιλά στη GenZ και στους Millennials που αγαπούν τη διαφορετικότητα και θέλουν να δίνουν τον δικό τους τόνο σε ό,τι κάνουν
24°
