Τα Τέμπη και το τέλος της θεωρίας περί Λαϊκού Μετώπου

Η πρόταση της συγκρότησης ενός «Λαϊκού Μετώπου» παρουσιάστηκε στη χώρα μας με το πρόσχημα της ανάγκης να ηττηθεί η πολιτική παντοκρατορία της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά και την επίτευξη της δεύτερης κοινοβουλευτικής του αυτοδυναμίας στις εκλογές του 2023. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για ένα ιδεολογικό εύρημα των συνιστωσών του κατακερματισμένου ΣΥΡΙΖΑ που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως σανίδα σωτηρίας των εις τα εξ ων συνετέθη κομματιών του μετά τις διαδοχικές διασπάσεις που ακολούθησαν την εκλογική του συντριβή. Στην ιδέα αυτή προσχώρησαν στην πορεία και άλλα στελέχη κεντροαριστερών δυνάμεων ως μια ρεαλιστική δήθεν διέξοδος στην πορεία προς την εξουσία.

Η ιδέα προέκυψε ως η μεταφορά στην Ελλάδα της γαλλικής πολιτικής εμπειρίας μετά την ήττα του κόμματος του Εμμανουέλ Μακρόν στις ευρωεκλογές του 2024 και εν όψει των βουλευτικών εκλογών που είχε προκηρύξει ο Γάλλος Πρόεδρος. Η συγκρότηση του «Νέου Λαϊκού Μετώπου (ΝΛΜ)» από τα κόμματα της Κεντροαριστεράς στόχευε ουσιαστικά στην ανατροπή της κυβέρνησης Μακρόν και στον πιθανό εξαναγκασμό του σε παραίτηση. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, το ΝΛΜ δεν δίστασε να ταυτιστεί σε ορισμένες θέσεις ακόμα και με την Ακροδεξιά της ΛεΠέν. Η αλλοπρόσαλλη πολιτική του επικεφαλής του ΝΛΜ Μελανσόν οδήγησε γρήγορα στην απαξίωση και την αποδυνάμωσή του με την αποχώρηση των Σοσιαλιστών.

Την ίδια τύχη είχε και η ελληνική εκδοχή της πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση εγχώριου Λαϊκού Μετώπου. Αποδείχτηκε στην πράξη ότι η μόνη συγκολλητική ουσία μεταξύ των τάσεων που είχαν συγκροτήσει τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν η κυβερνητική εξουσία αν και το ξήλωμα του κουβαριού είχε ξεκινήσει και κατά τη διάρκειά της. Η θριαμβευτική ανάδειξη του Στέφανου Κασσελάκη ως διαδόχου του Αλέξη Τσίπρα ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση του εσωκομματικού αλαλούμ μιας Αριστεράς που έπαιξε τις τύχες της χώρας κορώνα-γράμματα. Τα γεγονότα που ακολούθησαν επισφράγισαν την εικόνα της διάλυσης που κανένα «Λαϊκό Μέτωπο» δεν ήταν σε θέση να αποκρύψει. Τα ευρήματα των μετέπειτα διαδοχικών δημοσκοπήσεων είναι χαρακτηριστικά.

Η πρώτη προσπάθεια εμφάνισης του Λαϊκού Μετώπου αλά ελληνικά έγινε με την κατάθεση της τελευταίας πρότασης δυσπιστίας προς την κυβέρνηση με αφορμή την πολύνεκρη τραγωδία των Τεμπών. Η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ να καταθέσει την πρότασή του αυτοτελώς, λόγω του απαιτούμενου αριθμού υπογραφών, οδήγησε σε μια άτυπη κοινή εμφάνιση της «προοδευτικής» αντιπολίτευσης η οποία αναπτέρωσε τις ελπίδες των διάσπαρτων οπαδών του μετώπου. Ο δημοσκοπικός πενταπλασιασμός της εκλογικής δύναμης της «Πλεύσης Ελευθερίας» έδωσε μια πρώτη απάντηση σε όσους είχαν αμφιβολία για το που θα μπορούσε να οδηγήσει ένα τέτοιο πολιτικό -και λαϊκιστικό- συνονθύλευμα.

Η διαδικασία κατάθεσης των προτάσεων για τη συγκρότηση προανακριτικής επιτροπής για τις ευθύνες των πολιτικών προσώπων που εμπλέκονται στην τραγωδία των Τεμπών έδωσε επί της ουσίας την χαριστική βολή στην υπόθεση της συγκρότησης του ελληνικού Λαϊκού Μετώπου. Όχι μόνον επειδή η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ διαχώρισε από την πρώτη στιγμή τη θέση της από κάθε πιθανότητα κατάθεσης κοινής «κεντροαριστερής» πρότασης αλλά -κυρίως- επειδή η διαδικασία των διμερών διαπραγματεύσεων των πάλαι ποτέ εσωκομματικών τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ ευτελίστηκε σε παζάρι συγκέντρωσης υπογραφών χωρίς αρχές και όρια. Η αναζήτηση της αλήθειας σε μια υπόθεση που συνετάραξε τη χώρα και ευαισθητοποίησε τους πολίτες έγινε πεδίο εξυπηρέτησης μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.

Τρανή απόδειξη του τέλους της θεωρίας περί συγκρότησης «Λαϊκού Μετώπου» είναι η εγκατάλειψη της ιδέας για κοινά ψηφοδέλτια και «ομπρέλες» που εμπεριείχε το σχέδιο rebranding του πρωθυπουργού της «Πρώτη φορά Αριστερά». Μετά τα απογοητευτικά ποσοστά που συγκεντρώνουν οι απαντήσεις για την ανάγκη δημιουργίας Λαϊκού Μετώπου, οι ερωτήσεις των δημοσκόπων αναζητούν πλέον απαντήσεις στο ερώτημα της ανάγκης συγκρότησης νέου φορέα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Έχουν αρχίσει να οργανώνονται και επισήμως συναντήσεις των οπαδών αυτής της «νέας» ιδέας. Φαίνεται πως κάποιοι εξακολουθούν να μη συνειδητοποιούν ότι η εναλλακτική διακυβέρνηση απαιτεί πρωτίστως πειστικό πολιτικό αφήγημα και όχι αναμάσημα των «προοδευτικών» φληναφημάτων που πλήρωσε η χώρα πολύ ακριβά.