Εκείνος κι εκείνος

Δεν ξέρω ειλικρινά ποιο είναι το πιο εξοργιστικό. Που ο Καραμανλής για 15 ολόκληρα χρόνια παρέμεινε άφωνος ενώ η χώρα είχε μπει σε μια περιπέτεια άνευ προηγουμένου για την οποία φέρει και ο ίδιος σοβαρές ευθύνες, αλλά προτίμησε να μιλήσει τώρα -για τρίτη φορά, παρακαλώ-στην παρουσίαση βιβλίου ενός υβριστή του πρωθυπουργού, παρουσίαση που έγινε μάλλον για καθαρά προσχηματικούς λόγους; Γιατί για το βιβλίο κουβέντα δεν ακούσαμε.

Και αφήνουμε κατά μέρος και την κωμωδία με τους δήθεν απόρρητους φακέλους τους οποίους κατάφερε να ξετρυπώσει ο συγγραφέας. Γιατί τι σόι απόρρητοι φάκελοι ήταν όταν έγιναν βιβλίο;

Και αφήνουμε κατά μέρος τους αισχρούς υπαινιγμούς για δήθεν ενδοτικότητα Μητσοτάκη ως προς τη Χάγη και το εύρος των χωρικών υδάτων που είναι ως γνωστόν αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδος με βάση το διεθνές δίκαιο και κανείς Έλληνας πρωθυπουργός δεν θα διανοείτο ποτέ να απεμπολήσει.

Και αφήνουμε, τέλος, κατά μέρος και τις πρωτοφανείς φιλοπουτινικές αναφορές για τη δήθεν φιλοπόλεμη Ευρώπη που δήθεν επιθυμεί να ταπεινώσει τη Ρωσία. Γιατί το ακούσαμε κι αυτό.

Ή που ο Σαμαράς θεώρησε σωστό να ασκήσει μια ισοπεδωτική και άδικη κριτική μιλώντας επί παντός επιστητού, από τα εθνικά θέματα και τον γάμο των ομοφύλων μέχρι και τον ΦΠΑ στα τρόφιμα, λέγοντας μεταξύ άλλων και τερατώδεις ανακρίβειες όπως το ότι η σημερινή Νέα Δημοκρατία του 41% είναι δήθεν μικρή και φοβική.

Δηλαδή η δική του Νέα Δημοκρατία του 18,8% ήταν μεγάλη και ατρόμητη;

Ή ότι δήθεν το 41% ήταν προϊόν φόβου για επάνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Ειλικρινά, δεν ντράπηκε να το πει αυτό;

Ή η αναφορά για τη δήθεν αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, που υιοθετεί αυτούσια τη ρητορική του Βελόπουλου και του ΣΥΡΙΖΑ.

Και αν, εν πάση περιπτώσει, έγιναν και λάθη στην πενταετία Μητσοτάκη, τίποτα καλό δεν βρήκαν να πουν και οι δύο;

Ούτε για την οικονομία με τις 13 συνεχόμενες αναβαθμίσεις από ξένους οίκους, την τεράστια μείωση του χρέους κατά 40%, τη μείωση της ανεργίας σε μονοψήφιο, τις μεγάλες ξένες επενδύσεις και την επαναλειτουργία των 3 ναυπηγείων, την πρόωρη αποπληρωμή των ακριβών δανείων του ΔΝΤ, τις μειώσεις φόρων, την τέταρτη συνεχόμενη αύξηση του κατώτατου μισθού, την πάταξη της παραοικονομίας, την τεράστια μείωση στον χρόνο απονομής των συντάξεων;

Ούτε για την ισχυροποίηση των ενόπλων δυνάμεων με τα Ραφάλ, τις φρεγάτες, τα αναβαθμισμένα F-16, τα ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα, τα νέα υπερσύγχρονα τεθωρακισμένα οχήματα με τα οποία εξοπλίζονται ο Έβρος και τα νησιά;

Ούτε για τις αμυντικές συμφωνίες με ΗΠΑ, Γαλλία, Εμιράτα που θωράκισαν αμυντικά τη χώρα;

Ούτε για τις συμφωνίες για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα με Αίγυπτο και Ιταλία που την αναβάθμισαν γεωπολιτικά;

