Τα αμαρτήματα των συντρόφων μας

Η κυβέρνηση κινείται στο πλαίσιο μιας ιδιότυπης εποχής: Ο πολιτικός χρόνος κυλά απείρως πιο γρήγορα από τον ημερολογιακό. Αυτό έχει ως επίπτωση η «βίαιη ωρίμανση» του ΣΥΡΙΖΑ να γίνεται ακόμα πιο…βίαια. Και παγιωμένες εδώ και χρόνια αντιλήψεις στελεχών της, οι απροσπέλαστες «κόκκινες γραμμές» της εποχής του 4% να ξεπερνιούνται σε διάστημα ωρών.

Δύο παραδείγματα. Διαβάζουμε στην «Αυγή» (3/3/15) ότι η πρώτη μεγάλη επένδυση επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αφορά «επένδυση περίπου 80 εκατ. ευρώ, που διασφαλίζει 500 θέσεις εργασίας και αφορά την εξαγορά της αλλαντοβιομηχανίας ΝΙΚΑΣ από την ελληνικών συμφερόντων ολλανδική εταιρεία Impala η οποία λειτουργεί σε σύμπραξη με τον Σ. Θεοδωρόπουλο (της Chipita)». Στο σχόλιο της εφημερίδας πληροφορούμαστε ότι με εκπρόσωπο της εταιρείας συναντήθηκε ο υπουργός Ανάπτυξης Γ. Σταθάκης, που ζήτησε να αυξηθούν οι θέσεις εργασίας.

Ιδιωτική επένδυση, μονοπώλιο, συνάντηση υπουργού με εκπρόσωπό της. Αμαρτία; Όχι γιατί εδώ μιλάμε για 500 θέσεις εργασίας και βάλε. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Άλλο παράδειγμα. Η Τουρκία δέσμευσε την περασμένη Παρασκευή το μισό Αιγαίο για ασκήσεις μέχρι το τέλος του χρόνου. Χάρη σε διαβήματα που έκανε το δικό μας υπουργείο Εξωτερικών προς ΝΑΤΟ και Ε.Ε., η απόφαση αυτή ανακλήθηκε από την Άγκυρα.

Διαβήματα στο ΝΑΤΟ, που ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε την αποχώρησή μας και προς την «επάρατη» Ε.Ε.! Αμαρτία; Όχι βέβαια! Κι όμως λίγο πριν από τις εκλογές, τόσο ο σήμερα υπουργός κ. Δρίτσας όσο και ο σήμερα βουλευτής κ. Βίτσας ζητούσαν είτε την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ είτε την αυτοδιάλυσή του (σχόλιο του Λ. Καστανά για ενημέρωση).

Μόνο που η σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα έφερε έτσι τα πράγματα, ώστε να αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν το ΝΑΤΟ είχε αυτοδιαλυθεί και η Τουρκία αλώνιζε στο Αιγαίο. Αλλά είπαμε. Όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος…