Πολιτικη & Οικονομια

Αυτόπτης μάρτυρας

Tο χέρι στο παράθυρο

ΤΕΥΧΟΣ 181
13.09.2007, 13:29
Αργυρώ Μποζώνη
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Πόλεμος στο Ιράν: Δημήτρης Κούρκουλας, Πλάμεν Τόντσεφ, Κώστας Υφαντής, Ινώ Αφεντούλη, Γιάννης Κουτσομύτης και Έλενα Λαζάρου μιλούν για τη Μέση Ανατολή

Κοσμος Πόλεμος στο Ιράν: 6 ειδικοί μιλούν για τη Μέση Ανατολή

Μάκης Προβατάς

Κινηματογραφος Παναγιώτης Τιμογιαννάκης: Έζησε 21 χρόνια τα Όσκαρ από μέσα κι αποκαλύπτει όσα δεν ξέρουμε

Γιάννης Νένες

Κινηματογραφος Όσκαρ 2026: Από το φαβορί Σαλαμέ στο come back του Μάικλ Μπ. Τζόρνταν

Γιάννης Δαββέτας

Αυτόπτης μάρτυρας: Aυτό το χέρι με καταδικάζει να ζω σε μια πόλη-χωματερή

Tο χέρι κρέμεται χαλαρά έξω από το αυτοκίνητο, που προπορεύεται στην έξοδο της πόλης. Στο φανάρι της λεωφόρου Aθηνών πετάει ένα χαρτομάντιλο με λιπ γκλος. Tο χέρι είναι γυναικείο, στρογγυλό, περιποιημένο.

Έχει ακουμπήσει μια νύχτα με λαχτάρα το γόνατο κάποιου εραστή, έχει χαϊδέψει το κεφάλι του παιδιού της, έχει δείξει κάποτε κάτι ωραίο σε κάποιον που ξόδευαν μαζί το χρόνο, έχει πατήσει το κουμπί στο ασανσέρ της δοκιμασίας. Aυτό το χέρι πετάει το κύπελλο από έναν καπουτσίνο λίγο αργότερα στη χωματερή του επόμενου φαναριού και με θυμώνει. Στέκεται εκεί νωθρά, βασιλικό και επηρμένο, σταθερά έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου που λάμπει. Aυτό το τρυφερό χέρι δεν έχει βάλει καμία φωτιά, δεν είναι τέτοιο χέρι, δεν έχει ακουμπήσει στουπί, δεν τηγάνιζε στη γιορτή της τσακώνικης μελιτζάνας, δεν έχει τρελαθεί να καίει τα διπλανά οικόπεδα. Aυτό το χέρι δεν σκέφτεται τέτοια, δεν έχει σκεφτεί ποτέ. Aυτό το χέρι κρατάει τώρα ένα τσιγάρο, περιμένει νευρικά την επόμενη μέρα στη δουλειά, αναστατώνεται με το χρήμα, είναι αλώβητο όσο οι ερωτευμένοι, κατευθύνεται στις φωτιές τινάζοντας τη στάχτη του τσιγάρου και με βυθίζει στη λύπη, με κάνει να εξαντλούμαι μέσα στο θυμό, τον εκνευρισμό και μετά με σκοτώνει. Mε καταδικάζει να ζω σε μια πόλη-χωματερή και να μετράω κάθε μέρα τα μπαγιάτικα απομεινάρια αυτών των χεριών, με καταδικάζει, κάθε φορά που ψάχνω να βρω κάτι πολύτιμο, ένα βλέμμα, μια πίστη ακόμα και σε ανοησίες, μια επιλογή με συνειδητές απώλειες, μια βόλτα στην πόλη μου, δηλαδή, να χώνομαι μέχρι το λαιμό, μέχρι πνιγμού, στο σκουπιδαριό που αφήνει πίσω του.