Γάμος ομόφυλων ζευγαριών: Η λίστα της μεγάλης ντροπής

Η ψηφοφορία στη Βουλή έβαλε τέλος στον μαραθώνιο των συζητήσεων -και των αντιπαραθέσεων- για το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στον γάμο που έγινε πια νόμος του κράτους με 175 ψήφους. Τόσο η ικανοποίηση όσων στήριξαν το νομοσχέδιο όσο και η συγκίνηση και οι πανηγυρισμοί των ανθρώπων που τους αφορούσε δεν μπορούν να κρύψουν το αμείλικτο ερώτημα: Είναι δυνατόν, στη σύγχρονη ευρωπαϊκή Ελλάδα, 125 βουλευτές να αρνηθούν σε συμπολίτες τους το θεμελιώδες δικαίωμα στην ισότητα σε ό,τι αφορά στην οικογένεια;

Το κεφάλαιο αυτό μπορεί να έκλεισε τυπικά στη Βουλή, ωστόσο δεν έκλεισε και στο θυμικό των πολιτών αυτής της χώρας. Για μια ακόμα φορά το αυτονόητο, ακόμα και σε ένα θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δίχασε αντί να ενώσει. Ένας νέος διχασμός που θα επιβαρύνει το μέλλον. Όσο κι αν επιδιώξουν οι κομματικές ηγεσίες να μας πείσουν ότι ήταν μια παρένθεση που έκλεισε, ότι δήθεν η κυβερνητική πλειοψηφία παραμένει αρραγής ή ότι δήθεν η προοδευτική αντιπολίτευση συνεχίζει ενωμένη τον αγώνα της. Όλοι θα ξέρουν ότι υπάρχει ανάμεσά τους μια λίστα βουλευτών οι οποίοι αποφάσισαν συνειδητά να στερήσουν από κάποιους Έλληνες πολίτες ένα δικαίωμα που απολαμβάνουν οι υπόλοιποι.

Η λίστα αυτή διαμορφώθηκε με απαίτηση της εκκλησίας. Ο «Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος» δεν κουράστηκε να παρεμβαίνει, υπερβαίνοντας τον αρχιερατικό του ρόλο, στο έργο της πολιτείας λες και ήθελε να εξαργυρώσει τον θρησκευτικό όρκο που έδωσαν οι βουλευτές ενώπιόν του κατά την έναρξη των εργασιών της Βουλής. Αφού ζήτησε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, προχώρησε σε αποστολή (προειδοποιητικής;) επιστολής προς τους εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού και δεν δίστασε, ακόμα και την τελευταία στιγμή, να ζητήσει ονομαστική ψηφοφορία προκειμένου να καταρτίσει τη λίστα των «απολωλότων» βουλευτών. Το «αγαπάτε αλλήλους» δεν ισχύει προφανώς και για τους «άλλους».

Στα μέλη της διακομματικής λίστας απευθύνθηκε από το βήμα της Βουλής ο πρ. Πρόεδρος της ΝΔ και πρ. πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ελπίζοντας να αυξήσει ακόμα περισσότερο τον αριθμό των μελών της. Αφού πρόλαβε να εκφράσει τη ρητή αντίθεσή του στη βελτίωση των σχέσεων της χώρας με τη γειτονική Τουρκία αλλά και στις πολιτικές αναχαίτισης της κλιματικής αλλαγής, προχώρησε στο ανατριχιαστικό του συμπέρασμα: «Ο γάμος των ομοφύλων δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα». Κι ας είναι ένα δικαίωμα που απορρέει καθαρά από το δικαίωμα της ισότητας. Να συμφωνούνε άραγε με τη φράση αυτή και οι 123 υπόλοιποι συνάδελφοί του που αρνήθηκαν να ψηφίσουν το νομοσχέδιο για λόγους «συνείδησης»; Ή, κάποιοι από αυτούς φοβήθηκαν να μπούνε στη λίστα του Ιερώνυμου ρισκάροντας την επόμενη εκλογή τους;

Ο πρωθυπουργός της χώρας μίλησε για «διακριτούς ρόλους» Εκκλησίας και Πολιτείας χρησιμοποιώντας χαρακτηριστικά τη λαϊκή ρήση «Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς». Μήπως ήρθε η ώρα η ρήση αυτή και οι διακριτοί ρόλοι να γίνουν πράξη στην επόμενη αναθεώρηση του Συνταγματικού χάρτη της χώρας; Μήπως ήρθε η ώρα μιας γενναίας συναινετικής πρωτοβουλίας των κομματικών ηγεσιών που στήριξαν -και προς τιμήν τους- από την πρώτη στιγμή, και από θέσεις αρχής, αυτό το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομοφύλων ορθώνοντας το πολιτικό τους ανάστημα απέναντι στις προκαταλήψεις και τον σκοταδισμό; Μήπως ήρθε η ώρα να ηττηθεί οριστικά η «λίστα» και να περιοριστεί η «επικρατούσα θρησκεία» στα του οίκου της ώστε να ενταχθεί και επίσημα η χώρα μας στην κοσμική οικογένεια της Ευρώπης;