Όταν ένας υπουργός ανακαλύπτει το πλυντήριο πιάτων

Υπάρχουν στιγμές στα social media που ένα αθώο ποστ γίνεται οδοστρωτήρας συζήτησης, χωρίς καν να το καταλάβει ο άνθρωπος που το έγραψε. Κάτι τέτοιο συνέβη αυτό το Σαββατοκύριακο με έναν, κατά τ’ άλλα, συμπαθέστατο υπουργό, ο οποίος περιέγραψε με χιούμορ την εμπειρία του να μείνει «για πρώτη φορά στα χρονικά» μόνος με τα παιδιά.

Το ποστ βασίζεται σε ένα παλιό, γνώριμο μοτίβο: ο άνδρας που «ξέρει» τα δύσκολα, τα τεχνικά, τα περίπλοκα, από υπερυπολογιστές μέχρι εργασίες στο σπίτι, αλλά μπροστά στο πλυντήριο πιάτων παθαίνει black out. Το σπίτι γίνεται terra incognita, ένα οικοσύστημα που λειτουργεί χάρη σε μια γυναικεία παρουσία, η οποία κάνει όλα τα αόρατα, βαρετά, ανεπίσημα, αλλά απολύτως κρίσιμα πράγματα. Αυτό ήταν το σημείο που άναψε η συζήτηση: πόσο «αθώο» είναι στ’ αλήθεια ένα αστείο όταν κουβαλάει μέσα του μια τόσο παλιά διαίρεση ρόλων;

Η ανάρτηση του Δημήτρη Παπαστεργίου δείχνει ότι η ισότητα των δύο φύλων δεν είναι εμπεδωμένη ούτε στους πιο προοδευτικούς πολιτικούς

Κι εδώ έρχεται το δύσκολο: όταν το γράφει ένας πολιτικός, δεν διαβάζεται όπως όταν το λέει ένας απλός μπαμπάς. Από έναν πολίτη γελάς. Από έναν πολιτικό περιμένεις να βλέπει και να λύνει το θέμα της αόρατης εργασίας, όχι να το αναπαράγει άθελά του.

Ο Δημήτρης Παπαστεργίου είναι πράγματι ένας από τους πιο συμπαθητικούς υπουργούς της κυβέρνησης, με σύγχρονο, ανοιχτό προφίλ. Παρ’ όλα αυτά, η ανάρτησή του δείχνει ότι η ισότητα των δύο φύλων δεν είναι εμπεδωμένη ούτε στους πιο προοδευτικούς πολιτικούς. Και, μεταξύ μας, δεν χρειάζεται να συγχαίρουμε κανέναν επειδή κάνει δουλειά στο σπίτι. Θα πρέπει αυτό να θεωρείται δεδομένο και για τα δύο φύλα. Το πλυντήριο πιάτων δεν είναι ο διάβολος. Τον διάβολο τον κάνει η προσδοκία ότι κάποιος άλλος θα το βάλει.