Η Μαρία Καρυστιανού απαντά για τις αντιδράσεις που προκάλεσε η τοποθέτησή της για τις αμβλώσεις
Η Μαρία Καρυστιανού μέσα από ανάρτησή της στο Facebook δίνει την απάντησή της για τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν σχετικά με τη δήλωσή της για τις αμβλώσεις.
Η κ. Καρυστιανού κάνει λόγο για «σκόπιμη διαστρέβλωση» της απάντησής της για τις αμβλώσεις «από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου».
Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού
Ανέμενα στωικά χθες μέχρι το βράδυ, παρακολουθώντας την πλήρη «απογύμνωση» των Μέσων Ενημέρωσης.
Δυστυχώς η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης (με ελάχιστες εξαιρέσεις που οφείλω να αναγνωρίσω) ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ που ανέδειξε η χθεσινή συνέντευξή μου στους κ.κ. Στραβελάκη και Καραμήτρου, και εστίασε ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΑ στην άκαιρη ερώτηση περί αμβλώσεων, που οι ερωτώντες δημοσιογράφοι έκριναν πιο σημαντική στις προτεραιότητές τους από τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μας, δηλαδή τα τεράστια σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η συνεχής θεσμική εκτροπή, η εξόντωση των αγροτών, η ακρίβεια και η φτωχοποίηση των πολιτών, η κατάρρευση της υγείας και της παιδείας, και τόσα άλλα σημαντικά θέματα που βιώνουμε.
Η χθεσινή απάντησή μου στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε ΣΚΟΠΙΜΩΣ από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου.
Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ΔΕΝ τίθεται σε διαβούλευση, ΔΕΝ αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ΟΥΤΕ και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών, όπως κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν.
Το βασικό για αυτούς ήταν και είναι να ανακοπεί με κάθε τρόπο και μέσο, η εντατική «κυοφορία» ενός μεγάλου κινήματος, που μπορεί να αλλάξει τη συζήτηση και να θέσει τη κοινωνία και πάλι στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου και της λήψης αποφάσεων. Η ανάγκη δημόσιου διαλόγου, στην οποία αναφέρθηκα, αφορά τα πραγματικά κοινωνικά αίτια που οδηγούν χιλιάδες γυναίκες σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη απόφαση: την ελλιπή ενημέρωση των νέων, την απουσία συστηματικής σεξουαλικής αγωγής, την περιορισμένη πρόσβαση σε σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης και, κυρίως τα κενά της κοινωνικής πρόνοιας.
Για τον λόγο αυτό, ο ουσιαστικός διάλογος πρέπει να στραφεί: στη δημιουργία ολοκληρωμένων δομών κοινωνικής πρόνοιας για εγκύους και νέες μητέρες, στη δωρεάν πρόσβαση σε υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού και αντισύλληψης, στη στήριξη της μονογονεϊκής οικογένειας, σε επιδόματα και υπηρεσίες που επιτρέπουν σε μια γυναίκα να μη διχάζεται ανάμεσα στην κύηση και την εργασία ή τις σπουδές της.
Η δημογραφική και υπαρξιακή κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα, δεν μπορεί να απαντηθεί με περιορισμούς δικαιωμάτων, αλλά με ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που προσφέρει πραγματικές επιλογές και αληθινή στήριξη στον πολίτη.
Η ελευθερία της γυναίκας γίνεται ουσιαστική μόνο όταν συνοδεύεται από οικονομική ασφάλεια, πρόσβαση στην υγεία, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και προστασία της μητρότητας. Αυτή είναι η διαβούλευση που οφείλουμε να ανοίξουμε: μια συζήτηση για όρους δημόσιας υγείας, κοινωνικής πρόνοιας και σεβασμού των θεσμών, ώστε καμία γυναίκα να μη φτάνει σε αδιέξοδο από φόβο, άγνοια ή εγκατάλειψη.
Η κ. Καρυστιανού επανέλαβε ότι «μια γυναίκα βεβαίως μπορεί να αποφασίσει για το σώμα της», επισημαίνοντας ωστόσο πως «στην περίπτωση των αμβλώσεων υπάρχει κι ένα άλλο πολύ ηθικό θέμα». «Γι’ αυτό στη δημόσια διαβούλευση οι περισσότεροι θα έχουν μια καλύτερη άποψη ή θα είναι πιο δημοκρατικό. Διότι μιλάμε για μια ζωή που μόλις γεννάται», τόνισε.
Διευκρινίζοντας περαιτέρω τη θέση της, ανέφερε: «Η επιστήμη μου με έχει βάλει σε μια θέση να βλέπω τα πράγματα φροντίζοντας και τη ζωή που έχει δημιουργηθεί κατανοώντας πλήρως και το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίσει εάν θέλει την τεκνοποίηση ή όχι», ενώ σημείωσε ότι «από τη στιγμή που ξεκινά να χτυπάει στους τρεις μήνες η καρδιά ενός παιδιού θεωρείται μια ζωή που έχει δημιουργηθεί».
Στην επισήμανση ότι οι αμβλώσεις είναι νόμιμες στη χώρα μας, απάντησε: «Το γνωρίζω. Για το ηθικό θέμα λέω». Συμπερασματικά ανέφερε ότι «θέματα τα οποία μπορεί να αφορούν το πως λειτουργεί η κοινωνία μας μπορούν να λύνονται με δημόσια διαβούλευση», διευκρινίζοντας ότι δεν αναφέρεται αποκλειστικά στο ζήτημα των αμβλώσεων.
Ο καθηγητής του ΟΠΑ και μέλος του Συμβουλίου Νομισματικής Πολιτικής της ΤτΕ μιλάει για ανθρώπινο κεφάλαιο, αξιολόγηση στην εκπαίδευση, αγορά εργασίας και το στοίχημα της επιστροφής των νέων στην Ελλάδα
