Η προκήρυξη δημοψηφίσματος επί ενός ψηφισμένου νομοσχεδίου, το οποίο ρυθμίζει ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα
Η πρόταση της - με έντονο κοινωνικό αποτύπωμα και εσχάτως φερέλπιδος και στην πολιτική ζωή του τόπου - κ. Μαρίας Καρυστιανού να τεθεί το θέμα των αμβλώσεων σε δημόσια διαβούλευση προκειμένου να τοποθετηθεί επ’ αυτού συνολικά η κοινωνία, με το σκεπτικό ότι ασχέτως της εδώ και χρόνια νομοθετικής του κατοχύρωσης ως ατομικού δικαιώματος, εντούτοις στην ηθική του διάσταση παραμένει ακόμα ανοικτό, δεν κάνει μόνο το προφανές, αν και αχρείαστο: Ήτοι να επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση παρωχημένα διλήμματα, τα οποία η ίδια η ωρίμανση και η προοδευτική ζύμωση βασικών κοινωνικών και πολιτικών αντιλήψεων στην Ελλάδα έχουν κατορθώσει προ πολλού να επιλύσουν και, μάλιστα, στη βάση μίας ευρείας κοινωνικής συναίνεσης που έχει ήδη επιτευχθεί.
Στο background, αν και είμαι σίγουρος ότι δεν ήταν αυτή η αρχική επιδίωξη, κάνει το εξίσου αχρείαστο: Αναρωτιέται για τα όρια, αφενός, εντός των οποίων μία κυβέρνηση δύναται και οφείλει να λαμβάνει αποφάσεις στη βάση της δημοκρατικής της νομιμοποίησης, αφετέρου, πέραν των οποίων παρίσταται η ανάγκη προσφυγής στην κρίση του λαού, προκειμένου να αναλάβει εκείνος το ειδικό βάρος μίας συγκεκριμένης επιλογής για την πολιτική και κοινωνική κατεύθυνση που πρέπει σε μία δεδομένη στιγμή να ακολουθήσει η χώρα.
Στην ουσία, η κ. Μαρία Καρυστιανού δεν κάνει κάτι άλλο από τα να προτείνει εμμέσως πλην σαφώς την ενεργοποίηση της Συνταγματικής πρόνοιας περί προκήρυξης δημοψηφίσματος επί ενός ψηφισμένου νομοσχεδίου που ρυθμίζει σοβαρό κοινωνικό ζήτημα.
Ωστόσο, ο Συνταγματικός Νομοθέτης έχει προβλέψει την εισαγωγή μέχρι δύο προτάσεων δημοψηφίσματος για νομοσχέδιο εντός της ίδιας περιόδου της Βουλής, με αυξημένη μάλιστα κοινοβουλευτική πλειοψηφία τριών πέμπτων για τη λήψη σχετικής απόφασης και τούτο για ευνόητους λόγους: Όχι μόνο αποτροπής κατάχρησης του θεσμού και περιφρούρησης του εξαιρετικού του χαρακτήρα, αλλά, έτι περισσότερο, προς εξασφάλιση μίας αναγκαίας θεσμικής ισορροπίας ανάμεσα στη συμμετοχή του λαού στη νομοθετική διαδικασία και την ανάγκη αποτελεσματικής και σταθερής διακυβέρνησης, ως αντίβαρο στο κλίμα αντιπαράθεσης και αβεβαιότητας που ενδέχεται να δημιουργηθεί εξαιτίας της κάθε και τρεις και λίγο προσφυγής στη δημοψηφισματικού τύπου λαϊκή ετυμηγορία.
Εκτός των δεδομένων θεσμικών ορίων ή κι αν ακόμα αυτά ήταν τυχόν μεγαλύτερα, επιτρέποντας τη συχνότερη καταφυγή σε λαϊκά δημοψηφίσματα, θα παρέμενε αδήριτη η ανάγκη της λελογισμένης και άκρως περιορισμένης χρήσης τους ως ύστατης επιλογής σε απολύτως κρίσιμα ζητήματα που, αντικειμενικά, θα υπερέβαιναν τις αντοχές της τακτικής διακυβέρνησης και πάντοτε, βέβαια, με το ειλικρινές πρόταγμα της ενίσχυσης της λαϊκής κυριαρχίας, προς αποφυγή σοβαρών και ανεπιθύμητων καταστάσεων έντονου κοινωνικού διχασμού.
Η ίδια ανάγκη θα επιτασσόταν, επιπλέον, προκειμένου τα δημοψηφίσματα να μην εργαλειοποιούνται ως βολική βαλβίδα αποσυμπίεσης πολιτικών αδιεξόδων, των οποίων το κόστος δεν επιθυμεί τυχόν να αναλάβει μία κυβέρνηση, ή ως ανέξοδη ρητορική στην υπηρεσία άτολμων πολιτικών, οι οποίοι είτε αδυνατούν να πάρουν το βάρος της ανοιχτής υπεράσπισης των επιλογών τους σε αμφίσημα κοινωνικά ζητήματα είτε, συναφώς, στέργουν στη διατύπωση στρογγυλοποιημένων και συμπεριληπτικών προτάσεων σε τέτοιο υψηλό βαθμό, που να αποκρύβεται περίτεχνα η πραγματική ιδεολογική τους ταυτότητα και, εν τέλει, να μην πλήττεται η πλατιά δημοφιλία τους σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο εκλογικό κοινό.
Από την άλλη, βέβαια, γεγονός είναι ότι μία κυβέρνηση συνολικά και κάθε πολιτικός ατομικά διαγράφουν με τις πάσης φύσης λειτουργηματικές πράξεις τους μία μακρά διαδρομή, με σκοπό στο τέλος να τεθούν τα παραχθέντα αποτελέσματά της στην κρίση της «μητέρας των λαϊκών ετυμηγοριών», που είναι οι εφ’ όλης της ύλης εθνικές εκλογές, στη βάσανο των οποίων σύντομα θα τεθεί και η κ. Καρυστιανού, εάν όντως εξακολουθούν να υφίστανται το ενδιαφέρον και η πρόθεσή της να κατέλθει σε αυτές.
17°
