Μάνη Μάνη Μοντέρνα παράδοση

Ρίχνει συνέχεια αυτή τη ζεστή βροχή που δεν λέει να σε μπάσει στη χειμωνιάτικη σεζόν ούτε όμως σου κάνει και για καλοκαίρι. Γυρίζω και μυρίζω και μαθαίνω τα καινούργια της Αθήνας με το μυαλό κολλημένο στο Πόρτο Κάγιο, το Λιμένι, την Αερόπολη, αυτή την αρχαία Πύριχο, όλα τους χωριά μοναδικά της Μάνης. Θέλω να κρατήσω λίγο ακόμη τουλάχιστον τη γεύση τους, βρίσκω ευκαιρία και πάω στο Μάνη Μάνη στο Κουκάκι. Στο παλιό, ανακαινισμένο διώροφο οι σάλες δύο, τα τραπέζια υπόλευκα, οι καρέκλες «καφενείου», στους τοίχους ελάχιστα στολίδια, μια ξύλινη τσουγκράνα για τα στάχυα, οι μισοί τοίχοι βαμμένοι τιρκουάζ, φωτισμός χαμηλός, μια ανοιχτή κουζίνα και μέσα τα… μαγειράκια. Όλοι τους πολύ νέα παιδιά, με μαύρα μαντίλια στο κεφάλι, ο Αλέξανδρος Φουρούλης, σεφ και συνιδιοκτήτης, στο γενικό πρόσταγμα. Μιλάμε λίγο για τη Μάνη, ο άλλος συνιδιοκτήτης είναι ο Μανιάτης αλλά και ο ίδιος κοντεύει … να γίνει – κατεβαίνει συνέχεια «κάτω» για να μαζέψει συνταγές παλιές και υλικά του τόπου: λάδι, ελιές, παστό, τραχανά, χυλοπίτες, κοκόρια, λουκάνικα, μέχρι και θυμάρι. Δεν γίνεται, μου λέει, να ισχυρίζεσαι πως μαγειρεύεις μια ντόπια κουζίνα και τα υλικά να τα ψωνίζεις από το σούπερ μάρκετ.

Στον κατάλογο ανακαλύπτω κι άλλα συμπαθητικά. Υπάρχουν πιάτα μανιάτικα, όπως κόκορας μπαρδουνιώτικος με χυλοπίτες, καγιανάς με σύγλινο, λουκάνικο με πορτοκάλι, μανιάτικη πατατοσαλάτα, και άλλα πιο «μεσογειακά», όπως πεπονόσουπα με ούζο και δυόσμο, μαραθόρυζο με γαρίδες και μελάνι σουπιάς, λαυράκι με αγκινάρες. Το «συμπαθητικό» βρίσκεται στο ότι όλα τα πιάτα προσφέρονται και σε μισή μερίδα, και φυσικά στη μισή τιμή. Το άλλο συμπαθές είναι ότι το κατάστημα συνεργάζεται με την actionaid κι έτσι από κάθε πιάτο ημέρας το € 1 πάει στα παιδιά του Μαλάουι της Αφρικής. Μ’ αρέσουν όλα αυτά, μ’ αρέσουν και τα πρώτα που καταφθάνουν. Αλάδωτες, στρουμπουλούτσικες, ζεστές πιτούλες που έρχονται με πολύ καλή κεφαλογραβιέρα, να τσιμπολογάς χωρίς σταματημό.

Συνεχίζουμε με σπιτικές ραβιόλες γεμιστές με σέσκουλα, μυρώνια και σφέλα Μεσσηνίας. Παίρνουμε κι ένα ροδάκινο… σχάρας, δηλαδή λεπτές φέτες απ’ το φρούτο κι από πάνω σύγλινο παστό. Δοκιμάζουμε τη «χωριάτικη», αυτή πολύ «δημιουργική», σε φόρμα με όλα τα λαχανικά της ψιλοκομμένα και δίπλα της μπαστουνάκια με κανταΐφι και φέτα με δυόσμο. Μην τα πολυλέω, και κόκορα μπαρδουνιώτικο, και ψαρονέφρι με σύκα, και πολλά ακόμη (σε μισή μερίδα) δοκιμάσαμε. Ήπιαμε κόκκινο χύμα αγιοργίτικο του Βατίστα (από «κάτω» κι αυτός) κι ήταν από τα καλά, κλείσαμε με ανάλαφρο, εκείνη την ώρα φτιαγμένο, μιλφέιγ με βύσσινο και άρωμα μαστίχας, φύγαμε από τους τελευταίους με το τσιγάρο στο χέρι – ξέχασα να πω πως ήταν η πρώτη μου ψυχρολουσία, το κατάστημα παρακολουθεί το θέμα και θα τις διαμορφώσει τις σάλες του, τώρα όμως είναι “no smoking”.

ΜΑΝΗ ΜΑΝΗ, Φαλήρου 10, Κουκάκι, 210 9218.180, Κλειστά Δευτέρα, από Οκτώβρη και μεσημέρι