Η πολιτική ζωή χρειάζεται λίγη ποινικοποίηση

«Να μην ποινικοποιήσουμε την πολιτική ζωή» ακούω να λένε σε κάθε ευκαιρία οι κυβερνητικοί βουλευτές (τώρα είναι της Νέας της Δημοκρατίας αλλά την ίδια καραμέλα πιπίλισαν και οι βουλευτές των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) και στην πραγματικότητα εννοούν «αφήστε ποινικά ατιμώρητους τους πολιτικούς ακόμα κι όταν έχουν κάνει εγκλήματα». Και είναι πολύ ενοχλητικό, γιατί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του πολιτικού συστήματος είναι η αποποινικοποίησή του.

Χτες στην εκπομπή στο ραδιόφωνο, ένας ακροατής παραπονέθηκε ότι όλοι καταγγέλλουν και κανείς δεν ξεστομίζει έστω μια λέξη που να δίνει μια λύση στα ζητήματα όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ και προσπαθώντας να τον ικανοποιήσω βρήκα αμέσως αυτή τη λέξη: φυλακή.

Καλώς ή κακώς, τίποτα ποτέ δεν πρόκειται να αλλάξει στη διαχείριση δημοσίου χρήματος (είτε αυτό είναι ευρωπαϊκό είτε αποκλειστικά ελληνικής προέλευσης) αν αυτοί που το διαχειρίζονται δεν έχουν τη βεβαιότητα ότι η κατάχρηση οδηγεί στη φυλακή. Ένας υπουργός, ένας υφυπουργός ή ένας γενικός γραμματέας που αισθάνεται άτρωτος, που ξέρει ότι το χειρότερο που μπορεί να του συμβεί είναι μια παραίτηση η οποία δεν αποκλείεται να συνοδεύεται από την υποστήριξη των συναδέλφων, δεν έχει στην πραγματικότητα κανέναν πρακτικό λόγο να μην βάλει το χέρι του μέχρι τον αγκώνα στο δοχείο με το μέλι, είτε για να το γευτεί ο ίδιος είτε για να το προσφέρει σε όσους σε αντάλλαγμα θα του χαρίσουν το μέλι της εξουσίας. Το μόνο που μπορεί να τον εμποδίσει είναι το ήθος του. Αν δεν έχει, ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα.

Μπορεί να μην αρέσει στους άμεσα ενδιαφερόμενους, αλλά αυτό που έχουμε ανάγκη είναι η κατάργηση της αποποινικοποίησης της πολιτικής ζωής. Είναι η εμπέδωση της βεβαιότητας ότι εκλεγμένος πολιτικός που παίζει με το δημόσιο χρήμα δεν θα έχει μόνο «πολιτικό κόστος» και ούτε θα έχει ως μοναδικό του κριτή τους ψηφοφόρους του, αλλά θα περνάει και την ποινική δοκιμασία που θα περνούσε ο οποιοσδήποτε πολίτης στη θέση του.

«Μα αυτό θα εμποδίζει τους πολιτικούς από το να παίρνουν αποφάσεις» είναι το πιο συνηθισμένο επιχείρημα που για κάποιο λόγο ταυτίζει την λήψη αποφάσεων με το έγκλημα. Στην πραγματικότητα, αυτό που θα κάνει είναι να υποχρεώσει τους πολιτικούς να δημιουργήσουν επιτέλους ένα θεσμικό πλαίσιο που θα είναι σαφές και δεν θα αφήνει μεγάλα περιθώρια για χάρες, εξυπηρετήσεις και «παρεμβάσεις για επίσπευση δικαίων αιτημάτων».

Η απαίτηση «να μην ποινικοποιήσουμε την πολιτική ζωή» είναι στην πραγματικότητα μια έκκληση για διατήρηση του καθεστώτος ατιμωρησίας, το οποίο (με ελάχιστες εξαιρέσεις) απολαμβάνουν οι συμπολίτες οι οποίοι - λόγω της θέσης τους - θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται πολύ πιο αυστηρά από όσο αντιμετωπίζεται ένας απλός πολίτης. Καταλαβαίνω γιατί να έχουν αυτή την απαίτηση οι πολιτικοί, αλλά εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο να προστατεύουμε την ατιμωρησία τους. Και μπράβο μας.