Ο σεφ Μανώλης Παπουτσάκης φτιάχνει ζύμη για χυλοπίτες και τη γεμίζει με λουλούδια
Οι μάγειρες είμαστε μεγάλοι «κλέφτες». Και αυτό δεν είναι καθόλου κακό, αρκεί να ενσωματώνουμε έξυπνα την «κλεψιά» στην προσωπικότητά μας, στον τρόπο που εμείς σκεφτόμαστε ένα πιάτο. Έτσι τα δάνειά μας- πιο κομψή η λέξη «δάνειο» από την «κλεψιά»- γίνονται αδιαίρετο μέρος μιας νέας δημιουργίας εκφραστικής αυτού που ονομάζουμε χαρακτήρα στη μαγειρική τέχνη.
Έτσι θαρρώ πως έγινε και με τούτες τις φρέσκες vegan χυλοπίτες. Ημέρες νηστείας τη μεγαλοβδομάδα που μας πέρασε και ένα βουνό γεμάτο άγρια χόρτα και βρώσιμα άνθη ενσωματώθηκε σε σμίκρυνση μέσα τους σαν ένα απαλό κέντημα. Αφορμή ήταν ένα βούτυρο «φυτολόγιο» του ιδιοφυούς φίλου Θοδωρή Παπανικολάου, που πάνω στο σώμα του βουτύρου έστεκαν ατσαλάκωτα και ολοζώντανα άνθη και μυρωδικά. Τις χυλοπίτες με κλεισμένα μέσα βότανα τις είχα δει κάπου στο instagram και σκέφτηκα ότι θα ήταν μια υπέροχη ιδέα να φτιάξω ένα ζυμάρι μόνο με αλεύρι, νερό, ελαιόλαδο και αλάτι, το οποίο θα «γεμίσω» με -ή καλύτερα θα αποτυπώσω πάνω του με τη μορφή χυλοπίτας- τα χόρτα και τα άνθη του δικού μου βουνού. Η σάλτσα μου, για να παραμείνω στον περιορισμό της αυστηρής χορτοφαγίας, φτιάχτηκε με τριμμένο καβουρδισμένο αμύγδαλο, σκόρδο και ελαιόλαδο.
Ζυμάρι για χυλοπίτες και βρώσιμα λουλούδια
Παρά τα δάνειά μου, λοιπόν, ή τις κλεψιές μου, αυτές οι φρέσκιες χυλοπίτες έγιναν οι δικές μου χυλοπίτες της νηστείας, πασχαλινές, ανθισμένες και μυρωδάτες, ενσωματωμένες πλήρως στο περιβάλλον του χωριού, θυμίζοντας τα κεντητά τραπεζομάντηλα των γιαγιάδων μας, σκορπώντας γεύσεις και αρώματα μοναδικά που έρχονταν απευθείας από τη δική μου κρυφή πλαγιά. Και ξέρω ότι οι περισσότερες γιαγιάδες, αν τις έβλεπαν και τις δοκίμαζαν, θα ήταν χαρούμενες και θα αισθάνονταν μεγάλη οικειότητα με το πιάτο αυτό. Θα το «’κλεβαν» ίσως και θα έφτιαχναν και εκείνες καμιά φορά τις δικές τους έτσι, ή καλύτερες μάλλον... Στο κέντημα άλλωστε δεν τις ανταγωνίζεσαι εύκολα! Ενώ την ίδια στιγμή πολλοί νέοι μάγειρες με ρώτησαν πώς φτιάχνονται και θεώρησαν ότι είναι μια όμορφη μαγειρική ιδέα που πράγματι μπορεί να σταθεί ακόμα και σε ένα καλό εστιατόριο και σε πολλές παραλλαγές. Γιατί, ναι, θα μπορούσε να ήταν ένα ραβιόλι γεμιστό με τα δικά μας τυριά και αλλαντικά ή ένα χορτοπιτάκι ή το πάνω φύλλο μιας δικής μας πίτας ή ένα τραγανό αλμυρό ξεροτήγανο που στολίζει και νοστιμεύει μια σαλάτα.
