Αγοράζει ντιζαϊνάτες καρέκλες και, όταν στρώσει τον κώλο πάνω τους, συνειδητοποιεί ότι σε λίγους μήνες θα μοιάζει με καμπουρογαμόσαυρο. Παρ’ όλα αυτά, το υπομένει, γιατί «πάνω από όλα το ντιζάιν»…
Μπαίνει στη δουλειά με μαύρα γυαλιά χειμώνα-καλοκαίρι και πίνει εσπρέσο λούνγκο ή μακιάτο.
Έχει φοβερές ιδέες στο πώς να κλέβει ιδέες.
Αν η αντιγραφή διωκόταν με φυλάκιση, θα έτρωγε τις ισόβια.
Κουράζεται να εξηγεί σε μη γραφίστες τα φιλόδοξα πρότζεκτ του και προτιμά να ρίχνει το επίπεδο της κουβέντας για να νιώσει λίγες χαλαρές στιγμές λαϊκής αστικής διασκέδασης.
Οι δικές του ιδέες είναι πάντα πρωτότυπες και αριστουργηματικές. Οι ιδέες των άλλων γραφιστών είναι πάντα κλεμμένες.
Τρελαίνεται όταν ακούει από πελάτες «σιγά, ρε φίλε, έμαθες ένα Photoshop και θα μας πάρεις και τα σώβρακα;»
Έχει σιχαθεί να διαβάζει αγγελίες τύπου «ζητείται νέος με ταλέντο στο σχέδιο, ιδέες, φαντασία και ανοιχτό μυαλό» παραλείποντας να αναφέρει «με μισθό πείνας».
Έχει έρωτα με τη μουσική, έχει post rock μπάντα ή έχει ασχοληθεί με ένα μουσική όργανο σε κάποια φάση της ζωής του, όπως έχουν ασχοληθεί και πολλές μεγάλες προσωπικότητες της μουσικής βιομηχανίας με τη γραφιστική (βλέπε David Byrne, Freddie Mercury, Elli Kokkinou)
Σιχαίνεται τον όρο «γραφίστας», λατρεύει τον όρο «σχεδιαστής οπτικής επικοινωνίας» ή «graphic designer», σφυρίζει αδιάφορα στο άκουσμα του ότου «αντιγραφίστας».
Εκνευρίζεται όταν στην απάντηση «είμαι γραφίστας» ακολουθεί η ερώτηση: «δηλαδή ζωγράφος;».
Θα ήθελε να ζει στην εποχή της τζαζ για να σχεδιάζει τα εξώφυλλα της Blue Note ή στο Μπρίστολ των 90s για να σχεδιάζει τα εξώφυλλα των Massive Attack, όμως ζει στην Ελλάδα των 10s και σχεδιάζει καρτούλες για μοδίστρες.
Τον εκφράζουν τα τραγούδια του φανταστικού καλλιτέχνη Σώτη Καμπάνη, όπως: «Όταν ανεβάζεις ματζέντες, κλάνω μέντες», «Στην πυρά! Χτύπησε η γραμματοσειρά!» και «Άσε το φόντο να ντεγκραντάρει».
Είναι ικανός να κριτικάρει με απαξίωση το φλάιερ της πιο τελειωμένης πιτσαρίας ή να παραληρεί για την απαράδεκτη αισθητική των ελληνικών κηδειόχαρτων.
Σε κάθε δουλειά με την οποία καταπιάνεται βγάζει κι ένα κομμάτι του εαυτού του. Συνήθως τη χολή…
Φοράει τσάντα ταχυδρόμου με καρφιτσωμένες ψαγμένες κονκάρδες, πίνει τσάι με σπάνιες γεύσεις από Ανατολή και πετάγεται Βερολίνο για καφέ.
Διαβάζει I-D, Print, How Design, στέλνει μέιλ στο SOUL προτείνοντας τη δουλειά του για παρουσίαση και έχει ξεπατικώσει υλικό από το itsnicethat.com μέχρι αηδίας.
17°
