TV & Media

Λάκης Λαζόπουλος: «Λύγισε» μιλώντας για το θάνατο της συζύγου του

«Έχω τρόπους να μιλάω και ας φεύγουν οι άνθρωποι», είπε ο ηθοποιός.

10.11.2020, 09:14
Χαρά Βαμβακούλα
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Κοσμος Πώς αλλάζει ο κόσμος;

Φώτης Γεωργελές

Η Monika από το Λος Άντζελες μοιράζεται τη ζωή, τη μουσική έμπνευση και τις καθημερινές διαδρομές πίσω από το νέο της τραγούδι, «LA Like a Song»

Μουσικη Η Monika στέλνει e-mail από το Λος Άντζελες

Δημήτρης Αθανασιάδης

Το Reuters ξετύλιξε το κουβάρι: Από τα ερείπια της Ουκρανίας ως τα αστυνομικά αρχεία της Νέας Υόρκης, ο Banksy αποκτά όνομα - Τι σημαίνει η αποκαθήλωσή του;

Εικαστικα Ο Banksy χωρίς μάσκα: Τι σημαίνει η έρευνα του Reuters που γκρεμίζει την ανωνυμία του

Δημήτρης Καραθάνος

Λάκης Λαζόπουλος: Η εξομολόγηση για τον θάνατο της συζύγου από καρκίνο και την απώλεια της μητέρας του.

Για το θάνατο της συζύγου του, Τασούλας, αλλά και την απώλεια της μητέρας του, μίλησε ο Λάκης Λαζόπουλος σε εφ' όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω».

«Έχω τρόπους να μιλάω και ας φεύγουν οι άνθρωποι, αλλά μου λείπει ότι δεν μπορώ να τους δώσω κάτι, δηλαδή η χαρά που έπαιρνα ακούγοντάς τους, δεν υπάρχει, οπότε ένα κομμάτι της χαράς σου πετιέται. Αν υποθέσουμε ότι διαθέτεις κάποιες πηγές για να παίρνεις και εσύ κάτι ή για να δίνεις, αυτό δεν υπάρχει. Από την αρχή, αυτό που είχαμε συζητήσει με την κόρη μου, ήταν ότι εγώ είμαι στρατιώτης, είμαι στον πόλεμο αλλά αν σκοτωθώ, σκοτώθηκα. Εγώ αποφασίζω αν θα είμαι εκτεθειμένος, δεν ήθελα ποτέ να εκθέτω τους δικούς μου σε κίνδυνο», είπε ο Λάκης Λαζόπουλος και συνέχισε, μιλώντας για την απόφασή του να γράψει βιβλίο για όλα όσα έζησε με τη σύζυγό του.

«Η περιπέτεια της Τασούλας κράτησε τρία χρόνια και με το να ακούς και διάφορα. Δεν έπρεπε ο κόσμος να το μάθει, γιατί μετά γίνεσαι θύμα. Παρακαλάς τον κόσμο και λες "περνάω αυτό, δώστε μου αυτό". Από την αρχή, το είχα ξεκαθαρίσει αυτό το πράγμα, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να γίνω θύμα. Το βιβλίο για τη μάχη της Τασούλας δεν ξέρω πώς το έγραψα. Έφυγε το μολύβι και ήθελε μόνο του να γράφει. Δεν μπορούσα να το σταματήσω. Ήταν σαν να έλεγα πίσω από το οχυρό που έκανα εγώ τον πόλεμο, κάποιοι με περίμεναν και με στηρίζουν».