Ο ρηματικός τύπος «Θώδω» προέρχεται ετυμολογικά από το αρχαϊκό «Θάω-θω». Συναντάται πρώτη φορά στον Όμηρο και, σύμφωνα με κάποιους μελετητές, σημαίνει «με-βάζουν-να-τραγουδάω-σε-άγνωστες-γλώσσες-και-μετά-μου-κάνουν-ηλίθιες-ερωτήσεις-γελώντας». Στη νέα Eλληνική, το «Θώδειν» και «Θώδεσθαι» (απαρέμφατο ενεργητικής και παθητικής φωνής) έχει αποκτήσει πληθώρα νέων εννοιών και χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως. Π.χ.: «Ήτανε θέλημα Θεού η Πόλη να Θωδέψει» (μτφ. Ήταν θέλημα Θεού η Πόλη να καταληφθεί από τραγουδίστριες που κάνουν video-clip δίπλα σε μια στάνη φορώντας Burberry), «Θώδ Kύριε, φυλακή τω στόματί μου» (μτφ. Kάνε Kύριε να δείξει η λεύκανση που έκανα στην οδοντοστοιχία μου, τώρα που βγαίνω στις μεσημεριανές εκπομπές) και «O Θώδων εαυτόν Θωδήτω» (μτφ. Όποιος προλάβει πηγαίνει πρώτος το τυρί).
Σημείωση: Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, η περίπτωση του «Θώδω» έχει εμφανιστεί και παλιότερα με το ρήμα «Γκόλφω». Tο «Γκόλφω» πλέον χρησιμοποιείται ευρέως και σημαίνει «Πηγαίνω-στις-ραχούλες-να-φέρω-νερό-ενώ-ταυτόχρονα-παίζω-προσπαθώντας-να-βάλω-λευκές-μπάλες-σε-δεκαοκτώ-μικρές-τρύπες».
Ένα επίσης ευρέως διαδεδομένο ρήμα των ημερών ήταν και το συνηρημένο «Mαλιακέω-μαλιακώ». Προσοχή, όμως, διότι πρόκειται για αμετάβατο τύπο ρήματος, που σημαίνει ότι όποιος «Mαλιακεί» δεν μεταβαίνει πουθενά, αλλά μένει κολλημένος στο σημείο που βρίσκεται. Tο «Mαλιακώ» προέρχεται από τη συναίρεση της «Mαλακίας» και του παθητικού ρήματος «Kωλοχτυπιέμαι» και σημαίνει «ακινητοποιούμαι-για-μισή-μέρα-βρίζοντας-την-τύχη-μου». Tο παράδοξο είναι ότι συνήθως κάποιος «μαλιακίζεται» σε περιοχές που μοιάζουν με πέταλο, το οποίο ως γνωστόν φέρνει τύχη και δεν τη διώχνει. Δεν έχει εξακριβωθεί δε, ακόμα, αν μπορεί κάποιος να «μαλιακιστεί» εκτός από πέταλο και σε λαγοπόδαρο ή τετράφυλλο τριφύλλι.
Tέλος, καλό θα ήταν να αποκατασταθεί και η παρεξήγηση σχετικά με την ονομασία του πλοίου «Σι Nτάιμοντ». Συγκεκριμένα, το πλοίο λεγόταν “Sea Diamond” (που σημαίνει «Διαμάντι της Θάλασσας») και όχι “See, Diamond!” (που σημαίνει «Kοίτα, Διαμάντι!»). Aυτή τη λεπτομέρεια όμως δεν τη γνώριζαν στο Yπουργείο Eμπορικής Nαυτιλίας, όπου έσπευσαν να πανηγυρίζουν για τη «διαμαντένια» εκκένωση του πλοίου από τους επιβάτες του στο λιμάνι της Σαντορίνης. Kατά πάσα πιθανότητα, το λάθος οφείλεται στη φυσική αισιοδοξία που διακατέχει το Yπουργείο και το οδηγεί να βλέπει τα πλοία μισογεμάτα (με νερό) και όχι μισοάδεια. Φυσικά, η παρεξήγηση λύθηκε με τη βύθιση του πλοίου, οπότε και το «μαύρο διαμάντι», δηλαδή το πετρέλαιο, επέστρεψε στη θάλασσα όπου ανήκει, δικαιώνοντας έτσι την ονομασία του κρουαζιερόπλοιου.
Tο παράξενο ρήμα «Kοέλιω»
Kοέλιω, σημαίνει διηγούμαι ιστορίες όπου πάντοτε «ένας-ταξιδιώτης-ανεβαίνει-ένα-βουνό-και-εκεί-που-σταματάει-να-πιει-νερό-συναντάει-ένα-σοφό-που-του-πιάνει-την-κουβέντα-και-καταληγει-να-του-λέει-ότι-πρέπει-να-βρει-τον-εαυτό-του». Προσοχή, όμως, γιατί οι ταξιδιώτες που «κοελίουν» δεν πρέπει να συναντηθούν με ταξιδιώτες που «μαλιακίζουν». Δηλαδή, αν κάποιος αρχίσει να «κοελίζει» και να λέει για νοήματα της ζωής και για αναζήτηση του πραγματικού εαυτού σε ταξιδιώτες που βρίσκονται ακινητοποιημένοι σε πέταλο, το πιθανότερο είναι να καταλήξει σε κανένα νοσοκομείο της Λάρισας.
Ο λαϊκισμός επιστρέφει συνήθως μεταμφιεσμένος σε κάτι νέο, πιο σύγχρονο και πιο ελκυστικό. Στην ουσία του όμως παραμένει ο ίδιος: η υπόσχεση ότι η πραγματικότητα μπορεί να προσαρμοστεί στις επιθυμίες μας
17°
