Τηλεοπτική συνέντευξη παραχώρησε ο Λούκας Γιώρκας όπου και μίλησε για τη μάχη του με τις κρίσεις πανικού από την περίοδο που ήταν φοιτητής, το 2008, μέχρι και πέρσι.
Τηλεοπτική συνέντευξη παραχώρησε ο Λούκας Γιώρκας όπου και μίλησε για τη μάχη του με τις κρίσεις πανικού από την περίοδο που ήταν φοιτητής, το 2008, μέχρι και πέρσι.
Μεταξύ άλλων, ο Λούκας Γιώρκας εξομολογήθηκε πως στράφηκε στην ψυχοθεραπεία, έλαβε την απαραίτητη φαρμακευτική αγωγή, ενώ απευθύνθηκε και στον πνευματικό του, ώστε να του παρέχει συμβουλές.
«Κρίσεις πανικού πέρασα σε διάφορες φάσεις της ζωής μου, από φοιτητής το 2008 μέχρι και πέρσι-πρόπερσι. Ήταν έξι μήνες πριν πάω στο X-Factor. Ήμουν φοιτητής και έτσι ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Και τότε, επειδή μιλάμε τώρα για το 2008, ήταν και κάτι το οποίο δεν ήταν σύνηθες, δεν μιλούσε πολύς κόσμος γι’ αυτό, οπότε δεν ήξερα και τι βίωνα ακριβώς», αφηγήθηκε και πρόσθεσε:
«Φυσικά και θυμάμαι την πρώτη μου κρίση πανικού. Ήμουν στο σπίτι… τώρα δεν ξέρω, θα φοβίσουμε τον κόσμο πρωί πρωί; Ήμουν στο δωμάτιό μου στην Πάτρα, φοιτητής, 21-22 χρονών. Και ένιωθα ότι… δεν ήμουν μόνος στο δωμάτιο. Αλλά δεν ήταν μεταφυσική αίσθηση… Οπότε άρχισα σιγά-σιγά να τρέμω, να έχω σπασμούς χωρίς να έχω πλήρη διαύγεια… αλλά να μην έχω έλεγχο του σώματός μου».
«Ένιωσα έναν τρόμο, έναν πανικό χωρίς λόγο. Φυσικά από τότε μέχρι και σήμερα έχω βιώσει τέτοιες καταστάσεις πάρα πολλές φορές. Συνήθως αυτό έρχεται όταν τελειώσει το άγχος και η αγωνία. Δηλαδή σε, σε φάση ησυχίας, που μπορεί να προηγήθηκε μια στρεσογόνα περίοδος… "Στα σκάει" που λέμε εκεί. Πολλές φορές είναι ο τρόπος σκέψης μας. Βασικά αυτό οδηγεί εκεί. Ο τρόπος σκέψης μας. Και επειδή η κοινωνία και η πραγματικότητα όπως συμβαίνει σήμερα, σπρώχνει τον άνθρωπο προς τα εκεί, από μόνη της, σε σπρώχνει στο άγχος, σε σπρώχνει στο να νιώθεις ότι θα κριθείς από τον οποιονδήποτε ανά πάσα ώρα και στιγμή. Κι αν έχεις και λίγο την τελειομανία και την αυστηρότητα με τον εαυτό σου, πέφτεις στην παγίδα για πλάκα», παραδέχθηκε ο Λούκας Γιώρκας και κατέληξε:
«Απευθύνθηκα σε ειδικό. Αγωγή και ψυχοθεραπεία παράλληλα με τον πνευματικό μου, που πάντα είχα, αλλά θεωρώ ότι η “παντρειά” αυτών ήτανε το σωτήριο. […] Πλέον ακούς καμπανάκια αλλά ξέρεις κάτι; Δεν ξέρω αν ποτέ μπορεί ένας άνθρωπος που έχει αυτή την τάση του άγχους, της αγχώδους διαταραχής, να “απεγκλωβιστεί”. Μπορεί, σίγουρα, δεν λέμε ότι είναι καταδικασμένος. Αλλά θέλει έναν παραπάνω αγώνα. Νομίζω ότι εγώ είμαι σ’ αυτή την κατηγορία. Έχω αυτή την τάση.
Υπάρχει αυτό που λένε το eustress και το distress. Το eustress είναι αυτό που μπορεί να έχεις αυτή την αίσθηση του άγχους, αλλά είτε σε κάνει δημιουργικό, είτε σε έχει διατηρήσει σε μια εγρήγορση λειτουργικότητας. Το distress μπορεί να σε κάνει δυσλειτουργικό και εκεί είναι πρόβλημα. Αυτό προσπαθούμε να αποφύγουμε. Το άλλο δεν πειράζει, δεν είναι κακό απαραίτητα».
«Μπαμπά, η απώλειά της θα είναι πάντα ένα κομμάτι της ζωής μας, αλλά το να σε έχω δίπλα μου κάνει αυτό το βάρος λίγο πιο εύκολο να το κουβαλάω. Σε ευχαριστώ που είσαι πάντα ο ήρωάς μου»
17°
