Alimentari Morando, το νέο deli-resto της Nεάπολης Εξαρχείων

Είναι πια κοινό μυστικό: η Μαυρομιχάλη στα Εξάρχεια φιλοξενεί μερικά από τα πιο ψαγμένα μαγαζιά της Αθήνας. Αυτό που ακόμη δεν έγινε γνωστό είναι πως στον αριθμό 142 έχει προσγειωθεί ένα αμιγώς ιταλικό deli-resto-παντοπωλείο, με καλούδια από διάφορες περιοχές της Ιταλίας σε ατμόσφαιρα Παντοβα-εξαρχειώτικη. Έτσι, όταν η Έλλη μάς πρότεινε πλατό τυριών και αλλαντικών, συνοδεία Aperol Spritz, στο χαλαρό, στο Morando, δεν είχαμε ιδέα τι θα συναντήσουμε. Ο Παδοβάνος Αντρέα Μοράντε, που αποφάσισε να δώσει το όνομά του στο μαγαζί του, δεν είναι άσχετος με την εστίαση. Δοκιμάστηκε για χρόνια, με επιτυχία, στο ιταλικό εστιατόριο Amvyx στη Σύρο. Λόγω όμως της σχέσης του, αναγκαζόταν να περνά αρκετό χρόνο στην Αθήνα. Είναι δύσκολο να κρατηθεί ένας δημιουργικός άνθρωπος σε απραξία. Τίποτα δεν κράτησε και τον Αντρέα από το να δημιουργήσει έναν μικρό γαστρονομικό παράδεισο, με ιταλικά delicatessen από παραγωγούς απ’ όλες τις γωνιές της Ιταλίας.

Με καταγωγή από την Πάδοβα, είναι περήφανος, γιατί εξασφάλισε ειδικά για τους πελάτες του εξαιρετικά κρασιά από τα οινοποιεία Ca Lustra και Terra Felice της γενέτειράς του. Cabernet, Μarzemino, Μoscato Secco Pinot Nero. «Μην τα ψάξεις αλλού. Δεν πρόκειται να τα βρεις», με διαβεβαιώνει ο Αντρέα. Είναι απόγευμα και τα τραπέζια τού Morando φιλοξενούν παρέες που γεύονται μερικά από τα ιδιαίτερα τυριά του, ωριμασμένα σε μπαλσάμικο, εσπρέσο, φύλα καπνού και κρασί.

Alimentari Morando: Η Ιταλία προσγειώθηκε στα Εξάρχεια

Η συριανή παρέα μου, που γνωρίζει τον Αντρέα από το νησί, παραγγέλνει σε ποτήρι Pino Grigio Motelliana (€12,90) και Barbera d’asti truflle hunter (€12). Πριν φτάσουν τα ποτήρια, προσγειώνεται στο τραπέζι μας ένα βουτυράτο τυρί, σκέτο αριστούργημα, από την περιοχή Dobbiaco που βρίσκεται στους Δολομίτες. Ζητήστε το ως Stanga Di Dobbiaco. Το τυρί αυτό σερβίρεται σε πολλά εστιατόρια των Ιταλικών Άλπεων με αστέρια Michelin. Εμείς το γευόμαστε στην απέριττη ατμόσφαιρα ενός alimentari, που μεταφράζεται ως παντοπωλείο στα ελληνικά. Οι παρέες μεγαλώνουν, οι πελάτες που μπαίνουν μόνο για να ψωνίσουν και να φύγουν χαιρετούν το τραπέζι μας με μία ευγένεια που θυμίζει Αθήνα μιας αθώας εποχής, περιορισμένης σε ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες.

«Κάθε Δευτέρα, παραλαμβάνω τυριά super fresca, που έρχονται από την Puglia. Mozzarella bufala, stracciatella, burrata». Δοκιμάζουμε όσα μπορούμε. Οι λεπτές φέτες ψωμιού που τα συνοδεύουν είναι φρέσκες και καλοφουρνισμένες. Απλώνουνε σε κάθε μπουκιά και μια μερίδα chutney Mostarda Vicentina. Έχει μπει ήδη στη λίστα με το καλάθι που θα πάρουμε φεύγοντας.

Ο πήχης ανεβασμένος και όσον αφορά τα αλλαντικά: Lardi, Culaccina, Pancetta Arrotolata, Sopressa Veneta, Finocchiona, Porchetta, Speck! Ο κατάλογος δεν τελειώνει. Η ώρα περνάει. Ρωτάω τι ώρα κλείνει το μαγαζί. «Τις καθημερινές 10:30, τα Σαββατοκύριακα το κρατάμε περισσότερο», μου απαντάει σε άψογα ελληνικά. «Ελλάδα ή Ιταλία», τον ρωτάω αυθόρμητα. «Εεε Ελλάδα, μωρέ», μου απαντάει με ένα γλυκό χαμόγελο. Τι να του λείψει απ’ την Ιταλία; Δημιούργησε την καλύτερη εκδοχή της στη Μαυρομιχάλη και Κομνηνών γωνία.