Σε βλέπω με το παγωτό σου

Θέλω να το κάνετε εικόνα: είναι Κυριακή και είναι τα γενέθλιά μου. Ο ήλιος με τύφλωσε μόλις ξύπνησα κι άνοιξα τις κουρτίνες – τόσο ζεστά το ’χε πάρει. Καλός οιωνός, σκέφτηκα. Έκανα ένα ντους, άρχισα να ψάχνω το λευκότερο λευκό από τα πουκάμισά μου και (κρατηθείτε!) το βρήκα πλυμένο ΚΑΙ σιδερωμένο. Πολύ καλός οιωνός, σκέφτηκα, ειδικά αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του ότι είναι πιθανότερο να βρεις τετράφυλλο τριφύλλι παρά σιδερωμένο οτιδήποτε στην ντουλάπα μου.  

Το φοράω λοιπόν και βγαίνω απ’ το σπίτι νιώθοντας κουκλάκι ζωγραφιστό ασπροντυμένο και σιδερωμένο. Άρχισα να βαδίζω άσκοπα. Δηλαδή όχι και τόσο άσκοπα δεδομένου ότι είχα σκοπό να κάνω μια μεγάλη βόλτα στον ήλιο αναζητώντας οιωνούς. 

Και ’κει που κατέβαινα με τα πόδια την ωραιότατη και αστικότατη Μαυροματαίων, τι να δω; Την πιο φινετσάτη κυρία της περιοχής να έχει μισοχώσει το χέρι της στο ψυγείο του περίπτερου και να ψαρεύει έναν περιποιημένο πύραυλο με όρεξη και ταχύτητα δεκαπεντάχρονου. Η συνοδός κυρία που τη φρόντιζε την κοίταξε αυστηρά. «Παγωτό;» είπε με ελαφρά αλλά σωφρονιστική απελπισία. «Παγωτό!» είπε η κυρία με ξεκάθαρα αποφασισμένο ύφος, ενώ το ξετύλιγε και άρχιζε να το γλείφει. «Παγωτό;» είπα κι εγώ χαμογελαστή. «Παγωτό!» επανέλαβε η αξιέραστη λιχούδω. 

«Κάθε χρόνο, την ώρα που θα μπει το καλοκαίρι, εγώ το καλωσορίζω μ’ ένα παγωτό!»
«Τι ωραία ιδέα» είπα εγώ.
«Έχω καλωσορίσει 90 καλοκαίρια», έκανε περήφανα εκείνη δαγκώνοντας κομψά το χωνάκι.
«Το θεωρώ πολύ καλό οιωνό» είπα εγώ. «Να σας το κεράσω; Έχω γενέθλια!»