Αριστεροί βουλευτές και εμφύλιος. Δεν είναι κόλλημα, είναι δουλειά

Η επιμονή με την οποία οι σύντροφοι της Αριστεράς επικαλούνται νοσταλγικά τον εμφύλιο είναι κάτι που μπορεί να παραξενεύει κάθε λογικό άνθρωπο (προφανώς μιλάμε για τους άκαπνους μοσχαναθρεμμένους συντρόφους που οι μόνες σφαίρες που έχουν δει είναι οι «Τρελές» στο σινεμά - οι άνθρωποι που πολέμησαν στον εμφύλιο καμία νοσταλγία δεν ένιωθαν). Αλλά δεν θα έπρεπε. Μια παράταξη που, περισσότερο από πολιτική, είναι θρησκευτική έχει ανάγκη την επίκληση της αέναης μάχης με το «κακό» κι αν αυτή η μάχη είναι θεωρητική, τότε ακόμα καλύτερα.

Έτσι ο θρήνος της βουλευτίνας (ή βουλεύτριας είναι πιο σωστό;) της Ζωής, της Ελένης Καραγεωργοπούλου, σύμφωνα με την οποία η επέτειος της μάχης στον Γράμμο είναι «μια μέρα μαύρης επετείου», δεν είναι η εκδήλωση της δυσαρέσκειας επειδή δεν έζησε για δεκαετίες κάτω από μια στυγνή δικτατορία ή επειδή δεν αγόρασε με τις οικονομίες της στη μαύρη αγορά οδοντόκρεμα και καλσόν. Είναι μια τελετουργική υπενθύμιση ότι η ίδια (ως ιέρεια της αριστεράς) δίνει τη μάχη της με τις δυνάμεις του σκότους. Ταυτοχρόνως είναι η υπενθύμιση του ταλέντου των στελεχών της Αριστεράς στην αυτοθυματοποίηση, ένα ταλέντο που αναπτύχθηκε και χάρη στις βλακώδεις ενοχές της χαλβαδοειδούς δεξιάς.

Η συντρόφισσα Καραγεωργοπούλου δεν είναι χαζή και καθόλου δεν θα ήθελε να ήταν ο Κομμουνιστικός Στρατός νικητής στον εμφύλιο, όπως σχεδόν κανείς κομμουνιστής δεν θα ήθελε να ζει σε κομμουνιστική χώρα. Γι’ αυτό άλλωστε ουδέποτε παρατηρήθηκε το παραμικρό ρεύμα αυτομόλησης στα ανατολικά, ακόμα και σε περιόδους που η Σοβιετική Ένωση έμοιαζε πανίσχυρη. Οι μαρξιστές δεν υπήρξαν ποτέ κορόιδα και πάντα καταλάβαιναν πόσο καλύτερη είναι η ζωή στον καπιταλισμό. Αλλά κάπως πρέπει να ικανοποιήσουν την ανάγκη τους για πίστη στον καλύτερο φανταστικό κόσμο που ευαγγελίζονταν.

Στην Ελλάδα οι αριστεροί βουλευτές (οι επίγονοι αυτών που πολέμησαν στον εμφύλιο) ικανοποιούν την ανάγκη για πίστη στον φανταστικό κόσμο επικαλούμενοι τον εμφύλιο με τον ίδιο τρόπο που οι αρχιερείς της εκκλησίας μιλούν για τη μάχη με την αμαρτία. Θεωρητικώς και με καμία διάθεση να αποχωριστούν τις σαρκικές απολαύσεις. Με το πάθος του καλού επαγγελματία και με γνώση πως μια ζωή χωρίς «αμαρτία», όπως και μια ζωή «σοσιαλιστική», θα ήταν αβίωτη.

Με λίγα λόγια, δεν πρέπει να εξοργιζόμαστε όταν ακούμε προνομιούχους πολιτικούς να επικαλούνται τον εμφύλιο απολαμβάνοντας τις πρόνοιες της δημοκρατίας εναντίον της οποίας στρέφονται. Να τους αντιμετωπίζουμε με τη συγκατάβαση που αντιμετωπίζουμε έναν αρχιμανδρίτη που κηρύττει την ταπεινότητα και τη φτώχεια λίγο πριν μπει στη λιμουζίνα για να πάει στο γεύμα που είναι καλεσμένος μαζί με άλλους παράγοντες του τόπου. Δουλειά είναι. Και μπράβο της.