Ο κ.Τσίπρας αλλάζει προσωπείο, όχι πρόσωπο

Ο Αλέξης Τσίπρας παραιτείται από τη βουλευτική του έδρα, για να επιστρέψει σε πρώτο ρόλο: ως ιδρυτής του, από καιρό αναμενόμενου, νέου κόμματός του. Και με αυτή του την κίνηση προαναγγέλλει μια ακόμη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ – βάζει ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο του παλαιού του κόμματος. Λογικό: το σχήμα πνέει τα λοίσθια και δεν έχει πια τίποτα να προσφέρει στην δική του προσωπική πορεία, κι αυτή είναι η μόνη που τον ενδιαφέρει.

Ο κ.Τσίπρας ξόδεψε δύο χρόνια για να ετοιμάσει το διαβόητο rebranding. Αλήθεια ποιο rebrading; Για ποιες επιλογές του έκανε αυτοκριτική; Πότε αναγνώρισε τα καταστροφικά λάθη του, που τα πληρώνει ακόμη η χώρα; Πότε έχει αναγνωρίσει τις τυχοδιωκτικές ενέργειές του το 2015; Τι έχει να πει γα την εξόντωση της μεσαίας τάξης; Για την πολιτική των ανοιχτών συνόρων και τις «Μόριες»; Για το γεγονός ότι η πατρίδα μας έγινε το «μαύρο πρόβατο» στην Ε.Ε.; Τώρα προσδοκά ότι ένα καινούργιο κόμμα θα αποτελέσει το νέο όχημα προς την εξουσία, αφού το παλιό «τα έφαγε τα ψωμιά του». Γιατί η εξουσία τού λείπει. Αδημονεί – θέλει τα φώτα πάνω του, δεν αντέχει άλλο τη σκιά. Ο αναπαλαιωμένος λαϊκισμός εξορμά! Αμετανόητος. Ίδιος κι απαράλλαχτος με τότε. Μας λέει ότι «η πατρίδα μας βρίσκεται σε επικίνδυνο αδιέξοδο». Θέλει, λέει, να μας γλυτώσει από «ένα καθεστώς γενικευμένης διαφθοράς, που γεννά ανισότητες και αδικία». Μιλάει για καθεστώς ο άνθρωπος που έστησε παρα-υπουργείο Δικαιοσύνης στο Μαξίμου, που εξύφανε την άθλια σκευωρία Novartis για να εξοντώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους, που συνωμότησε για να ελέγξει τα Μέσα Ενημέρωσης και να φτιάξει το ΣΥΡΙΖΑchannel.

Ο κ. Τσίπρας έχει κριθεί για τα πεπραγμένα του, με μια μεγάλη ήττα το 2019, ως πρωθυπουργός, και με μια ακόμη πιο συντριπτική το 2023, ως αρχηγός της αντιπολίτευσης

Ως πρωθυπουργός, άφησε πίσω του μια χώρα με κατεστραμμένη τη μεσαία τάξη, με τα υψηλότερα επίπεδα φτώχειας, με τον κατώτατο μισθό στα 630 ευρώ, με μια κρατική μηχανή διαλυμένη και με διεθνή αξιοπιστία στο ναδίρ. Επικαλείται ως άλλοθι για την αποτυχία του τα μνημόνια. Μα τα ήξερε όταν αναλάμβανε κι έταζε όσα έταζε. Ο κ. Τσίπρας έχει κριθεί για τα πεπραγμένα του, με μια μεγάλη ήττα το 2019, ως πρωθυπουργός, και με μία ακόμη πιο συντριπτική το 2023, ως αρχηγός της αντιπολίτευσης. Απέτυχε και στους δύο ρόλους. Ακόμη και στη δήλωση αποχώρησης από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν βρήκε το θάρρος να μιλήσει για παραίτηση. «Παραμερίζω» ήταν η λέξη που χρησιμοποίησε.

Σήμερα έχει αλλάξει προσωπείο, όχι πρόσωπο. Ο επανερχόμενος Τσίπρας χρησιμοποιεί τα ίδια ακριβώς υλικά: το επαναλαμβανόμενο ψέμα και τον υποκριτικό λαϊκισμό. Αλλά οι Έλληνες δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου, όπως ελπίζει. Μπορεί το 2010-14, στη φωτιά των μνημονίων, να ανέβηκε στο κύμα του λαϊκισμού που τον έφερε στην εξουσία, όμως το 2025 δεν είναι 2015. Το διάχυτο κύμα τοξικότητας που καλλιεργείται από τη «συμμαχία του ξυλολίου» δεν μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες που προέκυψαν μετά το 2010. Η φιλοδοξία από μόνη της δεν συνιστά πρόταση εξουσίας. Ούτε η γενική επίκληση σε κάποια νεφελώδη «προοδευτικότητα». Γιατί όποια λάθη κι αν έχει κάνει η σημερινή κυβέρνηση, δεν υπάρχει καμία σύγκριση με τον θίασο των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Κι όσα rebranding και να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόκειται να αποκτήσει την αντίληψη του διεθνούς και του οικονομικού περιβάλλοντος, το σχέδιο για τον εκσυγχρονισμό της διοίκησης και της εκπαίδευσης που διαθέτει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Από συνθήματα κοινωνικής ευαισθησίας έχουν χορτάσει οι πολίτες. Το ζήτημα είναι ποιος μπορεί να αυξήσει το βιοτικό τους επίπεδο στην πράξη και ποιος μπορεί να κάνει την Ελλάδα πιο ισχυρή. Τις απαντήσεις τις δίνει η πραγματικότητα. Και δεν ξέρω πολλούς νοσταλγούς του 2015-19.