Ούτε για το τείχος του Έβρου που καθιστά τη Θράκη σχεδόν απροσπέλαστη;

Ούτε με τα ήρεμα νερά στο Αιγαίο με τις σχεδόν μηδενικές παραβιάσεις και παραβάσεις εδώ και περίπου 1,5 χρόνο;

Ούτε για την επιτυχημένη διαχείριση πολλαπλών κρίσεων με Έβρο, πανδημία, Ανατολική Μεσόγειο, ενεργειακό, εφοδιαστική αλυσίδα;

Ούτε για τις υποδομές με τους 6 νέους σταθμούς μετρό στην Αθήνα, το μετρό Θεσσαλονίκης που παραδίδεται σύντομα, την Ε65 που έχει σχεδόν παραδοθεί ολοκληρωμένη, την Πατρών-Πύργου, την Αμβρακία Οδό, τα 14 πλήρως ανακαινισμένα αεροδρόμια, τα υδατοδρόμια, την ηλεκτρική διασύνδεση της Κρήτης και πολλά άλλα;

Ούτε για την ψηφιοποίηση πολλών υπηρεσιών του κράτους που κάνουν τη ζωή των πολιτών απείρως πιο εύκολη;

Ούτε για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, την επιστολική ψήφο, το νέο ποινικό κώδικα, το νέο δικαστικό χάρτη που θα αυξήσει σημαντικά την ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης, τη νέα αξιοκρατική διαδικασία επιλογής στελεχών στη δημόσια διοίκηση;

Δικαιούνται ασφαλώς ως πρώην πρωθυπουργοί να παρεμβαίνουν όποτε και όπως το κρίνουν σκόπιμο. Και δικαιούνται ασφαλώς να έχουν και διακριτές πολιτικές απόψεις. Εδώ όμως μιλάμε για κάτι διαφορετικό και για μια ευθεία επίθεση εναντίον μιας κυβέρνησης που για πολλούς και διαφόρους λόγους βγήκε πρόσφατα ελαφρώς τραυματισμένη από ένα όχι και τόσο καλό εκλογικό αποτέλεσμα και προσπαθεί τώρα για μια επανεκκίνηση γιατί τα προβλήματα της χώρας δεν μπορούν να περιμένουν.

Όσο καλόπιστα και να το δει κανείς, η συμπεριφορά και των δύο είναι εντελώς ακατανόητη. Και να μου επιτραπεί να πω και καθόλου έντιμη.

Αν πρόκειται για προσωπική πικρία επειδή αισθάνονται απόμαχοι και εκτός συστήματος εξουσίας, θα μπορούσαμε να δείξουμε ενδεχομένως κατανόηση.

Αν και εξ όσων γνωρίζω, ο Μητσοτάκης σε κανέναν δεν έταξε ότι θα συγκυβερνά μαζί του, ούτε ότι ο ίδιος θα τελεί υπό επιτροπεία.

Αν πάλι υπαγορεύεται από άλλες σκοπιμότητες, θα φανεί σύντομα.

Και δεν θα φανεί ακριβώς στο χειροκρότημα, όπως λέει και το γνωστό άσμα. Αλλά μάλλον θα οδηγήσει στην οριστική απαξίωση και τη λήθη.

Και αφήνω για το τέλος το εντελώς περίεργο και ετερόκλητο ακροατήριο της εκδήλωσης. Από παπάδες, καλόγερους και δημοσιογράφους-υμνητές του Πούτιν, μέχρι και στελέχη του Βελόπουλου και της Νίκης, τη γνωστή Βασιλική Θάνου με τον γνωστό ρόλο επί Σύριζα, τον διαβόητο Μαντζουράνη που υπήρξε και δικηγόρος του καταδικασμένου Παπαγγελόπουλου, τη Λατινοπούλου που βρίσκει τη Λεπέν «κεντροδεξιά», τον Νικολόπουλο που ήθελε να ξεθάψουμε τον μακαριστό Χριστόδουλο γιατί ήταν σίγουρος ότι τον φάγανε και άλλα τέτοια φρούτα και γραφικούς.

Μόνο η Ελένη Λουκά έλειπε.

Αλλά ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να πάει την επόμενη φορά. Είναι να τα χάνει κανείς αυτά;