Μιχάλης Αεράκης για Στάθη Μαντζώρο: Μέχρι τον προθάλαμο έφτασα... Έκανα πίσω

Για τον Στάθη Μαντζώρο και την κατάστασή του 10 μήνες μετά το εγκεφαλικό μίλησε με συγκίνηση αλλά και διακριτικότητα ο ηθοποιός Μιχάλης Αεράκης.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Στάθης Μαντζώρος νοσηλεύεται ακόμη,με την οικογένειά του να αντιμετωπίζει τεράστια έξοδα, ενώ όπως είπε ακόμη δεν βρήκε το κουράγιο να τον επισκεφτεί στο δωμάτιο που νοσηλεύεται παρά το γεγονός ότι έφτασε μέχρι τον προθάλαμο.

«Είναι ένας ακριβός μου φίλος. Γνωριστήκαμε στον Σασμό, ο Παντελής του Σασμού. Τον αγαπήσαμε όλοι γιατί άξιζε αυτής της αγάπης. Ένα υπέροχο πλάσμα, δοτικός, πολύ αγχώδης όμως. Κι έτσι ο Στάθης, τώρα και δέκα μήνες περίπου, τραβάει το δικό του Σταυρό, τον δικό του Γολγοθά. Εγώ πραγματικά εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να έρθει η Ανάσταση. Και σε αυτόν προσωπικά και στην οικογένειά του, η οποία είναι δίπλα του, όπως και αρκετοί συνάδελφοι που έχουμε βοηθήσει», είπε αρχικά, βαθιά συγκινημένος ο Μιχάλης Αεράκης.

Ο ίδιος στη συνέχεια να φρόντισε να εξηγήσει και τον οικονομικό Γολγοθά που ανεβαίνει η οικογένεια του ηθοποιού, ο οποίος είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου: «Τα έξοδα είναι τεράστια, οπότε ο καθένας ό,τι μπορεί να προσφέρει, ας το προσφέρει. Η γυναίκα του είναι ένας βράχος. Σε καθημερινή βάση, τώρα και δέκα μήνες, δίπλα του στο προσκέφαλό του, στο νοσοκομείο που είναι. Τα παιδιά του, τα οποία έχουν πλήρη συνείδηση το τι συμβαίνει στον πατέρα τους. Θα μπορούσα να πω ότι η κατάστασή του είναι σταθερή αυτούς τους δέκα μήνες. Υπάρχει μία βελτίωση, σίγουρα. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Δύναμη στη γυναίκα του, στο φίλο μου τον Στάθη, στα παιδιά του, στους γονείς, να ξεπεράσει γρήγορα αυτό το Γολγοθά και να έρθει η πολυπόθητη ανάσταση. Αυτό εύχομαι».

Ο κ. Αεράκης αναφέρθηκε και στη δική του συγκινησιακή φόρτιση, που, μέχρι στιγμής, δεν του έχει επιτρέψει, όχι να πάει στο νοσοκομείο, αλλά να μπει στον θάλαμο που νοσηλεύεται ο συνάδελφός του.

«Έχω πάει μέχρι τον προθάλαμο… Μπορούσα να τον δω, την τελευταία στιγμή έκανα πίσω. Φοβόμουνα τη συγκινησιακή φόρτιση, και στον Στάθη και σε μένα. Όμως το ‘χω πάρει απόφαση, θα τον δω. Θα του πω ότι τον αγαπώ πολύ… ότι δεν έχει φύγει από τη σκέψη μου… και θα του πω, με τα μάτια θα μιλήσουμε: “Άντε, ήρθε η ώρα να σηκωθείς, να ξαναβρεθούμε κάπου!”».