Η Άννα Διαμαντοπούλου για τον αγώνα των γυναικών στο Ιράν: «Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή»

Η Υπεύθυνης Πολιτικού Σχεδιασμού και Μέλος του Συντονιστικού Πολιτικού Κέντρου του ΠΑΣΟΚ, Άννα Διαμαντοπούλου με ανάρτησή της στα social, μιλάει για τη τρέχουσα κατάσταση στο Ιράν και τον αγώνα των γυναικών στη χώρα.

H Άννα Διαμαντοπούλου στην ανάρτησή αναφέρεται σε μια συνάντησή της με έναν ιρανό καθηγητή φιλοσοφίας και κάνει λόγο για ένα τραγούδι που έγραψε ο γιος της μετά τη δολοφονία της 22χρονης Μάχσα Αμίνι επειδή είχαν φανεί τα μαλλιά της σε δημόσια θέα, παραθέτοντας τους στίχους του κομματιού.

Η ανάρτηση της Άννας Διαμαντοπούλου

Χθες έλαβα ένα email από  άγνωστο αποστολέα.

«Άννα μίλα γράψε επικοινώνησε με όποιον μπορείς. Στο Ιράν υπάρχει ελπίδα. Μην μας αφήνετε μόνους. Θυμδου το βιβλίο»

Πριν από οχτώ χρόνια, στην Κωνσταντινούπολη, γνώρισα έναν Ιρανό καθηγητή φιλοσοφίας. Βρεθήκαμε εκεί τυχαία, σ’ ένα κοινό φόρουμ. Τα επόμενα χρόνια ξανασυναντηθήκαμε στο Βερολίνο. Ανάμεσα σε email και συζητήσεις  για την Δημοκρατία την τον πολιτισμό των λαών μας ..γεννήθηκε μια φιλία∙ από αυτές που δεν χρειάζονται συχνή παρουσία, αλλά κοινή αγωνία.

Κάποια στιγμή μου εκμυστηρεύτηκε ότι έγραφε ένα μυθιστόρημα. Μου το έστειλε. Μια ερωτική ιστορία ανάμεσα σε έναν νεαρό, σκληρό άνθρωπο του καθεστώτος και μια γιατρό, μοντέρνα, ανυπότακτη. Μέσα από τη σχέση τους ξετύλιγε τα υπόγεια ρεύματα της ιρανικής κοινωνίας: τις συγκρούσεις, την πλύση εγκεφάλου, τις σιωπές, τον φόβο — και κυρίως τη συστηματική καταπίεση των γυναικών.

Μου έστειλε ηλεκτρονικά το βιβλίο Μου είπε ότι σκόπευε να το μοιράσει πρώτα στους  φοιτητές του. Και ότι ήξερε καλά πως θα είχε την «προσοχή» του καθεστώτος. Γι’ αυτό και, πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο, έστειλε τη γυναίκα του στο εξωτερικό.

Αυτή ήταν η τελευταία φορά που επικοινωνήσαμε. Μετά εξαφανιστηκε

Κάνω ό,τι μπορώ. Είμαι μελος Σε επιτροπή Ευρωπαίων γυναικών για τις γυναίκες στο Αφγανιστάν και στο Ιράν με την Margot Walstrom. Μιλάω με φίλους, καθηγητές, ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Αλλά θέλω να κάνω και κάτι πιο απλό, πιο ανθρώπινο. Να ανεβάσω εδώ ένα τραγούδι.

Ένα τραγούδι που έγραψε ο γιος μου, όταν σκότωσαν ένα κορίτσι την ΑΜΙΝΙ επειδή φάνηκαν τα μαλλιά της. Όταν φυλάκισαν και καταδίκασαν σε θάνατο έναν ράπερ τον ΣΑΛΕΧΙ  επειδή τόλμησε να υπερασπιστεί αυτές τις γυναίκες που βγήκαν στον δρόμο με κίνδυνο της ζωή τους.

Γιατί μερικές φορές το τραγούδι λέει εκείνα που η πολιτική διστάζει.

Και το τραγούδι γίνεται φωνή για όσους δεν μπορούν πια να μιλήσουν.            

Άσε τα μαύρα σου μαλια

Ελεύθερα να πέσουν

Του κόσμου όλη την ομορφιά

Να δουν όσοι μπορέσουν

Μαύρο το πέπλο που φοράς

Σαν νύχτα δίχως άστρα

Με το μαντίλι σου χαλάς

Τα πέτρινα τους κάστρα.

Ρεφ

Έχει η καρδιά η λευτεριά με όνειρα μεγάλα

Μοιάζει με σένα ΑΜΙΝΙ γενναία μαύρομλλλα

Έχει φωνή η λευτεριά και θέλει να φωνάξει

Να τραγουδήσει ΣΑΛΕΧΙ  τους στοίχους που χεις γράψει

Άλλος ο λόγος του θεου

Και άλλος του ανθρώπου

Η μάχη ενός παλικαριού

Με τον δημιουργό του

Εκείνος σήκωσε φωνή

Να βγει από το πλήθος

Να σπάσει μια φυλακή

Φτιαγμένη από ήθος

Όμορφα νιάτα που νωρίς

Γινήκανε αγρίμια

Θεέ μου πλησίασε να δεις

Του κόσμου την ασχήμια

Έχει η καρδιά η λευτεριά με όνειρα μεγάλα

Μοιάζει με σένα ΑΜΙΝΙ γενναία μαύρομλλλα

Έχει φωνή η λευτεριά και θέλει να φωνάξει

Να τραγουδήσει ΣΑΛΕΧΙ τους στοίχους που χεις γράψει

Για την Αμινί.

Για τον Σαλέχι.

Για τις γυναίκες του Ιράν.

Για όλους όσοι εξαφανίστηκαν, επειδή σκέφτηκαν, αγάπησαν, έγραψαν.

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.