Ο Αλέκσης από το Σικάγο

Αν ήμουν μυθιστοριογράφος ο πολιτικός αρχηγός που θα με ιντρίγκαρε περισσότερο, που θα ήθελα να τον κάνω μυθιστόρημα, είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ο Αλέκσης μας. Και θα ήταν νομίζω φοβερή πρώτη ύλη για μυθιστόρημα: ένας περιορισμένων δυνατοτήτων και καλλιέργειας, αλλά απεριόριστου θράσους και φιλοδοξίας νεαρός, χρησιμοποιώντας θεμιτά και αθέμιτα μέσα και με την εύνοια της συγκυρίας, καταφέρνει να γίνει πρωθυπουργός και… δεν χρειάζεται να συνεχίσω. Την ιστορία την ξέρουμε όλοι μας γιατί ήμασταν τα εκατομμύρια των κομπάρσων της. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι βρίσκω τρομερά ενδιαφέρον να κάτσω να σκεφτώ τι συμβαίνει μέσα σε αυτό το – φανερά απροετοίμαστο για τη διαχείριση όσων του συνέβησαν - κεφάλι. Και υποθέτω ότι πολλοί από σας θα έχετε την ίδια περιέργεια. Μη μου πείτε, ας πούμε, ότι δεν έχει ενδιαφέρον το ότι ένας άνθρωπος που τα αγγλικά του είναι χειρότερα κι από καμακιού της δεκαετίας του ‘80, έχει αρχίσει να πετάει αγγλικούρες σα να είναι η θεία από το Σικάγο.

Εχτές το πρωί όταν παρίστανε ότι συμπαρίσταται στους ψαράδες που διαμαρτύρονται για την αύξηση στην τιμή του ναυτιλιακού (εντελώς αφορολόγητου) πετρελαίου και συζητώντας με έναν ψαρά για ποσά του είπε «αδερφέ αυτά είναι peanuts που μου λες τώρα» πιθανότατα επειδή η λέξη «ψίχουλα» δεν του φαινόταν αντάξια του rebranding του.

Φυσικά η συνέχεια του διαλόγου είναι σπαρταριστή αφού ο ψαράς ακούει «πείνα» και ο Αλέξης αφού του ξαναλέει «peanuts» πετάει ένα «πείνα είναι αυτό που έχουμε τώρα» γιατί πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το λαϊκίστικο χούι. Αλλά το θέμα δεν είναι ο κακής επιθεώρησης διάλογος. Το θέμα είναι γιατί ο Αλέκσης μας μιλάει σαν να έχει ζήσει χρόνια στο εξωτερικό και δεν του έρχονται οι λέξεις στα ελληνικά.

Η πιο πιθανή εξήγηση είναι η ανασφάλεια του μικρομεσαιοαστού που πιάνει την καλή και θέλει να δείξει στις καινούργιες του παρέες ότι είναι ένας από αυτούς. Ο ηγέτης της Κουφονικολάκου μπορεί να έχει πολλά πάρε δώσε με ανθρώπους που δουλεύουν με το εξωτερικό ή έχουν ζήσει χρόνια εκεί και ακούγοντάς τους να πετούν συχνά πυκνά λέξεις στα αγγλικά σκέφτεται ότι έτσι πρέπει να κάνει και εκείνος. Μόνο που αυτός είναι ο γνωστός Αλέκσης με τα γνωστά αγγλικά και το αποτέλεσμα αντί για κοσμοπολιτισμό (που μπορεί να είχε στο νου του) επιδεικνύει κόμπλεξ.

Σε κάθε περίπτωση ακόμα κι αυτός του ο μανταμοσουσουδισμός νομίζω αποδεικνύει γιατί ο Αλέκσης μας θα ήταν ο καλύτερος από όλους τους πολιτικούς αρχηγούς για ήρωας μυθιστορήματος. Κωμικοτραγικός αλλά παρόλα αυτά ήρωας. «Χίρο» ή «προτάγκονιστ» όπως πιθανόν να έλεγε και ο ίδιος. Και μπράβο του.