Ο Λόφος του Στρέφη δεν είναι ο Μεγάλος Περίπατος της Πανεπιστημίου για να «βγάζει μάτι»

Προχθές διάβαζα σε ρεπορτάζ της Καθημερινής την εξής δήλωση του δημάρχου Δούκα για τον Λόφο του Στρέφη: «Ήδη έχουμε κάνει έργο, έχουμε φυτέψει 300 δέντρα, θα τοποθετηθούν και τα φώτα και φυσικά θα ανοίξει και το ιστορικό ουζερί Εξωστρεφής. Δεν δέχομαι ότι έχω εγκαταλείψει τον Λόφο του Στρέφη». Εν τω μεταξύ, κατά την επιστροφή μου από το ραδιόφωνο στο σπίτι μου, στα Εξάρχεια με περίμενε μια επετειακή αφίσα για τον έναν χρόνο κατάληψης του ουζερί Εξωστρεφής που… φυσικά, σύμφωνα με τον δήμαρχο, θα ανοίξει – κάπου, κάπως, κάποτε.

Πριν από έναν μήνα παρακολούθησα στο Ευρωκοινοβούλιο ένα express σεμινάριο που αφορούσε το misinformation και το disinformation στη δημόσια σφαίρα, τις διαφορές μεταξύ τους και τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εκπαίδευση των πολιτών στη διαχείριση της έκθεσής τους σε παραποιημένη ή διαστρεβλωμένη αλήθεια. Η διαφορά του misinformation από το disinformation είναι ότι στη δεύτερη περίπτωση η παραπληροφόρηση γίνεται με πρόθεση.

Τι πιο εύκολο για να πείσεις έναν αναγνώστη, ακροατή, τηλεθεατή ότι δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια ανάπλασης από τη νέα διοίκηση στον πολύπαθο αυτό λόφο από το να τον προτρέψεις να κάνει μια βόλτα για επιτόπια αυτοψία; Και ότι μερικά δενδρύλλια ατάκτως φυτεμένα δεν αποτελούν ακριβώς ανάπλαση και ξάφνου οι δημότες της Αθήνας θα γίνουμε ευτυχείς και λειτουργικοί κινούμενοι σε στενά δρομάκια με κατεστραμμένα και βρόμικα πεζοδρόμια, η συντήρηση των οποίων είναι κατεξοχήν αρμοδιότητα του δήμου αλλά και δική μας απαίτηση.

Βεβαίως, ο Λόφος του Στρέφη δεν είναι ο Μεγάλος Περίπατος της Πανεπιστημίου για να «βγάζει μάτι» ώστε οι αστοχίες κατά την ανάπλασή του να γίνουν viral στα κοινωνικά δίκτυα, όπως συνέβη μ’ εκείνες της προηγούμενης διοίκησης, στοιχίζοντάς της τη δεύτερη θητεία στη δημαρχία. Ο Μεγάλος Περίπατος ήταν αδύνατο να κρυφτεί πίσω από ψεύδη. Στην περίπτωση του Λόφου του Στρέφη, η αλήθεια αποκαλύπτεται σε όποιον μπει στον κόπο να την ψάξει. Ακόμη κι αν αυτός ο κόπος περιορίζεται στην ανάγνωση μιας αφίσας αναρτημένης σε κάποιον τοίχο στα ριζά του, που περιγράφει την πραγματικότητα. Γιατί είναι η αλήθεια των καταληψιών αυτή που επιβεβαιώνεται και όχι η αλήθεια μιας δημοκρατικά εκλεγμένης διοίκησης. Η αξιοπιστία όμως είναι σοβαρό προαπαιτούμενο της δημοκρατίας.

Οι σοφιστές, ως γνωστόν, αφιέρωναν τη ζωή τους στην αναζήτηση της αλήθειας και είχαν καταλήξει πολύ πριν από την εισαγωγή των όρων misinformation και disinformation πως η αλήθεια δεν είναι μόνο μία. Αλλά εγώ επιλέγω αντί επιλόγου ένα απόσπασμα από το «Ελένης Εγκώμιον» του Γοργία.

«Πόσοι δεν έχουν πείσει ή δεν πείθουν τόσους και τόσους για τόσα πράγματα πλάθοντας έναν ψευδή λόγο! Γιατί, αν οι πάντες είχαν για τα πάντα, μνήμη για τα περασμένα, συνείδηση για τα παρόντα και πρόγνωση για τα μελλοντικά, ο λόγος δεν θα εξαπατούσε έτσι· στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι εύκολο ούτε να θυμόμαστε το παρελθόν ούτε να έχουμε γνώση του παρόντος ούτε να μαντεύουμε το μέλλον· έτσι, για τα περισσότερα ζητήματα οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν σύμβουλο της ψυχής τους την πίστη. Επειδή όμως η πίστη είναι σφαλερή και αβέβαιη, οδηγεί όσους τη χρησιμοποιούν σε σφαλερές και αβέβαιες επιτυχίες».