Οι μπάχαλοι που στρώνουν τον δρόμο για τη Λεπέν

Οι μπάχαλοι που στη Γαλλία καίνε τα σχολεία και οτιδήποτε (ή οποιονδήποτε) άλλο βρεθεί στον δρόμο τους ισχυρίζονται ότι το κάνουν γιατί απαιτούν καλύτερη Παιδεία. Τίποτα περίεργο. Στις δημοκρατικές χώρες, εκεί που παρέχεται η θεσμική δυνατότητα για αλλαγές, ο εξτρεμισμός δεν έχει κανέναν λόγο ύπαρξης παρά μόνο ως προβοκάτσια ή ως αγάπη για βία και καταστροφή (ή ως προβοκάτσια που εκμεταλλεύεται την αγάπη για βία και καταστροφή). Στο κάτω κάτω, μιλάμε για μια χώρα η οποία (100 χρόνια μετά τους Άγγλους) έκανε μια ιδιαιτέρως βίαιη επανάσταση εκδημοκρατισμού που κατέληξε σε λουτρό αίματος και τελικά το μόνο που κατάφεραν ήταν να αντικαταστήσουν τους βασιλείς με τον Ναπολέοντα.

Αυτό που ίσως φανεί περίεργο σε κάποιους (τους πιο ανόητους) από τους «εξεγερμένους» είναι ότι στρώνουν τον δρόμο για τη Λεπέν, παρότι οι περισσότεροι είναι βέβαιο ότι θα δηλώσουν ότι συμπαθούν τον Μελανσόν, που ως πολύ αριστερός είναι πάντα υποστηρικτικός στη βία των εξεγερμένων.

Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που οι εξτρεμιστές εξυπηρετούν πολιτικούς που (ισχυρίζονται ότι) απεχθάνονται. Η στυλιζαρισμένη εξέγερση των κακομαθημένων προνομιούχων του Μάη του ’68 χάρισε μια ανέλπιστη εκλογική νίκη στους Γκολικούς, αλλά το πρόβλημα τώρα είναι ότι Ντε Γκολ δεν υπάρχει και αυτή που μπορεί τελικά να μοιάσει πιο πειστική στην επιθυμία για καταστολή της καταστροφής και της βίας είναι η καλή φίλη του Βλαδίμηρου του Πούτιν.

Φυσικά, η ευθύνη δεν βαραίνει τους έφηβους που το – σαν πουρές – μυαλό τους μπορεί εύκολα να πάρει όποιο σχήμα θέλουν οι καθοδηγητές του. Η ευθύνη βαραίνει τους μετριοπαθείς κι από τις δύο πλευρές του κέντρου που, παρά τα παραδείγματα του παρελθόντος, επέτρεψαν, όπως συνήθως κάνουν οι μετριοπαθείς, στους καθοδηγητές – ή και στους μπάχαλους που δεν έχουν καθοδήγηση – να δρουν ανενόχλητοι, μπερδεύοντας τη δημοκρατία με ανοχή.

Η ανοχή στον εξτρεμισμό και στα άκρα στο όνομα της Δημοκρατίας και της πολυφωνίας είναι η λεωφόρος που οδηγεί στο τέρμα της πολυφωνίας και της Δημοκρατίας. Η αντίληψη ότι η Δημοκρατία είναι άτρωτη και άρα μπορεί να αφήσει κάθε μολυσματική ασθένεια χωρίς θεραπεία, η πίστη στην αυτοΐαση, αργά ή γρήγορα θα τη σκοτώσει. Η αλαζονική αντίληψη πολλών πολιτικών ότι αρκεί να κάνουν το προφανώς (στους ίδιους) σωστό χωρίς να είναι απαραίτητο να πείσουν τους πολίτες ότι όντως είναι το σωστό δίνει έδαφος σε λαϊκιστές αγύρτες που, μη έχοντας κυβερνήσει οι περισσότεροι, είναι εύκολο να υπόσχονται ευχάριστες λύσεις σε δυσάρεστα προβλήματα. Και να εξοργίζει περισσότερο τους μονίμως οργισμένους που έχουν πιστέψει ότι (θα πρέπει να) δικαιούνται τα πάντα και ότι ο κόσμος (θα πρέπει να) τους ανήκει.

Αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία (και που σε έναν βαθμό είχε συμβεί και στην Ελλάδα την περίοδο 2010-15) είναι το αποτέλεσμα της ανικανότητας ή της αλαζονικής απροθυμίας των πολιτικών να κάνουν το πιο σημαντικό κομμάτι της δουλειάς τους, δηλαδή να πείθουν. Μια δουλειά που, αν την έκαναν καλά, και οι «εξεγέρσεις» θα ήταν λιγότερες και πιο εύκολο να κατασταλούν και καμία Δημοκρατία δεν θα απειλείτο είτε από τα πολύ δεξιά είτε από τα πολύ αριστερά. Και μπράβο της.