Τα social media αποχαιρετούν τον Βαγγέλη. «Συγνώμη από όλους μας»

Η είδηση τραγική. Το χειρότερο σενάριο επιβεβαιώθηκε. Διαβάζοντας το timeline μου ένιωσα την ανάγκη να δημοσιοποιήσω όσα έβλεπα. «Μα, στη στήλη δημοσιεύουμε ατάκες και αναρτήσεις πολιτικών». «Η στήλη είναι πολιτική. Δεν ταιριάζει το θέμα». Κι όμως, σκέφτηκα λίγο αργότερα. Το θέμα είναι βαθιά πολιτικό. Ένα παλικάρι 20 ετών αυτοκτονεί, γιατί κάποιοι δε φρόντισαν να το προστατέψουν από κάποιους ψευτονταήδες, κάποιους κομπλεξικούς, κάποιους που ποτέ δε διδάχτηκαν το πιο ουσιαστικό από το σπίτι και τους δασκάλους τους. Οι μαρτυρίες των συμφοιτητών για τα βασανιστήρια σοκάρουν. Και η ζωή συνεχίζεται. Κανείς δεν τιμωρείται. Ο διευθυντής της σχολής και οι καθηγητές του παιδιού δεν παραιτούνται, όπως θα περίμενε κανείς να κάνουν από στοιχειώδη αίσθηση επαγγελματισμού, μετά την αποκάλυψη της προσωπικής και επαγγελματικής τους αποτυχίας. Γιατί ένας δάσκαλος έχει χρέος να γνωρίζει. Είναι αποτυχημένος αν δε γνωρίζει. Αν δεν απομακρύνει από κάθε σχολική/ πανεπιστημιακή κοινότητα τέτοιους ψευτονταήδες. Αν δεν προλάβει το έγκλημα. Έχει χρέος να προλαβαίνει το έγκλημα. Και δεν το έκανε. Ούτε στην περίπτωση του Βαγγέλη, ούτε σε δεκάδες άλλα κρούσματα που έρχονται καθημερινά στη δημοσιότητα- ή ακόμα χειρότερα περιπτώσεις bulling που δεν μαθαίνουμε ποτέ. Το θέμα, λοιπόν, είναι βαθιά πολιτικό και αποκαλύπτει το θλιβερό σημείο που έχει φτάσει η κοινωνία. Που κάνει πορείες, απεργίες, ζητά αξιοπρέπεια, διαμαρτύρεται για τα πάντα, αλλά στρέφει αλλού το βλέμμα από το μεγαλύτερο έγκλημα που διαπράττεται πλάι του.

Οι παρακάτω αναρτήσεις είναι λίγες μόνο από όσες διάβασα στο timeline μου.

Αντίο, ρε Βαγγέλη. Έπρεπε να ήσουν εδώ και να τους κοιτούσες σήμερα στα μάτια. Να ζητούσες την παραδειγματική τους τιμωρία. Να πάλευες για όλα τα παιδιά που αύριο μπορεί να φοβούνται να πάνε στο σχολείο ή τη σχολή τους. Σε θέλαμε τόσο πολύ εδώ. Σε είχαμε τόσο ανάγκη. Μας το χάλασες.