Κάνοντας 14 χλμ. σε «Ακροπολική» Ειδική Διαδρομή με το κορυφαίο αυτοκίνητο ράλι στον κόσμο

Θυμάμαι εικόνες. Στιγμιαίες αισθήσεις. Από αυτά τα κινηματογραφικά snapshots που εμφανίζονται καθαρά μπροστά σου αλλά για κλάσματα του δευτερολέπτου. Θυμάμαι πριν πατήσει το γκάζι για πρώτη φορά στο χώμα ο Pierre-Louis Loubet, εργοστασιακός οδηγός της M-Sport στην κορυφαία κατηγορία του WRC, να σκέφτομαι ότι ίσως και να φοβηθώ ελάχιστα· αλλά, μεταξύ μας, όχι τόσο.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πλήρη έλλειψη φόβου, η οποία ήταν «τρομακτική» από μόνη της. Θυμάμαι να χορεύει το Ford Puma στο χώμα καθώς ελισσόταν με αδιανόητη χάρη από στροφή σε στροφή. Θυμάμαι να βλέπω κομμάτια της διαδρομής από το παράθυρο της πόρτας και όχι το παρμπρίζ, καθώς έστριβε με μαθηματική ακρίβεια και ταυτόχρονα ασύλληπτη (για εμένα, σίγουρα όχι για εκείνον) ταχύτητα.

Θυμάμαι να βλέπω, σε μια μικρή ευθεία, τον γκρεμό μπροστά μου και να μην έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι το αυτοκίνητο θα κάνει αυτό που πρέπει και ότι ο Pierre-Louis θα το δαμάσει όσο χρειάζεται. Θυμάμαι να αισθάνομαι ότι είναι βιδωμένο στο χώμα και τρέχει πάνω σε ράγες· τόσο σταθερό και απόλυτο ήταν.

Θυμάμαι ένα μικρό δεντράκι να λυγίζει επάνω στο δρόμο σε μια στενή δεξιά στροφή, σαν να υποκλίνεται, και εμείς να το χαϊδεύουμε με το καπό, τιμώντας και σεβόμενοι την παρουσία του.

Θυμάμαι τις αναρτήσεις να δουλεύουν αδιάκοπα και με συνέπεια στα μικρά άλματα σε ελαφρώς κατηφορικά σημεία στην επιστροφή της διαδρομής. Να είμαι ένα με το κάθισμα, και ενώ δεν είμαι μέρος της κίνησης επειδή δεν οδηγώ, παρατηρώντας με προσοχή το δρόμο, να γίνομαι μέρος αυτού του μοναδικού χορού.

Θυμάμαι τα χέρια μου να είναι ακουμπισμένα απαλά στα πόδια μου και την καρδιά μου να χτυπά με στωική ευφορία. Το τέλειο οξύμωρο. Θυμάμαι τα πάντα. Και θα τα θυμάμαι για πάντα. Ήταν ο πιο όμορφος χορός που θα χορέψω ποτέ.