Γιατί να τσοντάρουμε κι εμείς στο κόστος μισθοδοσίας των επιχειρήσεων;

Αν κατάλαβα καλά, η υπερασπιστική γραμμή όσων ήθελαν να υπερασπιστούν την πρόταση Μαρινάκη για δίμηνο επίδομα ανεργίας το οποίο θα αντικαθίσταται με «επίδομα εργασίας» (όπως κομψά ονομάζεται η συμμετοχή του δημοσίου στο μισθολογικό κόστος των ιδιωτικών εταιρειών) ήταν ότι πρόκειται για προσωπική του άποψη. Πράγμα που θα ήταν κατανοητό αν είχε πει ότι του αρέσουν οι μπάμιες. Το γούστο του στο φαγητό είναι όντως προσωπική του υπόθεση και καθόλου δεν έχει να κάνει με το κυβερνητικό έργο το οποίο, καλώς ή κακώς, καθορίζεται και από τις προσωπικές απόψεις των υπουργών.

Στο ΠΑΣΟΚ, που έχουν καλύτερη (και σίγουρα πιο σουρεαλιστική) αίσθηση του χιούμορ, έχουν ακριβώς την ίδια άποψη αλλά τη βαφτίζουν αντίθετη. «Το ΠΑΣΟΚ έχει προτείνει τη συνέχιση καταβολής επιδόματος ανεργίας ως μέρος του εργασιακού κόστους όταν ο άνεργος βρίσκει δουλειά» είπε ο σύντροφος εκπρόσωπος Τσουκαλάς πιστεύοντας ότι κανείς δεν θα καταλάβει ότι η συγκεκριμένη πρόταση είναι ακριβώς η ίδια με του Μαρινάκη αλλά σε πράσινο.  

Το πρόβλημα είναι ότι μάλλον, ασχέτως ποιος την προτείνει, πρόκειται για μια πολύ κακή ιδέα κι αυτό επειδή πια είναι όντως αρκετά εύκολο ο άνεργος να βρει δουλειά. Κι αυτή η ευκολία είναι που κάνει παράλογη την επιδότηση εργασίας.

Ένα κράτος επιδοτεί την εργασία, προσφέρει δηλαδή στον εργοδότη ένα μέρος του μισθού κάποιων υπαλλήλων του, όταν υπάρχει πρόβλημα ανεργίας. Τότε που οι προσλήψεις γίνονταν με το σταγονόμετρο είναι λογικό το κράτος να ξοδεύει χρήματα προκειμένου να μειωθεί η ανεργία. Όταν η ανεργία μειώνεται (όπως καλή ώρα συμβαίνει τώρα) το κράτος δεν έχει κανέναν λόγο να συνεισφέρει στο εργοδοτικό κόστος των εταιρειών. Όταν οι ίδιες οι εταιρείες λένε ότι θέλουν εργαζόμενους και δεν τους βρίσκουν, το μόνο που έχει να κάνει το κράτος είναι καλύτερα γραφεία ευρέσεως εργασίας, μια σύσταση στους εργοδότες να αυξήσουν τους μισθούς που προσφέρουν και τίποτα περισσότερο (οι επιδοτήσεις εργασίας θα μπορούσαν να περιοριστούν σε ανέργους που δεν είναι περιζήτητοι π.χ. λόγω ηλικίας).

Το πρόβλημα στην πρόταση του κυβερνητικού εκπροσώπου, που είναι και πρόταση του ΠΑΣΟΚ, δεν είναι ότι είναι σκληρή και απάνθρωπη και άλλες τέτοιες ψυχοπονιάρικες μπούρδες. Το πρόβλημά της είναι ότι προφέρει στις επιχειρήσεις ένα δώρο που το κράτος δεν έχει κανένα απολύτως συμφέρον να προσφέρει. Και μπράβο της.