Ρεφανίδης λες, και όλοι ξέρουμε πού είσαι και τι κάνεις

Στου Μπακόλα για κουλούρια και στου Αγαπητού για ροδίνια, στου Τερεκλή για τσουρέκι και στου Σολωμονίδη για γύρο, στου Πορφυρίδη για ισλί και στου Κουκουμέρια για άρτους λάγνους. Στου Ρεφανίδη για φρούτα, στου Παπαγεωργίου για γλυκά του κουταλιού και στου Βάσου για κοτόπουλα. Αλμυρό, γλυκό, πρωινό, δεκατιανό, στο χέρι ή σε βερσιόν νυχτερινού τραπεζώματος ολκής, είναι κάποια οικογενειακά επίθετα στη Θεσσαλονίκη που παραφράζοντας το σαββοπουλικό «οι παρέες γράφουν ιστορία» για αυτά τα ονόματα ισχύει «αυτές είναι οικογένειες που κοντά δυο αιώνες τώρα γράφουν την ιστορία της γεύσης της πόλης».

Εξού και το namedroping, πριν μπω στο κυρίως θέμα που είναι η οικογένεια Ρεφανίδη και η αλά Μποκερία σπέσιαλ φρουτοζαρζαβατική τους. Στη Θεσσαλονίκη, όσα χρόνια και να περάσουν και όσες αλυσίδες εστίασης και να φέρουν οι καιροί, κάποια λόκαλ επίθετα θα παραπέμπουν πάντα σε ποιότητες εξαιρετικές και γκουρμεδοσύνη αδιαπραγμάτευτη: στου Μπαντή για μπουγάτσες, στου Χατζηφωτίου για σοκολατένια πουράκια και στου Εικοσιδιού για σουβλάκια αμάν γιαβρούμ· στου Παπαδόπουλου για λουκούμια, στου Σαββίκου για μπιφτέκια, στου Χατζή για σιροπιαστά και στον πηγαιμό για Περαία και ουζάκι ή στο Ναυάγιο της Επανωμής για βουτιές, μια στάση στου Ρεφανίδη είναι επιβεβλημένη.

Αγαπώ, προσκυνώ, λατρεύω! Με σήμα το τεράστιο πορτοκαλόμηλο και σλόγκαν «Φρουτομαγεία», οι Ρεφανίδηδες έχουν συνδέσει το όνομά τους με την αριστεία στα φρούτα και τα λαχανικά. Όνομα ιστορικής παλαιότητας (δεν μπορείς να δηλώνεις περπατημένος Θεσσαλονικιός, πολλώ δε παιδί της Βασιλίσσης Όλγας, εάν τον περασμένο αιώνα δεν πέρασες έστω και μία φορά για μεταμεσονύχτια ψώνια από το πιο θρυλικό της ανατολικής πόλης), οι Ρεφανίδηδες κάποτε είχαν συνδεθεί με το μανάβικο στην Μπότσαρη. Ήταν ανοιχτοί 24 ώρες και γειτνιάζοντας με την μπουζουκλερί «Άστρα» (ωραία χρόνια!), οι πιθανότητες στις 4 το πρωί να αγοράζεις κεράσια και ροδάκινα και δίπλα σου να ψωνίζει φρούτα ο νεαρός Αντώνης Ρέμος, ισούταν με την πιθανότητα να κυαλάρεις μπανάνες με την Μαρινέλλα να πράττει παρόμοια.

Βέβαια, η ιστορία τους είναι ακόμα πιο παλιά, ξεκινά από το 1930 όταν, κάτω στα παλιά Λεμονάδικα και το Μοδιάνο, η οικογένεια επενδύει χτίζοντας όνομα σε ό,τι έχει να κάνει με τις πιο φρέσκιες και περιζήτητες ζαρζαβατικές και φρουτικές. Ο 20ός έγινε 21ος και μαζί του άλλαξε και η τοποθεσία του οίκου, όταν οι Ρεφανίδηδες, μετακομίζοντας στο 18 χιλιόμετρο Θεσσαλονίκης - Περαίας, κατάφεραν να καταστούν και εμβληματικό τοπόσημο. Σήμερα αν στην ερώτηση «πού είσαι;» σου απαντήσει «στου Ρεφανίδη», δεν έχεις ανάγκη από γκουγκλ ερθ για να βρεις το στίγμα ή να υπολογίζεις σε πόση ώρα θα ανταμώσετε.

Στην άλλη ερώτηση τώρα «τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει τέτοια χρωματική πανδαισία και εξωτικές ποικιλίες γεύσεων», η σωστή απάντηση είναι: «Την Μποκερία στη Βαρκελώνη σου θυμίζει, το είπαμε !». Τα μαρακούγια και τους ανανάδες και τις φράουλες που γυαλίζουν και αστράφτουν σαν καθρέφτες που επάνω τους μπορείς να δεις τον εαυτό σου να ταξιδεύει στη Ράμπλα, να γεύεται φρούτα υπέροχα στην ξακουστή λαϊκή αγορά, και άμα τη επιστροφή να βρίσκεις τα ταϊλανδέζικα μάνγκο να σε περιμένουν και εδώ, δίπλα στα κεράσια τα εδεσσαϊκά και τα ροδάκινα Ναούσης.

Πάμε αποφώνηση: για κοντοσούβλια στου Μαλλιώρα, για εργολάβους στου Δεληγιωργάκη, για κοκορέτσια στου Κατσαμάκα, για σοκολατένια μον αμούρ στου Αλεξούδα, για μερακλίδικη ψαρική στον Κρητικό, για πάβλοβες στου Μουρούζη και μετά για επιδόρπια στου Ρεφανίδη, μετά το αεροδρόμιο ή στο fresh fruit & juicy salad bar που άνοιξε στην πλατεία Αριστοτέλους (πετάει η ομάδα!) για εξωτικά και fit health γούστα διάφορα. Γιατί στη Θεσσαλονίκη είναι κανόνας: Την ιστορία της γεύσης τη γράφουν με χρυσά γράμματα, χρόνια και ζαμάνια τώρα, κάποια οικογενειακά ονοματεπώνυμα με στιλ, μπέσα, ποιότητα και χαρακτήρα.