Μα δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχει

Διαβάζεται ακούγοντας αυτό:

Διαβάζω στους New York Times ότι το surfing αναγνωρίστηκε ως ολυμπιακό άθλημα και θα έκανε το ντεμπούτο του αυτό το καλοκαίρι στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τόκιο. Αλλά το 2020 είχε άλλα σχέδια για όλους μας. Σε μια προηγούμενη ζωή ζούσα στο Μπαλί και έκανα surfing, ίσως και σε μια επόμενη αυτό θα έκανα. Αυτό σκεφτόμουν χθες όταν ήρθε η Στέλλα για να πληρώσουμε τα ποτά μας. Η Στέλλα είναι μόλις 20 χρονών, έχει κόκκινα φυσικά μαλλιά και σίγουρα είναι φοιτήτρια. Μας είπε ότι δουλεύει γιατί φέτος θέλει να κάνει κρουαζιέρα στο Αιγαίο. Της αφήσαμε φιλοδώρημα για τις διακοπές της και την καληνυχτίσαμε. Έχω ξεχάσει πώς είναι να είσαι 20 χρονών. Όταν όμως ήμουν εγώ 20 δεν υπήρχε COVID-19, ανεργία, χαμηλοί μισθοί, άγχος και ένα αβέβαιο μέλλον.

Καθόμαστε με τον Πέτρο στο Χέμινγουεϊ και μιλάμε για τις απολύσεις, για τις θέσεις εργασίας που χάθηκαν και θα χαθούν, για το σύστημα και τους συστημικούς του και για τον έρωτα. Πάντα όλες οι συζητήσεις εκεί καταλήγουν, στον έρωτα. Δεν ξέρω αν υπάρχει έρωτας στις μέρες μας, τον επηρέασε μάλλον και αυτόν ο κορωνοϊός; Μα πώς όμως να ερωτευτείς, να δοθείς και να δώσεις όταν δεν μιλάς με τον άλλον, όταν δεν τον ακούς και δεν τον κοιτάς στα μάτια; Το μόνο που βλέπω γύρω μου είναι ανθρώπους, μονάδες, με τραύματα που δεν θέλουν να τα επουλώσουν. Σχέσεις περιστασιακές, που ευτυχώς υπάρχουν και αυτές, μόνο που οι εμπλεκόμενοι πρέπει να είναι συνειδητοποιημένοι και να ξέρουν τι κάνουν, συνήθως όμως ο ένας πάντα θέλει κάτι παραπάνω και εκεί όλα γίνονται προβληματικά. Και μετά είναι οι άλλες σχέσεις που διαιωνίζονται από τον φόβο και την ανασφάλεια, ή κόβονται απότομα χωρίς καμία προσπάθεια. Και σε όλα αυτά ανάμεσα γεννιούνται παιδιά, που αν είναι τυχερά θα πάρουν όση αγάπη δεν πήραν οι γονείς τους. Η φίλη μου η Ελένη σε μια από τις συζητήσεις μας περί σχέσεων μου είχε πει «ότι εγώ έχω μάθει να είμαι ευτυχισμένη».

Όταν απολύθηκε ο Πέτρος πήρε την μηχανή του και γύρισε όλο το Βέλγιο. Εγώ θα πάω στο Μπαλί και θα μάθω να κάνω surfing ακόμα και με κορωνοϊό σκέφτομαι. Και μετά αιωρείται μέσα μου το ερώτημα μόνη; Μόνη ναι, απαντάω στον εαυτό μου. «Μα δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχει», λέω στην Όλια και στην Εύη την ώρα που η Στέλλα μας αποχαιρετά. Το καλοκαίρι αυτό είναι περίεργο. Τη μια στιγμή νομίζεις ότι όλα πάνε όπως τα είχες σχεδιάσει και την άλλη χάνεις τα πάντα ή νομίζεις ότι χάνεις τα πάντα. Συνήθως χάνουμε πράγματα, ανθρώπους, δουλειές, που δεν χρειαζόμασταν πια. Μερικές φορές, η ίδια η ζωή σε εξαναγκάζει να κάνεις το επόμενό σου μεγάλο βήμα.

Τα λέμε την επόμενη Κυριακή….