21 πράγματα που μου έμαθε το φετινό καλοκαίρι

Ότι μπορείς να ερωτευτείς έναν τόπο αμέσως μόλις ανοίξει η μπουκαπόρτα του πλοίου.

Ότι οι τόποι είναι όντως ερωτευσιμοί και υπέροχοι και όμορφοι, δε θα ήταν όμως τόσο αλησμόνιτοι αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι. Αυτοί που επιλέγεις για να τους επισκεφτείς, αλλά και εκείνοι που γνωρίζεις εκεί.

Ότι οι «πρώτες φορές» δεν εξαντλούνται ποτέ. Αυτό το καλοκαίρι ήταν για μένα εκείνο με τις περισσότερες.

Ότι κάθε μέρα νομίζεις ότι έχεις δει τα πιο όμορφα χρώματα στον ουρανό. Μέχρι την επόμενη.

Ότι είναι η εποχή που σου προσφέρει απλόχερα την απόλυτη ελευθερία. Το ζήτημα είναι αν θα επιλέξεις όντως να την καρπωθείς. Αυτό δεν είναι πάντα μία εύκολη δουλειά.

Ότι μπορώ να αντέξω 4 μέρες τυπικά «με τ’ αλάτια» και τα μαλλιά μου να μοιάζουν κάπως έτσι.

Ότι η μουσική στα ΚΤΕΛ των νησιών είναι case study. Παραθέτω το «Ο έρωτάς σου φυλακή, Σάββατο δίχως Κυριακή». Βαθύ.

Ότι ο ερωτισμός είναι πάντου και είναι ένας υποφόσκων ερωτισμός που δεν εκτονώνεται, αλλά κάνει όλες τις εικόνες να φωτοβολούν και όλους τους ήχους να ακούγονται πιο δυνατά.

Ότι το Atomic των Blondie θα είναι αναπόδραστα το κομμάτι κάθε μου καλοκαιριού.

Ότι επίσης όταν επιλέγεις μουσική με αγάπη, αυτή γίνεται αποδεκτή με διπλάσια.  

Ότι είναι πολύ εύκολο να βρίσκουμε εχθρούς ή εξιλαστήρια θύματα όταν δε μπορούμε να πολεμήσουμε αυτό που πραγματικά μας φοβίζει. Είναι πολύ εύκολο να μειώσουμε για να νιώσουμε ανώτεροι. Είναι πολύ εύκολο να κρίνουμε χωρίς να γνωρίζουμε. Είναι πολύ εύκολο να περιχαρακωνόμαστε μέσα σε ιδεολογίες που γνωρίζουμε επιδερμικά και να ρητορεύουμε καθίζοντας ανθρώπους στο εδώλιο, αγνωόντας αυτό που πάντα θα μας ξεπερνά, τη ζωή. Ότι είναι πολύ εύκολο να τρώμε ο ένας τις σάρκες του άλλου. Και ότι αυτό που είναι πάρα πολύ δύσκολο είναι το να σωπάσουμε λίγο επιτέλους. Να ακούσουμε. Να κατανοήσουμε.

Ότι τα πιο σημαντικά, τα πιο βαθιά και ουσιαστικά πράγματα ειπώνονται σε εκείνο το τσιγάρο που μοιράζεσαι λίγο πριν ξημερώσει.

Και ότι αυτά που δεν μπορούν πάντα να ειπωθούν με λέξεις, λέγονται με βλέμματα, με χάδια, αγκαλιές και φιλιά. Και αυτό πρέπει όχι απλά να μας αρκεί, αλλά και να γεμίζει την ψυχή μας με ευτυχία. Να διαγράφει όλες τις ανασφάλειες.

Ότι ποτέ δε θα καταφέρουμε να δούμε τον εαυτό μας, όπως τον βλέπουν οι άλλοι. Και αυτό είναι ταυτόχρονα βασανιστικό και υπέροχο.

Ότι η σχέση μας με την εικόνα μας οφείλει να είναι μια από τις πιο υγιείς σχέσεις της ζωής μας. Το καλοκαίρι μας δίνει όλο το έδαφος να πετάξουμε τα βαρίδια, όπως πετάμε τα ρούχα και κολυμπάμε γυμνοί σε μία συγκλονιστική παραλία. Και τότε τίποτα δεν έχει σημασία πέρα από τον εαυτό μας που συνδέεται με τη Φύση. Ας το θυμόμαστε και όταν φορέσουμε τα παλτά μας.

Ότι ό,τι και να λέμε, το μαύρισμά μας είναι η ένδειξη ότι περάσαμε φανταστικά.

Ότι δεν αξίζει για τίποτα και για κανέναν να χάνουμε όλη την ομορφιά που απλώνεται γύρω μας. Να τη ρουφάμε λαίμαργα ολόκληρη.  

Ότι είναι οκ να μελαγχολείς όταν οι διακοπές τελειώνουν και ακόμα πιο οκ να αγχώνεσαι και να χάνεις το κέντρο σου και να παρανοείς όταν επιστρέφεις στην πόλη. Είναι μία κατάσταση σοκ, όσο πιο γρήγορα την αποδεκτούμε, τόσο πιο γρήγορα θα εγκαταλείψει.

Κάτι που γνώριζα ήδη αλλά δυσκολεύομαι να εφαρμόσω. Ότι είναι οκ να παίρνεις το χρόνο σου, το δικό σου χρόνο, που κανένας δε μπορεί να ορίσει. Για τα πάντα.

Ότι καμία φορά, στην προσπάθειά μας να είναι όλα τέλεια κάνουμε μαλακίες. Κι αυτό είναι τρομακτικά ανθρώπινο.

Ότι όταν ήδη πριν τελειώσουν οι διακοπές οι άνθρωποί σου σού πουν «Του χρόνου θα πάμε εκεί!», όλα θα πάνε πραγματικά καλά.