Ράλλυ Ακρόπολις: Μερικές χαρακτηριστικές μνήμες όσων αγωνίστηκαν

Zάχος Χατζηφωτίου 1956, Lancia Aurelia 3.5
«Συμμετείχα σε όλα τα Ράλλυ Ακρόπολις το 1952-1957. Θυμάμαι τότε ότι στην εκκίνηση του αγώνα στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στην Ακρόπολη, μαζευόντουσαν όλες οι οικογένειες και οι στενότεροι συγγενείς των αγωνιζομένων. Στις μέρες μας συγκεντρώνονται πάρα πολλοί θεατές και ελάχιστες οικογένειες. Το 1956 συμμετείχα με μία Lancia Aurelia με συνοδηγό τον Κωστή Δρακόπουλο, ανιψιό του Νιάρχου. Τερματίσαμε τον αγώνα στη 2η θέση της κλάσης μας. Βέβαια τον αγώνα τότε κέρδισαν οι Schock-Moll με Mercedes, αυτοκίνητο που, όπως και άλλα, σπάνια τα βλέπαμε στους ελληνικούς δρόμους».

Ιαβέρης 1978, Ford Escort RS
«Είναι δύσκολο να ξεχωρίσω ιστορίες αναφορικά με το Ράλλυ Ακρόπολις, αφού ήταν τέτοια η δομή του αγώνα που ο καθένας μας είχε πολλές μικρές ιστορίες που του είχαν συμβεί για να τις διηγηθεί. Το1978 πάντως, τη χρονιά που τουμπάραμε στη Ριτσώνα, θυμάμαι σαν φλας διάφορα ευτράπελα… Στα Λουκίσια ήμασταν χωρίς παρμπρίζ και ο Παντελεημονίτης της Κοντέλλης μου έδωσε τα χρυσά του Rayban για να προστατεύω τα μάτια μου από τη βροχή και τον αέρα. Στο κατέβασμα προς το Πλατανάκι το ένα γυαλί ξεκόλλησε από τον σκελετό και “καρφώθηκε” στο μάτι μου σαν μονόκλ… Μέσα σ’ όλα κατάφερα και τα πέταξα προς ένα μαντρί. Το πιο πιθανό είναι να βρέθηκε την επόμενη κάποιος βοσκός με χρυσά Rayban… Στη συνέχεια, αφού είχαμε σουρώσει από τη βροχή και το κρύο, στη Μοσχοκαρυά ένας καλός άνθρωπος μου έδωσε το μπουφάν του και γυαλιά αεροπόρου. Ο συνοδηγός μου Κώστας Στεφανής καβγάδισε άγρια τότε με έναν κριτή που μας πίεζε ενώ ντυνόμασταν να φύγουμε αμέσως. Στο τέλος της Ε.Δ. είχαμε κάνει πρώτο χρόνο γενικής…»

Γιώργος Μοσχούς 1982, Datsun Violet GTS
«Όσο πιο πολύ σκέφτομαι, τόσες ιστορίες έχω να ανασύρω από τη μνήμη μου. Tα Ράλλυ Ακρόπολις που έζησα εγώ είχαν ψυχή. Τότε οδηγούσαμε. Δεν πατάγαμε κουμπάκια, όπως στα νέα αυτοκίνητα. Τότε τον κυρίαρχο ρόλο τον είχαν οι οδηγοί, τώρα τους πάνε τα αυτοκίνητα. Το 1982 μου είχε δώσει ξεχωριστή συγκίνηση. Στο σκέλος της Πελοποννήσου, σε μία από τις πρώτες Ε.Δ., βγήκαμε λίγο από τον δρόμο και έπρεπε να περιμένουμε να περάσουν όλοι οι αγωνιζόμενοι για να μας βάλουν οι θεατές και πάλι μέσα στην ειδική. Βρεθήκαμε 35’ περίπου πίσω από τον “Λεωνίδα” με το Renault 5 Τurbo και απέμεναν μόνο πέντε διαδρομές. Τελικά περάσαμε πρώτοι Έλληνες με διαφορά μάλιστα, μετά από μια απίστευτη οδήγηση. Συνοδηγός μου ήταν τότε ο Αλέξης Κωνσταντακάτος και αυτοκίνητο η “Βιολέτα”. Χωρίς υδραυλικό τιμόνι, άλλαζα σε κάθε σκέλος και από ένα ζευγάρι γάντια, αφού διαλύονταν από τη “μάχη”. Δεν θα ξεχάσω επίσης τον εφιάλτη της ζέστης».

