Παππάδες και παπατζήδες

Ασυνήθιστο - κοινοβουλευτικά τουλάχιστον - αυτό που έγινε στη Βουλή στη διάρκεια της συζήτησης για τις φετινές πυρκαγιές. Ο πρωθυπουργός της χώρας αρνήθηκε να παραμείνει στην αίθουσα και να ακούσει τον εκπρόσωπο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αφήνοντας κατά μέρος αυτούς που πιστεύουν ότι «ο Μητσοτάκης είναι Θεός» και συμφωνούν εκ των προτέρων με ότι πει και ότι κάνει αλλά και εκείνους που εξακολουθούν να θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «έσωσε τη χώρα από τα μνημόνια και μπορεί να την ξανασώσει», η εκτός προγράμματος αντιπαράθεση κυβέρνησης - αξιωματικής αντιπολίτευσης προσφέρεται για χρήσιμα συμπεράσματα που αφορούν τις επερχόμενες πολιτικές εξελίξεις.

Η σημασία της αποχώρησης του Κυριάκου Μητσοτάκη από την ομιλία του Νίκου Παππά στη Βουλή

Με την στάση του αυτή ο Κυριάκος Μητσοτάκης έστειλε διπλό μήνυμα τόσο προς τους εσωτερικούς του αντιπάλους όσο και προς τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, κυρίως προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Ως προς τους «διαφωνούντες» πρώην πρωθυπουργούς - και όσους δείχνουν ανάλογες διαθέσεις - το μήνυμα ήταν πεντακάθαρο. Μην θεωρείτε ότι ο σεβασμός των απόψεων και των καπρίτσιων σας σας θα διαρκέσει επ’ αόριστον από τη στιγμή τουλάχιστον που εσείς οι ίδιοι δεν σέβεστε τα αξιώματα στα οποία αναδειχθήκατε χάρη σε αυτή την παράταξη. Το μήνυμα προς τα έξω ήταν ότι η περίοδος χάριτος και ανοχής του ΣΥΡΙΖΑ - στην οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η άνετη και μακρόχρονη παραμονή του στην εξουσία - τελείωσε.

Η «νέα» πλειοψηφία της αξιωματικής αντιπολίτευσης μίλησε για αντιθεσμική στάση του πρωθυπουργού και παρέμβασή του στα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, είναι καιρός να συνειδητοποιήσουν οι διεκδικητές της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν μπορούν να συνεχίζουν να προσβάλλουν τον κοινοβουλευτισμό και τις αξίες της Αριστεράς στο όνομα της εσωκομματικής τους ίντριγκας. Η ανάδειξη του Νίκου Παππά σε πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το αντάλλαγμα της ανατροπής των εσωκομματικών συσχετισμών σε βάρος του Στέφανου Κασσελάκη. Η «παλιά» αρχή «ότι είναι νόμιμο δεν είναι και ηθικό» φαίνεται να μην ίσχυσε στην περίπτωση του ομόφωνα καταδικασμένου πρώην πρωτοκλασάτου υπουργού.

Η «Κασσελακιάδα» δεν είναι η αιτία των διαλυτικών- διασπαστικών φαινομένων στον ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, είναι το αποτέλεσμα της τακτικής που ακολούθησε η «ιστορική» ηγεσία της «Πρώτη φορά Αριστερά» και η οποία οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στους Κασσελάκηδες. Ο λαϊκισμός, όπως έχει αποδειχθεί και στο παρελθόν, γυρίζει μπούμεραγκ στους εμπνευστές του. Οι δικαστικές εξελίξεις στην υπόθεση Novartis είναι η καλύτερη απόδειξη. Δηλώσεις όπως «Είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του Ελληνικού κράτους» (Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, υπουργός Δικαιοσύνης)ή «Να βάλουμε κάποιους στη φυλακή για να πάρουμε την εξουσία» (Παύλος Πολάκης) δείχνουν την κατάντια στην οποία οδήγησε ο ΣΥΡΙΖΑ την πολιτική ζωή της χώρας.

Με την διαδικασία της συνεχιζόμενης αποσύνθεσης του ΣΥΡΙΖΑ σε εξέλιξη ολοκληρώνεται ο πολιτικός κύκλος της κρίσης που στοίχισε και εξακολουθεί να στοιχίζει ακριβά στη χώρα. Η επόμενη μέρα του πολιτικού συστήματος απειλείται από δύο κινδύνους. Ο πρώτος είναι ο κίνδυνος της Ακροδεξιάς που επιχειρεί, όπως και σε ολόκληρο τον κόσμο - ιδιαίτερα στην περίπτωση εκλογής του Τραμπ στην Αμερική - να αναλάβει κεντρικό ρυθμιστικό ρόλο σε μια πολύ κρίσιμη για την Ευρώπη και τον πλανήτη στιγμή. Ο δεύτερος είναι η επιστροφή, σε διαφορετικό περιτύλιγμα, του αριστερού λαϊκισμού που τόσο επώδυνα βίωσε η χώρα. Η παρουσία μιας ευρείας και σύγχρονης δημοκρατικής παράταξης μπορεί να αποτελέσει ισχυρό ανάχωμα στις απειλές αυτές προκειμένου να γυρίσει η Ελλάδα οριστικά νεα σελίδα.