Ο καθηγητήςΣτάθης Καλύβας τοποθετήθηκε μέσω ανάρτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με τις αντιδράσεις που προκάλεσε άρθρο του για την Καισαριανή και τη δεκαετία του ’40, περιγράφοντας — όπως αναφέρει — μια οργανωμένη επίθεση εναντίον του και σχολιάζοντας το ευρύτερο κλίμα δημόσιας συζήτησης.
Ο Στάθης Καλύβας κάνει λόγο για πρακτικές απαξίωσης, για προσπάθεια εκφοβισμού και για στοχοποίηση όσων εκφράζουν διαφορετικές απόψεις γύρω από ζητήματα ιστορικής μνήμης.
Ολόκληρη η ανάρτη του Στάθη Καλύβα:
Οπως ήταν προβλέψιμο, η δημοσίευση του άρθρου μου για την Καισαριανή και τη δεκαετία του 40 οδήγησε σε μια γενικευμένη επίθεση που υλοποιεί ένας ολόκληρος μηχανισμός. Η ανάλυση της πρακτικής αυτής που έχω ξαναζήσει πολλές φορές στο παρελθόν έχει πάντα ενδιαφέρον και μας μαθαίνει πολλά.
Ξεδιπλώνεται όλη η βεντάλια των εργαλείων απαξίωσης και δολοφονίας χαρακτήρα, από την διαστρέβλωση των λεγομένων μου (υποτίθεται πχ πως ισχυρίζομαι πως ο ΕΛΑΣ ευθυνόταν για τα αντίπονα των Γερμανών) και την εφεύρεση φανταστικών ιδιοτήτων (είμαι υποτίθεται "μυστικοσύμβουλος του Μητσοτάκη") ως την ταύτιση μου με την Χρυσή Αυγή και το πιο χυδαίο υβρεολόγιο.
Διακρίνεται ένας συντονισμός και μια γραμμή που αλλάζει καθημερινά. Προχθες η έμφαση ήταν πχ στην επιλογή της φωτογραφίας που συνόδευε το κείμενο μου στην Καθημερινή (λες και η φωτογραφία ήταν επιλήψημη ή επιλέγεται από τη συγγραφέα του κειμένου), σήμερα, παίζει η ταύτιση με την ακροδεξιά.
Στην επίθεση πρωταγωνιστούν "δημοσιογράφοι" και περσόνες των σόσιαλ μήντια. Οι καθηγητές και οι πολιτικοί έχουν μάθει να κινούνται πολύ πιο διακριτικά για να διατηρήσουν την επίφαση σοβαροφάνειας που καλλιεργούν για τον εαυτό τους. Στους ιδιωτικούς τους κύκλους όμως αναπαράγουν τα ίδια "επιχειρήματα".
Σκοπός είναι όπως πάντα ο ίδιος: ο εκφοβισμός. Το μήνυμα είναι σαφές: μην τολμήσει και αμφισβητήσει κανείς τα θέσφατα της επίσημης κομματικής ιστορίας γιατί τον περιμένει ο δημόσιος διασυρμός.
Πολλοί είναι αυτοί που τρομάζουν και λουφάζουν. Πρόκειται για κατανοητή αντίδραση. Εκείνο που είναι λιγότερο κατανοητό είναι το θλιβερό φαινόμενο όσων με εξισώνουν με αυτόν τον υπόκοσμο (είμαι το "άλλο άκρο", τους "προκάλεσα", "δεν έπρεπε να μιλήσω", κλπ), έτσι ώστε αυτοί να εμφανιστούν άμεμπτοι και αμόλυντοι: ο θρίαμβος (λέμε τώρα) της ασπονδυλίας και του μηδενός.
Τελικά όμως όλη αυτή η επίθεση δείχνει πως αυτοί που φοβούνται περισσότερο είναι οι ίδιοι οι επιτιθέμενοι. Γιατί τρέμουν τις ανεξάρτητες φωνές και την διαφορετική γνώμη. Η ύπαρξη τους προυποθέτει, όπως και στα καθεστώτα που ονειρεύονται, την μονοφωνία και την υποταγή. Η διαφορετική άποψη μπορεί να τους ερεθίζει βραχυπρόθεσμα, αλλά δεν μπορούν να διαχειριστούν την ύπαρξή της. Κάπως, κάπου υποψιάζονται πως αν τυχόν πέσει ο σπόρος, το παιχνίδι έχει χαθεί.
Οι επιθέσεις αυτές αποκαλύπτουν, τέλος, και μάλιστα με τον πραφανέστερο τρόπο τη στόχευση του όλου εγχειρήματος. Την χρήση ενός ιστορικού τεκμηρίου (των φωτογραφιών στη συγκεκριμένη περίπτωση) και της συγκίνησης που προκαλεί για να χειραγωγήσουν τους πολίτες πλασάροντας το εμπόρευμα τους που μπορεί να περιγραφεί με δύο μόνο λέξεις: ηθικό πλεονέκτημα.Οπως όμως απέτυχαν στο παρελθόν, έτσι θα αποτύχουν και τώρα.
7°
