O Ρωμανός και το δικαίωμα στη μόρφωση

Μάλλον θα διαβάσατε στα ψιλά ότι ο ανακριτής απέρριψε την αίτηση του Νίκου Ρωμανού για παρακολούθηση μαθημάτων με βραχιολάκι. Και στα ψιλά θα μείνει. Η υπόθεση αφορά τώρα μόνο λίγους συντρόφους του τού λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου, ενώ η μεγάλη μάζα των παλιών ενδιαφερομένων έχει μετατοπίσει σήμερα το ενδιαφέρον της στην υπογραφή της νέας συμφωνίας.

Η πρώτη φορά αριστερά είναι ένας χαμελαίων που με μεγάλη ευκολία μεταλάσσεται από οργισμένο Εξαρχιώτη σε Ευρωπαίο συνομιλητή.

Ο Ρωμανός αποτελεί μια μακρινή ανάμνηση που έπαιξε το ρόλο που έπρεπε τη στιγμή που έπρεπε. Τώρα είναι μια λεπτομέρεια στο τοπίο των διαπραγματεύσεων για το Τρίτο Μνημόνιο –ή τη νέα συμφωνία, όπως το λέει κανείς– ακριβώς όπως ήταν ένα όπλο της περιόδου του Δεύτερου.΄Ηδη από τη 10η μέρα της παλιάς εκείνης απεργίας τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα δελτία των 8 φιλοξενούσαν κάθε μέρα συγκλονιστικές λεπτομέρειες για την ταχέως επιδεινούμενη υγεία του. Στο διαδίκτυο γινόταν πόλεμος.΄Οσοι δεν συγκλονίζονταν ήταν μνημονιακοί προδότες γιατί ένα παιδί έσβηνε. Το δικαίωμα στη μόρφωση ήταν η παντιέρα, τώρα προφανώς το δικαίωμα μεταφέρεται σιωπηρά στο μέλλον αφού στο μεταξύ θα περάσουν κι άλλα εποχικά επικοινωνιακά ευρήματα.

Δεν ήταν η μόνη φορά. Οι αντιεξουσιαστές ήταν οι μόνοι που εδιαφέρθηκαν για τους απεργούς πείνας, Πυρήνες της Φωτιάς, πριν από μερικές εβδομάδες. Η απεργία τους κράτησε 31 ημέρες, τις διπλές από του Ρωμανού. Δέκα παιδιά απήργησαν και λογικά κινδύνευσαν κι αυτά. Αλλά η συμμαχία της Πρώτης Φοράς Αριστερά όλα τα γιατρεύει και προφανώς οι κίνδυνοι για τους νέους αυτούς δεν ήταν πια αρκετοί για να προκαλέσουν πρωτοσέλιδα, δελτία και διαδικτυακό πόλεμο. Η μακρά αυτή απεργία πέρασε απαρατήρητη, το εμπόριο ευαισθησίας είχε εξαντληθεί, τα μονοθεματικά δελτία είχαν μόνο διαπραγμάτευση.

Οι παλιοί φίλοι τούς εγκατέλειψαν με πλάγια βήματα, όταν έπαψαν να τους είναι ωφέλιμοι. Εξαφανίστηκαν από γύρω τους οι βουλευτές, οι υπουργοί, οι Πρόεδροι Βουλής, τα στελέχη, αλλά και ο διαδικτυακός στρατός τώρα που οι αντιεξουσιαστές δεν είναι πια προωθητική δύναμη αλλά ένα πιθανό βαρίδι. Η εποχή άλλαξε, έκλεισε ένας κύκλος που θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει με τη μοδάτη έκφραση «ακροαριστερή παρένθεση».