1821 Digital Gallery
 Η μητέρα του Ζακ γράφει στον Τσίπρα: «Σας ζητώ, με πόνο ψυχής, να μεριμνήσετε για τη δίκαιη τιμωρία»

Η μητέρα του Ζακ γράφει στον Τσίπρα: «Σας ζητώ, με πόνο ψυχής, να μεριμνήσετε για τη δίκαιη τιμωρία»

«Ας φτιάξουμε έναν κόσμο σαν αυτόν για τον οποίον μαχόταν ο Ζαχαρίας»

Επιστολή προς τον Αλέξη Τσίπρα απέστειλε η μητέρα του τρανς ακτιβιστή Ζακ Κωστόπουλου με την οποία ζητά από τον πρωθυπουργό να μεριμνήσει για τη δίκαιη τιμωρία όσων συμμετείχαν «στη δολοφονία του παιδιού της».

Ένα μήνα μετά το περιστατικό έξω από το κοσμηματοπωλείο της οδού Γλάδστωνος που στοίχισε τη ζωή του Ζακ, η μητέρα του Ελένη εστιάζει σε βασικά σημεία της υπόθεσης.

Στην επιστολή της προς τον πρωθυπουργό, την οποία δημοσιεύει η «Εφημερίδα των Συντακτών», η Ελένη Κωστοπούλου εστιάζει στον τρόπο που λειτούργησε η ελληνική αστυνομία, όπως αποκαλύφθηκε και από τα βίντεο που είδαν το φως της δημοσιότητας.

Η ίδια απαντά και στον πρόεδρο της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων, Δ. Πάκο, ο οποίος είχε τονίσει πως «αυτή είναι η πρακτική και σε όποιον αρέσει», «η απάντηση ήταν εξοργιστική και ντράπηκα για τον τρόπο που οι Αρχές της χώρας μου αντιμετωπίζουν έναν άνθρωπο».
 

Σχετικα
Ζακ Κωστόπουλος: Ελλιπής η δικογραφία - Τα κενά και οι αιχμές για την αστυνομική έρευνα
Ζακ Κωστόπουλος: Ελλιπής η δικογραφία - Τα κενά και οι αιχμές για την αστυνομική έρευνα

H επιστολή της μητέρας του Ζακ Κωστόπουλου

Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ,

Ονομάζομαι Ελένη Κωστόπουλου και είμαι η μητέρα του Ζαχαρία Κωστόπουλου, που άφησε την τελευταία του πνοή έξω από ένα κοσμηματοπωλείο στην Ομόνοια. Ίσως να γνωρίζετε την υπόθεση που έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις λόγω της απάνθρωπης και σκληρής κακοποίησης που δέχθηκε το παιδί μου πριν ξεψυχήσει. Ήταν αποτρόπαια η εικόνα αστυνομικών να χτυπούν ένα αιμόφυρτο, ανήμπορο πλάσμα και να βάζουν χειροπέδες στο άψυχο κορμί του, ενώ στη συνέχεια δεν έκαναν τίποτα για να διασφαλίσουν τον περιβάλλοντα χώρο και να συλλέξουν στοιχεία για τις συνθήκες του θανάτου του. Η απάντηση δε του προέδρου της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών Δ. Πάκου «αυτή είναι η πρακτική και σε όποιον αρέσει» ήταν εξοργιστική και ντράπηκα για τον τρόπο που οι Αρχές αντιμετωπίζουν έναν άνθρωπο.

Σχετικα
Αλλιώτικος θρήνος
Αλλιώτικος θρήνος

Οι σκληρές εικόνες των βίντεο που δημοσιεύτηκαν μας σόκαραν, μας εξόργισαν και κλόνισαν συθέμελα την εμπιστοσύνη μας προς την πολιτεία και το κράτος δικαίου, στο οποίο επιθυμούμε να μετέχουμε όλοι. Κανένας άνθρωπος δεν άξιζε αυτή τη μεταχείριση και αυτόν τον τρόπο θανάτου. Όλοι, ανεξαιρέτως, έχουμε το δικαίωμα της απολογίας και της ίσης μεταχείρισης – δικαίωμα που το παιδί μου στερήθηκε, ενώ, όπως καταδεικνύουν όλα τα στοιχεία, μπήκε στο κοσμηματοπωλείο κυνηγημένος και φοβισμένος και όχι για να κλέψει, αλλά κατέληξε να αντιμετωπιστεί με τον πιο σκληρό και βάναυσο τρόπο μπροστά στα μάτια αμέτοχων περαστικών.

Ο Ζαχαρίας πάλευε καθημερινά για το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και την ίση μεταχείριση των ανθρώπων κι όμως πέθανε εξαιτίας της ρατσιστικής, απάνθρωπης μεταχείρισής του από συνανθρώπους μας σε μία κοινωνία – θέλω να πιστεύω – δημοκρατική και ελεύθερη όπως η δική μας. Σας ζητώ, με πόνο ψυχής, να μεριμνήσετε για τη δίκαιη τιμωρία όσων συμμετείχαν στη δολοφονία του παιδιού μου. Κάθε άνθρωπος έχει αξία και μία οικογένεια που τον αγαπά και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παίρνει τον νόμο στα χέρια του. Η υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής με τέτοιο τρόπο, μέσω της αυτοδικίας, παραπέμπει σε φασιστικά καθεστώτα και νοοτροπίες που στην Ελλάδα έχουμε μάθει να ανεχόμαστε.

Ας μην επιτρέψουμε σε ρατσιστικά, φοβικά και βάρβαρα ένστικτα να κυριαρχούν. Ας μην αφήσουμε την κοινωνία μας να γίνει μία ζούγκλα, αλλά ένα πλαίσιο στο οποίο θα μεγαλώσουν άφοβα τα παιδιά και τα εγγόνια όλων μας. Ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο σαν αυτόν για τον οποίον μαχόταν ο Ζαχαρίας: χωρίς βία, με σεβασμό στον άνθρωπο. Θα κλείσω με δύο φράσεις του ίδιου του Ζαχαρία, σαν τραγική ειρωνεία, όπως τις είχε γράψει σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης το 2015. «Συνεχίζω να διαβάζω ότι σχεδόν κάθε ρατσιστική επίθεση που έγινε μπροστά σε κόσμο, δεν αντέδρασε κανείς και καμία. Θεωρώ ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό, το ότι κλαιγόμαστε αντί να αντιδράμε, το ότι κοιτάμε τη δουλειά μας όταν άλλοι άνθρωποι μας χρειάζονται. Και μην αντιδρώντας στην πράξη, του αφήνουμε χώρο».

Back to top

Προσεχως

Το Soundtrack της Πόλης
Athens Voice 102.5