Οι Χρονοκράτορες του Ράλλυ Ακρόπολις

Μιλάμε για τους Κριτές-Χρονομέτρες, μια ιδιάζουσα κατηγορία που τοποθετείται μεταξύ εθελοντών και επαγγελματιών. Εθελοντών επειδή –πληρωθούν, δεν πληρωθούν– επιθυμούν διακαώς να συμμετάσχουν στα πόστα τους στα Ράλλυ Ακρόπολις, και επίσης είναι επαγγελματίες –πληρωθούν, δεν πληρωθούν– στην άσκηση της ειδικότητάς τους.

Διατέλεσα Κριτής (και στο Ακρόπολις του 1980, μετά με κέρδισε η δράση!) και ένα από τα πρώτα πράγματα που έμαθα από τους εκπαιδευτές και δασκάλους μου ήταν ότι είναι τόσο καίρια και υπεύθυνη η θέση του Κριτή, που ακόμα και αν καταλάβεις ότι έκανες ένα λάθος σε έναν χρόνο, δεν επιτρέπεται να διορθωθεί. Με λίγα λόγια, αν το κάνεις, έγινε. Δεν μπορείς να αμφισβητήσεις την πρώτη σου κρίση. Ζόρικο πράγμα αυτό. Όπως και το σφιγμένο στομάχι που έχουν όλοι οι Κριτές στα control του Ακρόπολις εν προκειμένω και το οποίο οφείλεται στην υπευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τη δουλειά τους. Φυσικά, μετά από ένα-δύο αυτοκίνητα αυτό το άγχος εξαφανίζεται. Όταν το πρωτοείχα συζητήσει, οι παλαιότεροι Κριτές (υπήρξα μέλος της εξαιρετικής ομάδας του Παύλου Γιαννικώστα) μου είπαν ότι αυτό είναι ο ορισμός του δημιουργικού άγχους…

Στα πρώτα Ακρόπολις οι Κριτές είχαν υποτυπώδη μέσα: ένα λυόμενο τραπεζάκι και μια-δύο πτυσσόμενες καρέκλες ήταν αυτά που βρίσκονταν στη διάθεσή τους. Ούτε στέγαστρα, ούτε τέντες, ούτε τίποτα. Αργότερα ήρθαν οι πρώτες ομπρέλες θαλάσσης μιας και μιλάμε για ώρες στο λιοπύρι και σταδιακά ήρθαν τα φορητά ψυγειάκια μέχρι που φτάσαμε στις πτυσσόμενες τέντες.

Βέβαια, οι αλλαγές στην πορεία των χρόνων ήταν τεράστιες. Από το «αμόλα καλούμπα» καλώδιο των 100 μέτρων από το Σταθμό Ελέγχου Χρόνου (Σ.Ε.Χ.) μέχρι την Αφετηρία Ειδικής Διαδρομής και από τα Flying σε Stop Ειδικής Διαδρομής για να επικοινωνούν τα Printogines της Longines αλλά και για να γίνεται η επικοινωνία των Κριτών των «συνεργείων» (έτσι ονομάζονταν οι ομάδες κάθε πόστου-control), φτάσαμε στα VHF, μετά στα Walkie Talkie και μετά στα κινητά τηλέφωνα. Ομοίως τα χειροκίνητα αναλογικά χρονόμετρα αντικαταστάθηκαν από ψηφιακά, και σήμερα είμαστε στα φωτοκύτταρα!

Ό,τι συνθήκες και να υπάρχουν διαχρονικά, οι Κριτές-Χρονομέτρες του Ακρόπολις είναι μία ξεχωριστή κοινότητα ανθρώπων, με τους δικούς τους κώδικες και με αστείρευτη αγάπη για το Ακρόπολις εν προκειμένω. Μα πάνω από όλα, περισσότερο και από τον ενθουσιασμό τους, έχουν μία εξαιρετική ικανότητα να αντιμετωπίζουν ό,τι πρόβλημα θα μπορούσε να προκληθεί.

Τίποτα λιγότερο για ανθρώπους που τρώνε σκόνη με το τσουβάλι, συχνά σε εξαντλητικές θερμοκρασίες για τρεις ώρες. Σκεφτείτε τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 που το Ακρόπολις είχε 200 συμμετοχές, ότι κάθονταν στα πόστα τους για τουλάχιστον πέντε ώρες… Αν δεν έχεις έρωτα με αυτό, όσα και να σου δώσουν, δεν κάθεσαι. Respect!