Τοποθετούμε ομοιόμορφα τα λουλούδια και τα χόρτα πάνω στο ζυμάρι
Αυτό που απομένει από όλο ετούτο το παιχνίδι, φίλοι μου, δεν θα ‘πρεπε να ‘ναι τίποτε άλλο από μια γλυκειά ικανοποίηση που πηγάζει από την ομορφιά της μαγειρικής, καθώς εκείνη εξαπλώνεται και αγκαλιάζει, ζεσταίνει και ομορφαίνει τη ζωή των ανθρώπων. Όταν καταφέρεις να ακουμπήσεις αυτό το συναίσθημα της ικανοποίησης καθαρά και ακέραια, τότε κατά την ταπεινή μου γνώμη αξίζεις να λέγεσαι Μάγειρας.
Χειροποίητες χυλοπίτες με σκόρδο, ελαιόλαδο και τριμμένο καβουρδισμένο αμύγδαλο
Άγρια χόρτα και βρώσιμα αγριολουλούλουδα (τα πλένετε και τα στεγνώνετε καλά σε απορροφητικό χαρτί και χρησιμοποιείτε τα δροσερά λεπτά μέρη και τα πέταλα). Για όσους δεν έχετε πρόσβαση στη φύση, μπορείτε να βάλετε μυρωδικά και κάποια βρώσιμα άνθη του εμπορίου ή μόνο τα μυρωδικά. Αφήστε τη φαντασία σας να σας οδηγήσει.
350 γρ. σκληρό αλεύρι
50 ml έξτρα παρθένο ελαιόλαδο
1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
Νερό όσο πάρει για ένα πολύ σκληρό ζυμάρι
100 γρ. αμύγδαλα καβουρσισμένα
1 σκελίδα σκόρδο
3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο (για τη σάλτσα)
Εκτέλεση
Ζυμώνετε ένα πολύ σκληρό ζυμάρι με όλα τα υλικά και το αφήνετε να ξεκουραστεί μισή ώρα. Αν σας γίνει κολλώδες διορθώνετε με έξτρα αλεύρι.
Ξαναζυμώνετε καλά και έχετε ένα σχετικά εύπλαστο ζυμάρι που, όμως, δεν κολλά καθόλου στα χέρια.
Ανοίγετε λεπτό φύλλο αλευρώνοντας και στο μισό του μέρος τοποθετείτε πάνω τα άνθη και τα χόρτα ομοιόμορφα. Διπλώνετε φέρνοντας από πάνω το άδειο μισό του ζυμαριού και ανοίγετε με τον πλάστη λεπτό φύλλο μέχρι να δείτε να «φαίνονται» τα άνθη και τα χόρτα μέσα.
Διπλώνουμε φέρνοντας από πάνω το άδειο μισό του ζυμαριού
Ανοίγουμε με τον πλάστη λεπτό φύλλο μέχρι να δούμε να «φαίνονται» τα άνθη και τα χόρτα μέσα.
Αλευρώνετε και κόβετε το φύλλο στη μέση και φτιάχνετε με το κάθε μέρος ένα ρολάκι.
Αλευρώνουμε και κόβουμε το φύλλο στη μέση. Φτιάχνουμε με το κάθε μέρος ένα ρολάκι.
Κόβετε το ρολάκι σε φέτες πάχους μισού ή ενός εκατοστού και ξεδιπλώνετε το κάθε κομμάτι. Οι χιλοπίτες είναι έτοιμες.
Σε γουδί πολτοποιείτε το σκόρδο, το αμύγδαλο με το ελαιόλαδο.
Βράζετε τις χυλοπίτες για ενάμισι λεπτό σε αλατισμένο νερό και τις σωτάρετε απευθείας ελαφρά σε ένα τηγάνι με λίγο ελαιόλαδο και τη σάλτσα.
Σερβίρετε αμέσως στολίζοντας το πιάτο με άνθη και αγριόχορτα.
Η βάση είναι ξεκάθαρη: 100% φρέσκος ελληνικός μοσχαρίσιος κιμάς, αφράτα buns, σπιτικές σος, πατάτες κομμένες στο χέρι. Αλλά αυτό που μένει είναι η λεπτομέρεια.
17°