Stig Blomqvist 1984, Audi Quattro Α2
«Σκληρό και δύσκολο ήταν το Ράλλυ Ακρόπολις. Η ζέστη, δε, το έκανε ακόμα πιο δύσκολο αφού μέσα στα αυτοκίνητα ήταν τρομακτική. Σαν αγώνας έπαιζε με τα όρια των ανθρώπων, αφού κουραζόμασταν υπερβολικά. Είχαμε σαν αντιστάθμισμα όμως τις ευχάριστες διαδρομές που θεωρώ ότι ήταν από τις καλύτερες του πρωταθλήματος. Ξεχωρίζω τις στιγμές που έζησα το 1984, όταν και κέρδισα τον αγώνα μετά από ωραίο συναγωνισμό με τον Hannu (Mikkola). Ήταν ένας πολύ μεγάλος αγώνας με Ειδικές Διαδρομές στην Πελοπόννησο, που ήταν και πολύ δύσκολες. Ίσως να μη θυμάμαι καλά, αλλά μου έχουν τυπωθεί στη μνήμη μου οι νυχτερινές ασφάλτινες Ειδικές Διαδρομές στην Πελοπόννησο που ήταν γεμάτες κόσμο!»

Timo Salonen 1985, Peugeot 205 T16
«Όταν ακούω Ράλλυ Ακρόπολις το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η πρώτη εμπειρία που είχα με τα ελληνικά βουνά. Στην πρώτη μου συμμετοχή, το 1979, ειλικρινά είχα τρομάξει με τις συνθήκες. Τελικά όλα πήγαν καλά τότε και τερμάτισα στη δεύτερη θέση με ένα Datsun 160J. Θυμάμαι επίσης τις πολυήμερες δοκιμές, αλλά και το υπέροχο φαγητό στις ταβέρνες της Καλαμπάκας! Από πλευράς επιδόσεων, ξεχωρίζω τη νίκη μου το 1985 με το Peugeot 205 T16. Από τότε μου έχει μείνει στο μυαλό η γερή κόντρα με τον Stig (Blomqvist), αλλά και το γεγονός ότι έκανα χωρίς υδραυλική υποβοήθηση πάρα πολλές ειδικές. Σε συνδυασμό με την υπερβολική ζέστη για μένα ήταν κάτι σαν εφιάλτης».

Miki Biasion 1988, Lancia HF Integrale
«To Ράλλυ Ακρόπολις είναι βαθιά χαραγμένο στη μνήμη μου. Μου είναι ο πλέον αγαπητός αγώνας από όλους που έχω πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Δεν είναι κομπλιμέντο, το εννοώ. Τα τρόπαια από τις τρεις νίκες μου (’88, ’89, ’93) είναι στην καλύτερη θέση στο σπίτι μου. Από τις πιο αγαπητές Ειδικές Διαδρομές ήταν για μένα ο Ταρζάν… Σε εκείνη τη διαδρομή δεν έπληττα ποτέ. Εναλλαγή τοπίου, χαρακτήρα διαδρομής και τεχνικής. Ήταν Ε.Δ. για πραγματικούς ράλιμαν. Το 1988 κατέκτησα την πρώτη μου νίκη σε έναν αγώνα που ευχαριστήθηκα αρκετά. Είχαμε πολύ καλό συναγωνισμό και μέσα στη δική μας ομάδα και αυτό ήταν για μένα μία επιπλέον πρόκληση. Θυμάμαι επίσης τον τερματισμό στο Ζάππειο, κοντά στην Ακρόπολη και το τεράστιο πλήθος θεατών. Το Ακρόπολις είναι στην καρδιά μου».