Μήπως άλλαξε ο τρόπος που μιλάμε στο τηλέφωνο;

Δεν αναφέρομαι σε φίλους και φίλες, που απαντάνε το σταθερό με φωνή «έχω-σύζυγο-δίπλα-πρόσεξε», αυτό είναι δεδομένο, όποιον πάρεις τηλέφωνο τέτοιες  μέρες, μια και είναι σπίτι με σύντροφο/σύζυγο πλάι του, έτσι θα απαντήσει: λίγο πιο τυπικά απ’ ότι συνήθως, και λίγο, όσο χρειάζεται, κλασουάρ. Είναι λες και το άτομο που σηκώνει το ακουστικό, φοβάται ότι ανά πάσα στιγμή θα τηλεφωνήσει άλλο άτομο πολύ αδιάκριτο, που θα αρχίσει να βγάζει τα άπλυτά του στη φόρα με μεγάφωνο, «ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΟΥ ΜΕΘΥΣΑΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ ΟΚΤΩ ΑΤΟΜΑ, ΑΧΑΧΑΧΑ, ΓΕΛΙΑ ΜΕ ΦΟΥΝΤΕΣ!» Το άτομο που απαντάει πολύ προσεκτικά, έχει μεσοτοιχία τον άνθρωπό του με ένα αυτί-ραντάρ, και άλλη όρεξη δεν έχει, από το να μάθει ο άνθρωπός του όλα όσα έκανε (το άτομο λέμε) όταν τελείωνε το λύκειο, ίσως και πριν το τελειώσει.

Απαντάμε τα σταθερά με την «καλή» μας φωνή-γραφείου όλοι όσοι συζούμε, συγκατοικούμε ή είμαστε παντρεμένοι. Βάζουμε έτσι τον τηλεφωνήσαντα στη θέση του, και τον προειδοποιούμε ότι υπάρχουν θέματα συζήτησης ασφαλή και θέματα μη ασφαλή. Τα μη ασφαλή είναι οτιδήποτε αφορά το αμαρτωλό παρελθόν μας, τους κοντινούς συγγενείς και φίλους με αμαρτωλό παρελθόν (κώλο δεν έβαζαν κάτω!), τυχόν φαντασιώσεις μας (ε, μα!), γκομενικά άσχετα με τη σχέση μας επιπέδου πουρ-παρλέ, γκομενικά γενικότερα, ηθοποιούς του Χόλυγουντ που μας γυαλίζουν, βαθυστόχαστες σκέψεις για τη ζωή (θα μας πάρει στο ψιλό ο/η σύντροφος, ευκαιρία ψάχνει), σχέδιά μας για το μέλλον (επίσης στο ψιλό), πράγματα που ετοιμάζουμε (ψιλό γαζί) και θεωρίες μας για την παγκόσμια οικονομία (τι άλλο θα ακούσει πια;)

Με τούτα και με κείνα, η θεματολογία μας στις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις περιορίζεται στο τι μαγειρέψαμε σήμερα, με κάθε λεπτομέρεια, εμείς και το άτομο που πήραμε τηλέφωνο. Εννοείται ότι μαγειρεύουμε τις κάλτσες μας όλοι – ακόμα και άνθρωποι που δεν μαγείρευαν μέχρι χθες ούτε μπρίκι, τώρα φτιάχνουν κομπλικέ μακαρονάδες με οδηγίες βήμα-βήμα από κουζινικά σαιτ. Για οτιδήποτε σου κατέβει στο κεφάλι να μαγειρέψεις, θα βρεις οκτακόσιες συνταγές στο ιντερνετ, με φύλλο κρούστας και άνευ, με αλεύρι ή με πατάτες, με ζάχαρη ή με αγγούρια, με όλα τα υλικά ή με τα μισά, για λίγη ώρα ενασχόλησης ή για πολλή ώρα («κέντημα»).

Βάζουμε επίσης χέρι ο ένας στον άλλον, για την μη εξαιρετική εκτέλεση («Μωρή δεν έπρεπε να ρίξεις νισιστέ, σιμιγδάλι ψιλό είναι το σωστό!») και διορθώνουμε τους πάντες, με τις προσωπικές μας ανακαλύψεις, συνταγές και μυστικά της κουζίνας, όταν κάτι μας ακούγεται μποκού παραδοσιακό, («Ααα, εγώ του βάζω φασκόμηλο, ολόκληρο, όχι ψιλοκομμένο!») Αυτές τις μέρες έμαθα ότι ΔΕΝ κόβεις τον φρέσκο κόλιανδρο με μαχαίρι αλλά με το χέρι, που όμως δεν έχω φρέσκο κόλιανδρο ούτε καν μπαγιάτικον, οπότε δεν κόβομαι. Έμαθα ότι πετάς το πρώτο νερό που βράζεις το οτιδήποτε, ότι η ρίγανη άμα την τρίβεις πριν τη ρίξεις στην κατσαρόλα είναι πιο μυρωδάτη, ότι το σκόρδο το βγάζεις από το τεφάλ πριν σκουρήνει, κι ένα σωρό άλλα τιπς για μαγειρική που δεν είχα καμία όρεξη να μάθω. Σκασίλα μου, αλλά τα άκουσα όλα με προσοχή στα πλαίσια της επικοινωνίας, και σίγουρα είπα κι εγώ  τη στραβή μου δώθε-κείθε.  

Ωστόσο, το θέμα συζήτησης «τι μαγειρέψαμε σήμερα/τι θα μαγειρέψουμε αύριο», υπερκαλύπτει όλα τα άλλα θέματα τα οποία τυχόν θα συζητούσαμε με άτομα που μιλάμε στο τηλέφωνο. Είναι ένα σέηφ θέμα, που ακόμα και αν το ακούει το συντροφικό μας άτομο, χέστηκε – εκτός που δεν το ακούει, με το που ξεκινάμε «Ψιλοκόβεις στεγνά μια χοντρή ντοματούλα…» μας κάνει τιουν-άουτ και ξανα-τσιμπάει μόνον αν πέσει κατά λάθος επίμαχη φράση (πχ, «Τον/την πηδάς στη γωνία ρε παιδί μου, πως κάνεις έτσι;») Την οποία φράση μπορούμε να την πετάμε πότε πότε, για να βεβαιωνόμαστε ότι ο άνθρωπός μας κλωτσάει ακόμα…

Αυτές οι συζητήσεις περί μαγειρέματος και φαγητού, που για χρόνια πιστεύαμε ότι λαμβάνουν χώρα μόνον ανάμεσα σε πολύ ηλικιωμένες θείες μας, δυστυχώς ή ευτυχώς έχουνε απλωθεί, μέρες που είναι, σε όλες τις ηλικίες: όλοι κάτι μαγειρεύουμε, είτε έχουμε οικογένεια, σύντροφο, συγκάτοικο, είτε όχι. Αναρωτιέμαι αν θα συνεχίσουμε, μετά το τέλος του κορωνοιού, να λέμε αναμεταξύ μας στα τηλέφωνα πώς τον τρίβουμε τον τραχανά, στην κυριολεξία όχι μεταφορικά, και μάλιστα με φρέσκο αλεύρι. Με ή χωρίς γλουτένη.